«Σας παρακαλούμε, όχι σε ίδρυμα!»

Ήταν καθηλωμένα στα κρεβάτια τους και νηστικά για αρκετό καιρό. Στο
Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» όπου οδηγήθηκαν σε άθλια κατάσταση τα
παιδιά, οι γιατροί δεν διαπίστωσαν σημάδια εξωτερικής βίας. Όμως τα ψυχικά
τους τραύματα ήταν εμφανή και όπως είπαν οι κοινωνικοί λειτουργοί, τα παιδιά
ήταν φοβισμένα και ζητούσαν να μην ξαναγυρίσουν στον πατέρα τους.

Παναγιώτης Γιαννακούδης. Με εμφανή τα σημάδια του υποσιτισμού, αμίλητος, με το βλέμμα του καρφωμένο στο πουθενά, καθώς οδηγείται στον εισαγγελέα

ΖΗΤΟΥΣΑΝ τη μητέρα τους. Γι’ αυτά, παρ’ ότι είχε μέρες να φανεί στο σπίτι,
παραμένει το σημείο αναφορά τους. «Όχι σε ίδρυμα σας παρακαλούμε, όχι σε
ίδρυμα!» με αγωνία επαναλάμβαναν.

Όταν προχθές το βράδυ αστυνομικοί έσπασαν το τζάμι του μικρού παραθύρου της
πίσω αυλής για να μπουν στο σπίτι, βρέθηκαν μπροστά σε ένα θέαμα τραγικό. Τα
τρία ανήλικα παιδιά και ο πατέρας τους, εξαθλιωμένα από την πείνα, δεν είχαν
κουράγιο ούτε να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους. Οι γείτονες ήταν μαζεμένοι έξω
από το σπίτι της οδού Κορώνης 44.

Ήταν εκείνοι που ειδοποίησαν την Αστυνομία επειδή είχαν να δουν τα παιδιά
περισσότερο από 20 μέρες. Ήξεραν τα προβλήματα. Δεν φαντάζονταν όμως ότι πίσω
από τους τοίχους του ισογείου διαμερίσματος παιζόταν ένα δράμα.

Αργότερα, όταν οι άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Πετρούπολης τούς οδηγούσαν
στο τμήμα, ο 40χρονος Παναγιώτης Γιαννακούδης τσιμπούσε τα παιδιά του στα
πόδια, για να μην απαντήσουν στις ερωτήσεις των αστυνομικών. Η μητέρα,
Χριστίνα Γιαννακούδη, 36 ετών, βρέθηκε στο κινητό της τηλέφωνο. Είπε πως ήταν
στην Χαλκίδα και εργαζόταν, αλλά σε ελάχιστο χρόνο εμφανίστηκε στο τμήμα…

«Δεν γνώριζα τι συνέβαινε» είπε η αδερφή της μητέρας, που εμφανίστηκε χθες το
πρωί έξω από το σπίτι. «Τα ανίψια μου έχω πολλά χρόνια να τα δω. Δεν ήθελαν
σχέσεις με μας. Όταν ερχόμουν, δεν μου άνοιγαν. Μόνο την αδερφή μου είχα δει
τελευταία. Μου είχε πει ότι δούλευε στο δήμο και το απόγευμα λαντζιέρα σε
ξενοδοχείο», είπε η Μαρία Τσούμπα. Η οικογένεια Γιαννακούδη δεν είχε σχέση με
γείτονες ή συγγενείς. Κανείς ποτέ δεν είχε δει να τους επισκέπτονται δικοί
τους άνθρωποι.

Στα έξι χρόνια που κατοικούσαν στο διαμέρισμα της οδού Κορώνης ελάχιστες φορές
είδαν να ανοίγουν τα παράθυρα.

Η σφραγισμένη πόρτα έκλεινε πίσω της το δράμα των τριών παιδιών της οικογένειας Γιαννακούδη. Οι γείτονες ήξεραν τα προβλήματα, δεν φαντάζονταν όμως αυτήν την κατάληξη

Ο 16χρονος Σταύρος, η 14χρονη Νίκη και ο μικρότερος, ο 10χρονος Θανάσης μέχρι
και τον Ιανουάριο πήγαιναν στο σχολείο. Αντιμετώπιζαν προβλήματα όμως. Τα
μεγάλα είχαν μείνει στην ίδια τάξη αρκετές φορές. Ο μικρότερος ήταν ακόμα στο
Δημοτικό.

Ποτέ δεν είπαν σε κανέναν πώς περνούσαν στο σπίτι τους. Αργούσαν να πάνε στο
σχολείο. «Τους πήγαινε ο πατέρας τους όποτε το θυμόταν. Στις δέκα, στις
έντεκα. Και τα έπαιρνε όποτε εκείνος ήθελε παρά τις αντιδράσεις των δασκάλων
τους», λέει η Φωτεινη Αθανασοπούλου, που τα παιδιά της πήγαιναν στο ίδιο
σχολείο με τον Θανάση και τη Νίκη.

Οι γονείς εργάζονταν για κάποιο διάστημα στον Δήμο Πετρούπολης. Και πάλι οι
γείτονες είχαν μεσολαβήσει για να τους προσλάβουν.

Στην αρχή, τον πατέρα στις υπηρεσίες καθαριότητας. Όταν έπειτα από κάποια
προβλήματα απολύθηκε, φρόντισαν να βρει δουλειά και η μητέρα. Όμως φέρονταν
παράξενα όπως και στην υπόλοιπη ζωή τους. Ήταν ασυνεπείς και δημιουργούσαν
προβλήματα. Η μητέρα είχε εριστική συμπεριφορά και χανόταν για μέρες, ενώ δεν
εδικαιούτο άδεια.

Το ζευγάρι τσακώνονταν για ασήμαντα πράγματα. Μια φορά μάλιστα είχαν σπάσει τα
πάντα μέσα στο σπίτι. «Είχα μπει πολλές φορές για να τους χωρίσω», θυμάται η
Όλγα Κόκκοτα, η μοναδική από τους γείτονες που επισκεπτόταν την οικογένεια.

«Η μητέρα ήταν νευρική δεν έπαιρνε κουβέντα από ξένους. Πριν φύγει και παρά τα
οικονομικά προβλήματα το σπίτι ήταν πάντα καθαρό. Δεν άνοιγαν την πόρτα τους,
σε κανένα», λέει η σπιτονοικοκυρά του Αφροδίτη Ανδρονίδη, η οποία ειδοποίησε
τους γείτονες όταν προχθές το βράδυ άκουσε τα παιδιά να φωνάζουν πως ο πατέρας
δεν τα αφήνει να πιουν ούτε νερό.