Μαθητές στο… τρέξιμο

Σχολείο, διάβασμα, φροντιστήριο, αθλητισμός, μουσική. Κάθε μέρα, από νωρίς
το πρωί έως αργά το βράδυ. Τελικά οι μαθητές σηκώνουν τη μεγαλύτερη πίεση απ’
όλους τους άλλους Έλληνες.

ΕΝΑΣ επιτυχημένος μάνατζερ εργάζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ και πληρώνεται
αδρά. Η Καρολίνα, «επιτυχημένη» μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, τρέχει και αυτή από
το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά αντί για τη γοητεία… του χρήματος απολαμβάνει
την ευχαρίστηση της γνώσης.

Σαν την Καρολίνα Πολυχρονοπούλου, υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά. Που έχουν έναν
τρόπο ζωής κάπως διαφορετικό από εκείνον που ακολουθούν άλλοι συμμαθητές τους.
Όχι κατ’ ανάγκην επειδή τους το επιβάλλουν οι γονείς τους. Αλλά επειδή τα ίδια
τα παιδιά νιώθουν την ανάγκη να το κάνουν. Μάλιστα, πολλές φορές, οι γονείς
είναι εκείνοι που τελικά πληρώνουν… τη νύφη.

Η Καρολίνα λοιπόν θα σηκωθεί το πρωί στις 7 και θα ετοιμαστεί για το σχολείο.
Θα γυρίσει σπίτι το μεσημέρι και θα διαθέσει γύρω στη μιάμιση ώρα για φαγητό
και ανάπαυση. Σχεδόν μέχρι τις 4 μ.μ.

Η ημέρα όμως δεν σταματά εδώ. «Θα συνεχίσω να διαβάζω τα μαθήματα του σχολείου
για την επόμενη ημέρα», λέει η 15χρονη μαθήτρια. «Περίπου για δύο ώρες. Μετά
θα πιάσω τα Αγγλικά ή τα Γαλλικά μου επειδή αργότερα το απόγευμα θα έχω να πάω
στο φροντιστήριο».

Η μητέρα της κ. Νίτσα Πολυχρονοπούλου, συμβολαιογράφος στο επάγγελμα, θα
συνοδεύσει τη μικρή με το αυτοκίνητο στο φροντιστήριό της. «Είναι πολλές φορές
που δεν προλαβαίνω να παρακολουθήσω τους ρυθμούς της. Η αλήθεια είναι ότι
λείπει πολλές ώρες από το σπίτι. Και όταν είναι σπίτι, αφοσιώνεται στο
διάβασμα. Φέτος θέλει να μάθει ακόμη μια ξένη γλώσσα. Και το ευχάριστο σε όλα
αυτά είναι ότι η κάθε της δραστηριότητα δεν γίνεται εις βάρος των μαθημάτων
του σχολείου. Πέρυσι τελείωσε τη Β’ Γυμνασίου με μέσο όρο 19.9».

Η Καρολίνα λέει πως όλα αυτά είναι πλέον τρόπος ζωής για την ίδια. «Βλέπω
τηλεόραση δύο ώρες την εβδομάδα. Είναι καθαρά δική μου επιλογή το να βλέπω
τόσο. Η διασκέδασή μου έρχεται μέσα από αυτά που κάνω». Τα οποία βέβαια δεν
εξαντλούνται στο διάβασμα και τα φροντιστήρια. Αλλά επεκτείνονται στο θέατρο
και το χορό. «Ήμουν από το Δημοτικό στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Και
έμεινα σε αυτήν με την παρότρυνση μιας καθηγήτριάς μου. Ο χρόνος που διαθέτω
στις πρόβες ή στο να μελετήσω τον ρόλο μου είναι μία με δύο ώρες την εβδομάδα.
Άλλο τόσο είναι και οι παραδοσιακοί χοροί που μαθαίνουμε στο σχολείο. Μας τους
διδάσκει η καθηγήτρια των Θρησκευτικών, συνήθως κάθε Παρασκευή, όταν χτυπάει
το κουδούνι για να φύγουμε».

Η Καρολίνα γυρνά σπίτι της κατά τις 10 το βράδυ. Δεν θα κοιμηθεί αμέσως, αλλά
θα περιμένει τους δείκτες του ρολογιού να δείξουν μεσάνυχτα. Υπάρχουν όμως και
φορές που ο ωροδείκτης κάνει ακόμη μια περιστροφή και φθάνει η ώρα 1 μετά τα
μεσάνυχτα. «Είναι η ώρα που τελειώνω τα μαθήματα του σχολείου. Ό, τι δηλαδή
δεν ολοκλήρωσα το μεσημέρι».

Απο σήμερα η νέα σχολική χρονιά έχει αρχίσει. Και η Καρολίνα σκέφτεται και
ξανασκέφτεται το πώς θα μπορέσει να ξεκλέψει μια ώρα ελεύθερο χρόνο. Όχι
βέβαια για ξεκούραση. «Θέλω να πάω γυμναστήριο και δεν ξέρω πότε. Το ευχάριστο
είναι πως βρήκα ένα που είναι ανοικτό μέχρι τις 11 το βράδυ… αλλά δεν ξέρω
και τότε αν προλαβαίνω…».

«Τα γυμναστήρια συνήθως λειτουργούν και τα Σάββατα…»

«Ναι, ναι, το γνωρίζω αυτό και το σκέφτομαι σοβαρά. Θα πηγαίνω μάλλον τα
μεσημέρια του Σαββάτου μετά το διάβασμα των γαλλικών…».

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ πολλές φορές μοιάζουν με μηχανάκια», λέει ο πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ
κ. Γιάννης Κατρίνης. Ο ίδιος εξηγεί ότι υπάρχει πολλές φορές έντονη πίεση στην
καθημερινή τους ζωή. Αυτή την πίεση, την τοποθετεί στην ανάγκη που συχνά
νιώθουν αρκετοί γονείς να προετοιμάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά τους
για το αύριο. «Είναι η πίεση αυτή που σχετίζεται με τις ώρες που δαπανούν τα
παιδιά στα φροντιστήρια ή στα ξενόγλωσσα εξωσχολικά μαθήματα». Ο κ. Κατρίνης
κάνει λόγο για εξοντωτικά ωράρια τα οποία αναγκάζονται να ασπαστούν τα παιδιά
«μιας και οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής εν μέρει το επιβάλλουν». Συχνά όμως
«εμείς οι ίδιοι οι γονείς είμαστε αυτοί που προσπαθούμε να τους δώσουμε άμεσα
πολλά από τα πράγματα που οι ίδιοι στερηθήκαμε στη δική τους ηλικία». Στο
σημείο αυτό, τονίζει ο δρ Κλινικής Ψυχολογίας Μιχάλης Χαντάς, είναι σημαντική
η στάση που θα πρέπει να κρατήσει και πάλι ο γονέας. «Πρέπει να βοηθήσει το
παιδί ώστε να σταθμίσει τις προτεραιότητές του».