ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αν υπήρχε και λεωφορείο

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ μου διακοπές εκτός οικογενείας ήταν το καλοκαίρι του πρώτου έτους
στο πανεπιστήμιο. Στη Σαντορίνη, αν θυμάμαι καλά. Σε εποχή που τα φοιτητικά
οικονομικά μας δεν μας επέτρεπαν να διαθέτουμε αλλά ούτε και να νοικιάσουμε
αυτοκίνητο. Ανεβοκατεβαίναμε τότε από τα Φηρά στο Καμάρι και την Περίσσα,
πηγαίναμε στην Οία, κάναμε ό,τι θέλαμε τέλος πάντων, έστω και ασφυκτικά
στριμωγμένοι σε παλιά λεωφορεία.

Παλιά ή καινούργια, δεν έχει σημασία. Τουλάχιστον εκεί είχαν και έχουν
λεωφορεία. Γιατί φέτος ανακάλυψα ότι στα αγαπημένα μου Κύθηρα δεν υπάρχει ούτε
ένα λεωφορείο. Που σημαίνει ότι, αν η κυρία Ιωάννα από τον ξενώνα στο
Μανιτοχώρι ξεχάσει να αγοράσει κάτι, θα πρέπει να κάνει ωτοστόπ ή να περιμένει
τον καπετάνιο για να τον στείλει στο Λιβάδι ή τη Χώρα. Όπως και κάθε ντόπιος
που δεν οδηγεί.Σημαίνει επίσης ότι τα Κύθηρα αποτελούν απαγορευμένο προορισμό
για όποιον δεν έχει αυτοκίνητο και δεν θέλει να ξοδέψει μια περιουσία στις
διακοπές του για να νοικιάσει μεταφορικό μέσο. Γιατί θα κατέβει στην Αγία
Πελαγία ή το Διακόφτι και θα μείνει εκεί. Το πολύ πολύ να πάρει ένα από τα 14
ταξί για να φύγει από το λιμάνι και να μείνει κάπου αλλού. Το νησί πάντως δεν
πρόκειται να το γνωρίσει.

Και ας πούμε ότι η εξυπηρέτηση των τουριστών είναι μικρότερης σημασίας. Οι
ντόπιοι; Εκτός αν, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα στο νησί όπου εκτός από την
κυρία Ιωάννα, όλοι οι άλλοι έχουν το δικό τους αυτοκίνητο. Οπότε, κανείς δεν
κρίνει απαραίτητη τη σύνδεση των χωριών με λεωφορείο.