«Βρήκαμε δουλειά και έφυγε ο πόνος από την ψυχή μας»

Κωνσταντίνα Σινάνη: «Πήραμε τον δρόμο για την Ελλάδα, όπως και άλλοι Αλβανοί. Η Ελλάδα μάς περίμενε… Βρήκαμε δουλειά και έφυγε ο πόνος από την ψυχή μας…». Εδώ, με τη δασκάλα της Άρτεμη Φυσάκη

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ Σινάνη, η Λορένα Κώστα και η Ματίνα Ντόντη, γεννήθηκαν και
μεγάλωσαν στην Αλβανία. Αλλά έκαναν με τις οικογένειές τους το μεγάλο άλμα ­
αυτό της μετανάστευσης. Ζουν πια στην Αθήνα και πηγαίνουν σχολείο στο Μαρούσι.
Και οι τρεις, είναι μαθήτριες της Ε’ τάξης.

Αφοπλιστικός ο λόγος της Κωνσταντίνας, που μιλά, μέσα από τη γλώσσα της
αθωότητας, για την απομάκρυνσή της από τη χώρα της:

«Συχνά ρωτάω τη μαμά μου γιατί φύγαμε από την Αλβανία. Περνώντας ο καιρός,
αυτή η ερώτηση με έβαλε σε σκέψεις. Ακούω από τους κοντινούς μου ανθρώπους ότι
η Αλβανία έχει γόνιμη γη και έναν πολύ εργατικό λαό. Ο λαός αυτός αγαπάει το
χώμα του, τα λιμάνια του και τις όμορφες πεδιάδες. Στην Αλβανία, υπάρχουν
εργοστάσια που επεξεργάζονται χημικές ουσίες και διάφορα άλλα πράγματα. Σε
αυτά τα εργοστάσια εργάζονται αρκετοί άνθρωποι για να βγάλουν το ψωμί τους…

»Κάποια μέρα, χωρίς να το περιμένουν, κάτι τους έσπρωξε στην οικονομική
καταστροφή. Όλα πήγαιναν προς το χειρότερο. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε
οποιονδήποτε λαό. Έτσι λοιπόν η μαμά μου άφησε τη δουλειά της ως τηλεφωνήτρια
και ο μπαμπάς μου ως στρατιώτης…

»Πήραμε τον δρόμο για την Ελλάδα, όπως και άλλοι Αλβανοί. Η Ελλάδα μάς
περίμενε. Μας άνοιξε τις πόρτες της και μας καλοδέχθηκε στα σπίτια της.
Βρήκαμε δουλειά και έφυγε ο πόνος από την ψυχή μας. Ένας λαός, με μεγάλη
καρδιά, μορφωμένος, όπως ο ελληνικός λαός, μπόρεσε να μας κάνει ένα τόσο
μεγάλο καλό» ­ να ‘σαι καλά, Κωνσταντίνα, με τη γενναιοδωρία σου!

Η Ματίνα συγκινεί: «Για μένα η Αλβανία είναι ξεχωριστό μέρος γιατί εκεί
γεννήθηκα. Σε εκείνα τα μέρη έπαιξα μικρή και θαύμασα τα κτήματα που έφτιαχνε
ο παππούς μου. Όμως τώρα δεν θέλω να κάθομαι πολύ καιρό γιατί δεν πάνε καλά τα
πράγματα. Με τον πόλεμο που έγινε χάλασε η ηρεμία που υπήρχε. Οι άνθρωποι δεν
δουλεύουν πια… Θέλω να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως ήταν, χωρίς πόλεμο. Να
υπάρχει ειρήνη…».

Αλλά και η Λορένα: «Η Αλβανία είναι ο πιο ευτυχισμένος χώρος για μένα. Εγώ
εκεί γεννήθηκα και έκανα τέσσερις τάξεις. Ήρθε μια μέρα που στην Αλβανία
άλλαξαν τα πράγματα, γι’ αυτό υποχρεωθήκαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Εδώ οι
γονείς βρήκαν δουλειά και δουλεύουν. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς ήταν λίγο
δύσκολη η γλώσσα επειδή δεν ήξερα να μιλάω πολύ καλά. Όμως με τη βοήθεια των
δασκάλων μου, την έμαθα πολύ καλύτερα…».