[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο η περίφημη λάμψη τού επαγγέλματος που οδηγεί εκατοντάδες νέους
στα μέσα ενημέρωσης προς άγραν εργασίας. Δεν είναι μόνο το… μεράκι για τη
δημοσιογραφία και η δίψα για περιπέτεια. Στην επιλογή αυτού του όχι άδικα
αμφιλεγόμενου επαγγέλματος συμβάλλει κυρίως το γεγονός ότι δεν απαιτούνται προσόντα.

Ένας τακτικός τηλεθεατής ή ακροατής ραδιοφώνου όχι μόνο θα συμφωνούσε, αλλά θα
προσέθετε ότι η εντύπωση που δημιουργείται είναι ακόμη χειρότερη. Πως οι
προσλήψεις των νέων δημοσιογράφων πραγματοποιούνται υπό την προϋπόθεση της…
έλλειψης προσόντων. Κι αν κάποτε ή ακόμη και σήμερα υπήρχαν στις εφημερίδες
δημοσιογράφοι που δεν ήξεραν να γράψουν, αλλά είχαν την ικανότητα να
ξετρυπώνουν την είδηση, αυτό δεν υπέπιπτε στην αντίληψη του αναγνώστη. Γιατί
κάποιος άλλος, ο ριράιτερ, έπαιρνε το χειρόγραφο και το διαμόρφωνε αναλόγως.
Στα ραδιόφωνα και τα κανάλια όμως;

Η αμεσότητα και η ταχύτητα της ενημέρωσης δεν αφήνουν περιθώριο για
διορθωτικές επεμβάσεις. Τα «μαργαριτάρια» πέφτουν με τέτοιους ρυθμούς που
απορεί κανείς πώς οι νέοι αυτοί, που όλοι τους θαυμάζουμε για την αντοχή τους,
σκέφτηκαν να ακολουθήσουν ένα επάγγελμα το οποίο έχει απόλυτη σχέση με τον
σωστό χειρισμό της γλώσσας. Και καλά, οι ίδιοι το σκέφτηκαν και τόλμησαν να το
πραγματοποιήσουν. Εκείνοι που τους προσέλαβαν; Δεν λυπούνται τα ελληνικά
γράμματα, δεν σέβονται την ιστορία αυτού του επαγγέλματος, δεν υπολογίζουν
τελικά τα αφτιά του κοινού;

Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις, που όμως θα έπρεπε να αποτελούν τον κανόνα. Ο
εθισμός στην αγραμματοσύνη μάς βάζει στη διαδικασία να ξεχωρίζουμε κάποιους ­
λίγους ­ που διατυπώνουν σωστά την είδηση και ελάχιστα Μέσα που προσλαμβάνουν
με γνώμονα τις στοιχειώδεις ­ έστω ­ γνώσεις της γλώσσας.

Μήπως τελικά πρέπει να… επέμβει ο υπουργός Δικαιοσύνης; Να ποινικοποιήσει
την αγραμματοσύνη αυτών που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι, αλλά και την
αδιαφορία των προϊσταμένων τους. Κάθε «μαργαριτάρι» και ένα κακούργημα. Ίσως
αυτό σώσει το επάγγελμα και κυρίως το κοινό!