3η ΚΑΡΤΑ Ποιος μίλησε για αστέρια;

ΤΟ 2-2 της Εθνικής Ελπίδων με την θεωρητικά υποδεέστερη Σλοβενία το Σάββατο το
βράδυ αποδόθηκε στην ανανέωση της ομάδας μας. Μάλιστα μερικοί θυμήθηκαν ότι
στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αν και πάλι γηπεδούχοι, είχαμε χάσει
από τους ίδιους αντιπάλους με 2-0 και έκριναν αβασάνιστα ότι κάναμε ένα βήμα μπροστά.

Δεν είδαν τα χάλια αυτής της ομάδας. Τις μεγάλες αδυναμίες των θεωρούμενων
ως των πιο ταλαντούχων νέων παικτών μας. Αδυναμίες στον έλεγχο της μπάλας, την
αγωνιστική νοοτροπία, την προσαρμογή στις επιταγές του ομαδικού παιχνιδιού.

Ήρθε χθες η Εθνική μας Ανδρών με τους πολυδιαφημισμένους και
ακριβοπληρωμένους παίκτες, αρκετοί από τους οποίους αγωνίζονται σε ξένες
ομάδες. Απέναντι στην ομάδα των Σλοβένων οι διεθνείς μας απέτυχαν να πείσουν
για την ανωτερότητά τους. Το τελικό 2-2 μπορεί να μας πικραίνει, αλλά
φανερώνει το χαμηλό δείκτη ποιότητας του ποδοσφαίρου μας.

Στον πάγκο της Εθνικής μας ήταν για πρώτη φορά ο μέχρι πρότινος
ομοσπονδιακός προπονητής της Ρουμανίας Άγκελ Ιορντανέσκου. Δεν έχει την
παραμικρή ευθύνη για την μετριότατη εμφάνιση των διεθνών, που δεν παρέλειψαν
πριν από μερικές μέρες να συζητήσουν για αύξηση μισθών και καθορισμό υψηλών πριμ.

Ο Ιορντανέσκου δεν πρόφθασε να κλείσει φιλικά ματς. Απέφυγε το ρίσκο να
αφήσει την Εθνική χωρίς τα «αστέρια» που αγωνίζονται στα ξένα γήπεδα.

Όπως φάνηκε χθες όμως αυτά τα «αστέρια» έπασχαν από σύμπλεγμα ανωτερότητας.

Κινήθηκαν σε δική τους τροχιά κι έτσι η Εθνική δεν ήταν ομάδα, αλλά σκόρπια
χλωμά «αστέρια». Οποιοσδήποτε προπονητής κι αν ήταν στη θέση του Ιορντανέσκου,
δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει κάτι καλύτερο.

Το πρόβλημα στην Εθνική δεν είναι ο προπονητής, αλλά η απαίτηση να
διακριθεί μια ομάδα, που φτιάχνεται με υλικά από ένα διάτρητο ποδόσφαιρο.