ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια άλλη ζωή…

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ήταν 15 ετών. Ένα χαμογελαστό, πρόσχαρο παιδί με ενδιαφέροντα
ανάλογα των συνομηλίκων του και κέφι για την ζωή. Πριν από λίγες ημέρες έπεσε
θύμα τροχαίου. Το χωριό βουβό, παρακολουθούσε την εξέλιξη της υγείας του. Οι
γυναίκες άναβαν ένα κερί για αυτόν στην εκκλησία του Άη Γιάννη και στα
καφενεία είχαν την κουβέντα του.

Τα τραύματα στο κεφάλι του αποδείχθηκαν μοιραία. Ο Γιώργος πέθανε και
κηδεύτηκε με τη συνοδεία όλου του χωριού, την Παρασκευή, παραμονή της γιορτής
του Άη Γιάννη του Προδρόμου. Στο πανηγύρι που γίνεται πάντα στο τέλος
Αυγούστου, εφέτος η ατμόσφαιρα ήταν βαριά. Ο χαμός του παιδιού και οι τραγικές
φιγούρες των γονιών ήταν στα στόματα όλων.

Και έπειτα κάτι σαν ελπίδα άρχισε να γεννιέται. Σαν μία υπόσχεση ότι τίποτα
δεν τελειώνει οριστικά και ότι υπάρχει συνέχεια. Οι γονείς μέσα στον αφόρητο
πόνο τους αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανα του παιδιού τους σε συνανθρώπους
μας που τα έχουν ανάγκη. Και έτσι ξαφνικά, οι κουβέντες δεν αφορούσαν πια τον
θάνατο. Αλλά μια νέα ζωή.

«Κάποιος θα βλέπει με τα μάτια του, όσα δεν πρόλαβε να δει ο Γιώργος»,
μουρμούριζε η κυρία Βασιλική. «Κάποιος θα αναπνέει με τα πνευμόνια του και
κάποιος θα αγαπήσει με την καρδούλα του…».

Όλο το χωριό ζει αυτές τις ημέρες με τη σκιά του Γιώργου και με την απόφαση
των γονιών του. Ο θάνατος δεν ξεχάστηκε. Αλλά σαν να ξορκίστηκε, σαν να έδωσαν
μαζί του μία μάχη που δεν ήταν τόσο άνιση.

Το πένθος θα αργήσει να περάσει ­ αν περνάει ποτέ. Τα όργανα του Γιώργου θα
συνεχίσουν όχι μία, αλλά πολλές ζωές. Κουβαλώντας πάντα μέσα τους ένα κομμάτι του…