[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΑ κυοφορούμενα σχέδια για την ενοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, των δύο
κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας, οι περισσότεροι εργαζόμενοι
εκτιμούν ότι δεν θα καρποφορήσουν. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι καρέκλες
είναι δύσκολο να εγκαταλειφθούν. Άλλωστε κάποιοι συνδικαλιστές με τις γνωστές
τους «δημοκρατικές ευαισθησίες» έθεσαν ήδη «θέμα» στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, όταν
συζητήθηκε η ενοποίηση.

Είναι ακόμη μια απόδειξη ότι το… ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όταν οι ίδιοι
οι συνδικαλιστές δεν είναι σε θέση να απεγκλωβιστούν από τις μικροπολιτικές
και συντεχνιακές αντιλήψεις, όταν ο εργατοπατερισμός και ο κομματικός
συνδικαλισμός θριαμβεύει, όταν κορυφαίοι συνδικαλιστές «χρησιμοποιούν» τους
εργαζομένους για να εκλεγούν βουλευτές ή δήμαρχοι ή τέλος πάντων σε κάποια
αξιώματα, για ποιον συνδικαλισμό μιλάμε; Απόδειξη της εγκατάλειψης των
συνδικάτων από τους εργαζομένους είναι οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις σε
εργασιακούς χώρους οι οποίες δείχνουν ότι ελάχιστοι εμπιστεύονται τα συνδικάτα
και τους συνδικαλιστές. Τους συνδικαλιστές οι οποίοι ­ με κάποιες, ελάχιστες,
εξαιρέσεις ­ δεν είναι σε θέση, για καθαρά προσωπικούς και συντεχνιακούς
λόγους να συνειδητοποιήσουν ότι τα ψέματα τελείωσαν, ότι είναι υπεύθυνοι για
το φαινόμενο του αποσυνδικαλισμού και της απομαζικοποίησης των εργατικών
συνδικάτων.

Ότι είναι σε αυτές τις καρέκλες, εκλεγμένοι, για να προασπίζουν με ειλικρίνεια
και θυσίες τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να χρησιμοποιούν τη θέση τους
ως εφαλτήριο για την πολιτική τους σταδιοδρομία.

Είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει βρεθεί ένας συνδικαλιστής να παραιτηθεί από
κάποιο κομματικό όργανο και να ζητήσει από τον κλάδο που τον εξέλεξε να του
συμπαρασταθεί. Και δεν μιλάμε φυσικά για περιόδους σκληρών συγκρούσεων και
μεγάλων απεργιών, αλλά για ήρεμες καταστάσεις. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Όλοι
ζητούν να εκλεγούν στα κομματικά όργανα για να έχουν… μέλλον.

Ένα μέλλον που εύκολα μπορεί να γίνει γι’ αυτούς παρελθόν…