ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑΝΟΣ Απάντηση σε κρατισμό – ιδιωτικοποιήσεις

Ένα θαυμαστό ταξίδι που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 από την
Κορώνη με πολυάριθμους σταθμούς σε περισσότερες από τριάντα χώρες και σε
κορυφαίους οικονομικούς οργανισμούς είναι η πορεία του κ. Δημήτρη
Κουλουριάνου, ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός με μια ιδιότητα που διατήρησε
πολύ λιγότερο ­ χρονικά ­ από οποιαδήποτε άλλη. Σήμερα, στα εξήντα επτά του
χρόνια και έχοντας πίσω του μια λαμπρή και αξιοζήλευτη καριέρα επιστρέφει στα
κοινά, διεκδικώντας το αξίωμα του νομάρχη Μεσσηνίας.

«ΔΕΝ μέτρησα ποτέ τα πράγματα ποσοτικά, αν είναι μικρά ή μεγάλα», λέει. «Το
βασικό μου κριτήριο για να κάνω ή να μην κάνω κάτι ήταν πάντα το αν επρόκειτο
για κάτι καινούργιο. Τη νομαρχία εγώ δεν τη βλέπω ως καριέρα. Αν το έβλεπα
έτσι, κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να μου πει: “για στάσου, από δήμαρχος
κλητήρας, από υπουργός νομάρχης;”. Δεν το βάζω σ’ αυτήν τη βάση. Αυτή τη
στιγμή απευθύνομαι στους ψηφοφόρους, στον Μεσσήνιο πολίτη και του λέω να με
εμπιστευτεί και να με εκλέξει, έχοντας εκτιμήσει την εμπειρία και τη γνώση μου».

Το βασικότερο επιχείρημα όλων όσοι είχαν συζητήσει με τον κ. Κουλουριάνο,
επιδιώκοντας να τον πείσουν να κατέλθει στον στίβο των νομαρχιακών εκλογών
ήταν ότι δεν μπορούσε, δεν είχε το δικαίωμα, να κρατήσει για τον εαυτό του όλη
αυτήν τη συσσωρευμένη γνώση και την εμπειρία που διαθέτει. «Με απασχολούσε
έντονα τον τελευταίο καιρό η διελκυστίνδα ανάμεσα στον έντονο κρατισμό και την
πλήρη ιδιωτικοποίηση. Πιστεύω ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Σκέφτηκα
λοιπόν ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να αποτελέσει τη χρυσή τομή
για τη λειτουργία ορισμένων υπηρεσιών κρίσιμων για τους πολίτες. Φυσικά, θα
πρέπει να αναπροσδιοριστούν οι ρόλοι πιο δυναμικά και να αποκτήσει οικονομική
αυτοτέλεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα δημιουργηθούν μικρά κράτη. Αυτός
ήταν ο ένας λόγος που με έκανε να σκεφτώ την υποψηφιότητα. Το δεύτερο ήταν το
επιχείρημα φίλων και συνεργατών μου για το αν είχα το δικαίωμα να μη διαθέσω
τη γνώση και την εμπειρία μου στον τόπο μου».

Για να μπορέσει να παίξει τον ρόλο στον οποίο έχει ταχθεί η Τοπική
Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να αναμορφωθεί, να λάβει υπόψη της τις εξελίξεις της
στον παγκόσμιο χώρο, επισημαίνει ο κ. Κουλουριάνος και παρατηρεί αμέσως ότι
κάτι τέτοιο προϋποθέτει αλλαγή νοοτροπίας και αλλαγή στη διοίκηση, ίσως και
αλλαγή θεσμών με παράλληλη εξασφάλιση των προϋποθέσεων για επιτυχία.

Για έναν οικονομολόγο, όπως ο Δημήτρης Κουλουριάνος, είναι αδιανόητο να
υπάρχουν κονδύλια τα οποία δεν μπορούμε να τα απορροφήσουμε: «Θυμάμαι
παλαιότερα, όταν ήμουν στην Τράπεζα της Ελλάδος, όταν μας έδιναν εκατό,
ήμασταν έτοιμοι να διεκδικήσουμε εκατόν είκοσι. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία,
πρέπει να μάθουμε να παίζουμε με τους κανόνες του παιχνιδιού που δυστυχώς δεν
τους καθορίζουμε εμείς, μπορούμε όμως να τους εκμεταλλευτούμε». Ο κ.
Κουλουριάνος δεν υπόσχεται δρόμους και γεφύρια στο προεκλογικό του πρόγραμμα
για τη Μεσσηνία: «Ποιος θα με πιστέψει;», λέει. Και συνεχίζει: «Είναι δυνατόν
να εξαγγέλλεις έργα χωρίς μελέτες, χωρίς προγραμματισμό; Δεν υπάρχουν λύσεις
σε μαγικά κουτιά. Αυτό που μπορώ να πω και να διαγράψω είναι οι κατευθύνσεις
πάνω στις οποίες θα κινηθώ και το βέβαιο είναι ότι το πρώτο που θα επιδιώξω ­
και θα βρεθεί ο τρόπος για να γίνει ­ είναι να αποκτήσουμε τον “άνθρωπό μας”
στις Βρυξέλλες, αυτόν που θα ρωτά και θα μαθαίνει για όλες τις δυνατότητες
χρηματοδότησης. Έτσι θα δουλέψω. Όποιος νομίζει ότι ο τρόπος μου απαντά στις
προσδοκίες του, τότε με ψηφίζει. Για μένα δεν υπάρχει καμία πρόσκληση στο
“βλαχοπανήγυρο”, στις υποσχέσεις τού στυλ “στηρίξου απάνω μου”. Δεν με
προκαλεί, δεν έχει καμία αξία. Εξάλλου, έτσι είμαι και δεν αλλάζει κανείς στα
67. Παλιό γαϊδούρι καινούργια περπατησιά δε μαθαίνει, λέει ο λαός. Και ούτε
είμαι διατεθειμένος ν’ αλλάξω. Είμαι αυτός που είμαι και έχω μια συνέπεια
σαράντα – πενήντα χρόνια. Δεν έχω παράπονο.

Η ΚΑΡΙΕΡΑ του Δημήτρη Κουλουριάνου ­ ενός ανθρώπου με ξεχωριστή ικανότητα να
κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του συνομιλητή του έχοντας μια ιδιαίτερη αίσθηση
του χιούμορ ­ ξεκινά μετά τις σπουδές του στην Ανωτάτη Εμπορική, όταν
προσλαμβάνεται στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το 1959 πηγαίνει με κρατική υποτροφία
(τη μία από τις δύο του Κρατικού Ιδρύματος Υποτροφιών) ως μεταπτυχιακός
φοιτητής στο Μπέρκλεϊ. Εκεί, γνωρίζεται με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος
είναι καθηγητής του. Επιστρέφει μαζί του το 1964 στην Ελλάδα και γνωρίζει
πλέον από κοντά τον Γεώργιο Παπανδρέου «Όταν πήγαμε με τον Ανδρέα στο Καστρί»,
θυμάται, «ο Γεώργιος Παπανδρέου μας καλωσόρισε. “Καλώς τους, από τα μεγάλα
Πανεπιστήμια και με τις γνώσεις. Για πες μου”, μου λέει, “Κυβέρνηση είμαστε,
τι πρέπει να κάνουμε στην οικονομική πολιτική;”. Άπειρος εγώ από πλευράς
πολιτικής αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων, ήξερα όμως όλα τα μοντέλα
της θεωρητικής ανάπτυξης, έπαιρνα άριστα στα θεωρητικά, και άρχισα να τα
βγάζω: να προγραμματίσουμε αυτό, να προγραμματίσουμε το άλλο, ήταν και η εποχή
που όλο προγραμματίζαμε, μιλούσα λοιπόν για κανένα εικοσάλεπτο, μισή ώρα, είχα
βάλει τα δυνατά μου, πρωθυπουργός ήταν, έπρεπε να τον εντυπωσιάσω λιγάκι.
Θυμίζω ότι ήμουν στην Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά με είχε αποσπάσει ο Ανδρέας
στο τότε υπουργείο Συντονισμού. Έλεγα λοιπόν να προγραμματίσουμε, να
μελετήσουμε, καθόταν πάντα σε μια γωνία στη βεράντα του για να βλέπει και τις
τριανταφυλλιές του και όταν τελείωσα μου λέει “τέλειωσες;” “ναι” απαντώ. Και
μου λέει λοιπόν, ρίχνοντας το πρώτο του “καρφί”: “Αν κατάλαβα καλά” και
συνεχίζει: “Τη μια τετραετία θα προγραμματίζουμε και την άλλη θα εκτελούμε.
Αμ, δεν θα ‘μαστε κυβέρνηση παιδί μου για να εκτελέσουμε, γιατί ο κόσμος δεν
ψηφίζει για προγράμματα”».

Η καριέρα του Δημήτρη Κουλουριάνου στην Τράπεζα της Ελλάδος τελειώνει, όταν
απολύεται το 1968 με συνοπτικές διαδικασίες και με το αιτιολογικό του
«ανίκανου» από τη χούντα. Είναι ήδη παντρεμένος και η σύζυγός του έγκυος στο
δεύτερο παιδί τους, όταν διαφεύγει αρχικά στην Ιταλία και από εκεί στην
Αμερική. Αναζητά δουλειά και αποδέχεται την πρόταση που του έκανε η Διεθνής Τράπεζα.

«Προσλαμβάνομαι ως οικονομολόγος για την ανάπτυξη, αξιολόγηση αναπτυξιακών
έργων. Επομένως, αυτό το οποίο είχα να κάνω ­ και μετά έξι μήνες ήμουν πάντα
επικεφαλής της αποστολής ­ ήταν αποστολές σε χώρες οι οποίες είχαν ζητήσει να
χρηματοδοτηθούν. Κάναμε την αξιολόγηση των δεδομένων και κάναμε την παρουσίαση
στο Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας και στη συνέχεια είχαμε και την
παρακολούθηση κατά την εκτέλεση. Με αυτή την έννοια είχα πάρει μέρος σε πάρα
πολλές αποστολές, σε πάρα πολλές χώρες. Από τη Λατινική Αμερική έως την Ασία», λέει.

Παραμένει στη Διεθνή Τράπεζα έως τον Οκτώβριο του 1981. Επιστρέφει στην Ελλάδα
και εκλέγεται ευρωβουλευτής. Στη συνέχεια παραιτείται και αναλαμβάνει τη
διοίκηση της ΕΤΒΑ. «Είχα σκοπό να μείνω στην ΕΤΒΑ μερικά χρόνια και να της
προσδώσω τον χαρακτήρα που ήθελα. Μετά όμως, εσύρθην εκών – άκων στο υπουργείο Οικονομικών».

Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά την επιστολή της παραίτησής του, στην οποία είχε
επικαλεστεί «προσωπικούς λόγους», λέει ότι παραιτήθηκε και πάρα τις πιέσεις
επέμεινε στην παραίτησή του, γιατί υπήρξε διαφωνία στην ακολουθούμενη
οικονομική πολιτική από την αρχή κιόλας της θητείας της κυβέρνησης. Μετά το
υπουργείο Οικονομικών επιστρέφει στην Κορώνη και ασχολείται με τη γη, το
αμπέλι του ­ είναι ιδιαίτερα υπερήφανος για το κρασί που φτιάχνει ­ και με το
χτίσιμο του σπιτιού του. Στη διετία 1993-1995 μετέχει σε δύο αποστολές της
Ουνέσκο σε χώρες του τρίτου κόσμου και ανοίγει και πάλι τα φτερά του το 1985,
όταν ορίζεται πρέσβης της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ, στο Παρίσι. Εκεί παραμένει έως το
1993, αλλά έχει ζήσει από πολύ κοντά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ο κ. Κουλουριάνος επέστρεψε στην Κορώνη ­ «Ιθάκη» του καβαφικού ταξιδιού του
το 1995 και τα τελευταία τρία χρόνια δήλωνε αγρότης στο επάγγελμα.