30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΙΚΥ ΚΟΥΛΙΑΝΟΥ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Πάντως, ήταν 19 Ιανουαρίου.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Την Ελλάδα όλη.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Γαλάνη – Πρωτοψάλτη.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Κάτω α

πό τη σκάλα» (Βιτόριο Γκάσμαν).

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Το χιούμορ της.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Όλα αξέχαστα και μοναδικά.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τους φίλους της.

Η Βίκυ Κουλιανού μετά την απόφασή της ν’ αλλάξει σελίδα στη ζωή της (η
πασαρέλα ανήκει οριστικά στο παρελθόν) κάθισε για δύο χρόνια στα θρανία, στο
«Θεατρικό εργαστήρι» του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Τον χειμώνα θα παίξει στο
σίριαλ «Είμαστε στον αέρα», ενώ πιστεύει πως το μέλλον ανήκει «σ’ αυτούς που
ξέρουν να περιμένουν και να προετοιμάζονται γι’ αυτά που προσδοκούν να κατακτήσουν».

ΕΡ.: Δύο χρόνια στο «Θεατρικό Εργαστήρι» του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ήταν
πράγματι σχολείο;

ΑΠ.: Έχοντας δασκάλους τον Β. Διαμαντόπουλο, τη Μ. Γεωργίου, τον Α.
Αλεξανδράκη, την Π. Ζούνη, οι δρόμοι φωτίζονται προς τη σωστή μεριά. Κι εγώ
αισθάνομαι τυχερή που πήρα μία τέτοια απόφαση στη ζωή μου.

ΕΡ.: Είσασταν καλή μαθήτρια;

ΑΠ.: Το σημαντικό είναι ότι ήμουν μαθήτρια. Το αν ήμουν καλή, ας το κρίνουν άλλοι.

ΕΡ.: Πού οφείλεται αυτή η στροφή;

ΑΠ.: Στο κλείσιμο κάποιων κύκλων της ζωής μου, ερμητικά πλέον. Που βέβαια τους
έκλεισα, αφού ολοκλήρωσαν την πορεία τους, και με πολύ αγάπη.

ΕΡ.: Το μέλλον ανήκει…

ΑΠ.: Σ’ αυτούς που ξέρουν να περιμένουν και να προετοιμάζονται γι’ αυτά που
προσδοκούν να κατακτήσουν.

ΕΡ.: Ο επιμένων νικά;

ΑΠ.: Μα φυσικά!

ΕΡ.: Τι σας άφησε το πέρασμά σας από την επιθεώρηση «Αιγαίο βαγκέο» (Παρκ);

ΑΠ.: Τη γλυκιά ανάμνηση της παρθενικής μου εμφάνισης στο θέατρο. Ήταν σχολείο
και το θυμάμαι με αγάπη.

ΕΡ.: Από την ταινία του Μανούσου Μανουσάκη «Κόκκινος δράκος»;

ΑΠ.: Χαίρομαι που δούλεψα για δεύτερη φορά με τον Μανούσο Μανουσάκη. Ήταν μία
όμορφη εμπειρία.

ΕΡ.: Και από την ταινία της Λουκίας Ρικάκη «Συμφωνία χαρακτήρων»;

ΑΠ.: Κρατώ έναν πολύ μικρό ρόλο, που από την πρώτη στιγμή αγάπησα. Χαίρομαι
που δούλεψα έστω και λίγο μαζί της.

ΕΡ.: Εδώ ισχύει το ρητό: «Μάθε τέχνη κι άστηνε…»;

ΑΠ.: Για μένα ισχύει το ότι κάνεις, να το κάνεις μελετημένα και με μεράκι.
Τότε μόνο βλέπεις τους καρπούς.

ΕΡ.: Ποια ξένη ηθοποιό έχετε ως πρότυπο;

ΑΠ.: Θαυμάζω τη δουλειά πολλών. Θα ήταν δύσκολο να μιλήσω για πρότυπα.

ΕΡ.: Πόσο σας ταιριάζει ο ρόλος του d. j στο «Είμαστε στον αέρα»;

ΑΠ.: Τους ρόλους τους πλάθουμε εμείς μέχρι να πάρουν το σχήμα τους. Έχουν ζωή
κι εμείς καλούμεθα να την αναδείξουμε.

ΕΡ.: Ο λόγος που είπατε το «Ναι»;

ΑΠ.: Ένα πρωτότυπο στόρι, μία γερή ομάδα. Βρίσκομαι στις τελικές συζητήσεις
και ελπίζω για το καλύτερο.

ΕΡ.: Σε ποιον οφείλετε τα πρώτα σας βήματα στον χώρο του θεάτρου;

ΑΠ.: Καλοκαίρι του ’96 στο Παρκ. Χειμώνας με τις «Ακρότητες». Με σκηνοθέτη τον
Κώστα Αρζόγλου. Οφείλω στις παραστάσεις αυτές και στους συντελεστές της τα
πρώτα μου βήματα.

ΕΡ.: Και σε ποιον, στον χώρο του κινηματογράφου;

ΑΠ.: Μα, φυσικά, στον Μανουσάκη και στον «Κόκκινο δράκο».

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα «ευχαριστώ».

ΑΠ.: Στους δασκάλους μου και στους ανθρώπους που μέχρι τώρα συνεργάστηκα.

ΕΡ.: Μία καλή ηθοποιός θα πρέπει απαραίτητα να είναι και ωραία;

ΑΠ.: Μία καλή ηθοποιός είναι πάντα μία καλή ηθοποιός, έχοντας ή όχι φυσικά προσόντα.

ΕΡ.: Τα βήματα στην τηλεόραση πρέπει να είναι προσεκτικά;

ΑΠ.: Καλό είναι όλα τα βήματα να γίνονται με καθαρή σκέψη και σωστό χειρισμό.

ΕΡ.: Εσείς τι προσέχετε περισσότερο;

ΑΠ.: Την ψυχική μου ηρεμία και τους φίλους μου.

ΕΡ.: Ο μεγαλύτερος εχθρός στην τηλεόραση είναι;

ΑΠ.: Η υπερβολή.

ΕΡ.: Η σημασία που δίνετε στο χρήμα;

ΑΠ.: Την απαιτούμενη. Τα χρήματα υπάρχουν για να ξοδεύονται.

ΕΡ.: Τι μετράει για σας περισσότερο στη ζωή;

ΑΠ.: Η ίδια η ζωή.

ΕΡ.:Τι σας απογοητεύει;

ΑΠ.: Όταν δεν ζω την κάθε στιγμή στο μέγεθος που της αρμόζει.

ΕΡ.: Στο δίλημμα καριέρα ή οικογένεια, θα προτιμούσατε;

ΑΠ.: Ο χρόνος μάς δείχνει πάντα τις ανάγκες μας. Με βάση αυτές πορεύομαι.

ΕΡ.: Ποια είναι η αχίλλειος πτέρνα σας;

ΑΠ.: Λυπάμαι, μία αχίλλειος πτέρνα δεν αποκαλύπτεται ποτέ.

ΕΡ.: Το να γίνετε ηθοποιός ήταν παιδικό σας όνειρο;

ΑΠ.: Όχι, είχα άλλα όνειρα ως παιδί.

ΕΡ.: Ό, τι λάμπει, πάντα, είναι χρυσός;

ΑΠ.: Σίγουρα όχι! Αλλά και ό,τι δεν λάμπει, με λίγη φροντίδα, μπορεί ν’ ανάψει σπίθα.

ΕΡ.: Πόσο χρόνο αφιερώνετε μπροστά στον καθρέφτη;

ΑΠ.: Αναλόγως τη διάθεσή μου. Ο καθρέφτης είναι ταυτόχρονα ο φίλος και ο
εχθρός μιας γυναίκας.

ΕΡ.: Όταν κάποια στιγμή αρχίσει και σας δείχνει τις πρώτες… ρυτίδες, πώς θα αντιδράσετε;