[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια ζωής συμπληρώνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ και θεωρητικά η
επέτειος το βρίσκει σε μια ευτυχισμένη περίοδο. Στο μέσον μιας ­ ακόμη ­
τετραετούς κυβερνητικής θητείας και με την κοινή γνώμη να είναι βαθιά
πεπεισμένη ότι ανεξάρτητα από τα όποια διαχειριστικής φύσεως λάθη του, ο
Κώστας Σημίτης αποτελεί τη μοναδική σταθερή πολιτική αξία στη χώρα.

Είθισται στις επετείους να αποφεύγονται οι αναφορές στο παρελθόν, κυρίως γιατί
το παρελθόν συνήθως πληγώνει, και μια επέτειος, όπως της δημιουργίας του
πολιτικού φορέα που συνένωσε την κατακερματισμένη δημοκρατική παράταξη, πρέπει
να χρωματίζεται με χαρούμενα συναισθήματα. Αλλά πώς να το αποφύγει κανείς,
όταν πολλοί σήμερα θα αναφερθούν στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου,
ξεχνώντας πόσα οι ίδιοι διέπραξαν εις βάρος του και εις βάρος του κόμματος σ’
αυτά τα 24 χρόνια;

Το δυστύχημα είναι ότι το παρελθόν σπανίως διδάσκει και προκειμένου περί της
πολιτικής σπανιότερα νουθετεί τους ανθρώπους να είναι προσεκτικοί και να
αποφεύγουν να προκαλούν τη μνήμη εκείνων που γνωρίζουν τα πρόσωπα και τις
καταστάσεις. Στο πλαίσιο αυτής της γενικής παραδοχής καλόν είναι να
επισημανθεί σήμερα, 3 του Σεπτέμβρη, ότι οι επίδοξοι κληρονόμοι του ΠΑΣΟΚ ματαιοπονούν.

Ματαιοπονούν λόγου χάρη όσοι πιστεύουν ότι εισπράττοντας τη φυσιολογική φθορά
του ΠΑΣΟΚ από την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και κάνοντας μεταγραφές
ορισμένων φανατικών που περιφέρουν τη ματαιοδοξία και την κενότητά τους από
κανάλι σε κανάλι θα γίνουν κόμμα. Ή, ακόμη χειρότερα, ότι θα διαδεχθούν το ΠΑΣΟΚ.

Ματαιοπονούν όσοι περιμένουν ότι θα κληρονομήσουν το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση,
αν «σαπίσει» ο Σημίτης στην πρωθυπουργία. Γιατί αν «σαπίσει» ο Σημίτης, θα
σαπίσει μαζί και το ΠΑΣΟΚ και δεν θα υπάρχει πια κυβέρνηση για να κληρονομήσουν.

Ματαιοπονούν ομοίως όσοι επιχειρούν στο όνομα των άκρατων προσωπικών
φιλοδοξιών ή της πικρίας από τον παραγκωνισμό τους, δικαίως ή αδίκως, στο
περιθώριο της εσωκομματικής επετηρίδας, να προκαλέσουν μη αναστρέψιμη φθορά
στην κυβέρνηση. Επειδή ο πολίτης που αυτοοργανώθηκε το ’74 στο ΠΑΣΟΚ
ενδιαφέρεται προδήλως για το συμφέρον της παράταξης και όχι το δικό τους.

Και αυτό είναι τελικά το ζητούμενο. Το συμφέρον της δημοκρατικής παράταξης.
Που ούτε εκχωρείται ούτε κληρονομείται. Αλλά ούτε και χαρίζεται.