«Τα χρήματα είναι για τη λαϊκή και ο γάμος βασανιστήριο»

Ο Πρωθυπουργός «μας λέει τις ειδήσεις», αλλά «πρωθυπουργεί» και το κράτος!
Έχει παντρευτεί «πρωθυπουργίνα», αλλά είναι και «αυτός που έκανε την
υποτίμηση»! Όπως και να ‘χει, «ο Πρωθυπουργός μας κάνει ό,τι θέλει και μας
αναγκάζει να πληρώνουμε φόρους», «κανονίζει πόσα λεφτά θα πάρουμε και διατάζει
τη χώρα», αλλά αποφασίζει και αν «θα γίνουν καινούργια πεζοδρόμια» και είναι
μάλιστα και «φίλος των παιδιών».

Όσο για τα παιδιά της Ε’, πήγαν θέατρο, κινηματογράφο, μουσεία, στο χωριό SOS. Είδαν, διδάχθηκαν και διδάσκουν

ΕΣΕΙΣ τις είχατε σκεφθεί όλες αυτές τις εκδοχές του… Πρωθυπουργού; Η Ελίνα
και ο Στέφανος, η Ελεάννα και η Φωτεινή, η Ιλεάννα, η Όλγα και η Σοφία, τις
σκέφθηκαν και τις… κατέγραψαν. Θα μπορούσε να είναι εφημεριδούλα, θα
μπορούσε να είναι περιοδικό ποικίλης ύλης, θα μπορούσε να είναι το λεύκωμα της
χρονιάς ή «το βιβλίο» του σχολείου. Ανεξάρτητα από τίτλους ­ άλλωστε κανέναν
δεν διεκδικεί ­ είναι η παρθενική προσπάθεια όλων των παιδιών, όλων των τάξεων
του 8ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου. Που με την καθαρότητα και την αθωότητά
τους, τη φαντασία και τη διαύγειά τους, αλλά και την ενθάρρυνση των δασκάλων
τους κρίνουν, κατακρίνουν, «τακτοποιούν» και βάζουν στη θέση τους έννοιες,
λέξεις, ιδιότητες. Το… σύστημα με δύο λόγια!

«Προσέχω τα βήματά μου για να μπορώ αύριο να λέω την ιστορία μου, χωρίς να
κοκκινίζω». Με αυτή την εσωτερική παρότρυνση και κάποια μικρά και μεγαλύτερα
αποτυπώματα παιδικών βημάτων ­ ανάμεσα σε πολύχρωμες μαργαριτούλες φυσικά ­
στο εξώφυλλο, αναμετριούνται τα παιδιά και το σύστημα. Και μέσα από αυτή την
αναμέτρηση ξεπροβάλλουν αγωνίες και ερωτηματικά, προβληματισμοί και
«καθαιρέσεις», αντιφάσεις και αντιθέσεις, αλλά και σπαρταριστές ατάκες, που
μόνο από παιδιά θα μπορούσαν να… εκτοξευθούν!

Στις πρώτες σελίδες, δημιουργούν τα «πρωτάκια» και τα «δευτεράκια». «Τι να
σημαίνουν άραγε οι λέξεις;», έγραψαν στον πίνακα οι δάσκαλοι και στην ένδειξη
«Δήμαρχος», η Μόνικα Στεφανοπούλου (Α’ τάξη) διαπιστώνει: «δήμαρχος είναι
αυτός που μας βοηθάει να γινόμαστε καλά» (όταν αποτρέπει το έμφραγμα της
λακκούβας)! Πιο γήινη η Χριστίνα Αδάμ: «ο δήμαρχος είναι ένας άνθρωπος που
δημαρχεί την περιοχή».

Όσο για τον γάμο, τα παιδιά ξέρουν περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Ο γάμος
λοιπόν για τον Μανώλη Χατζηλία «είναι κάτι ωραίο, αρκεί να ξέρεις ποια γυναίκα
θα παντρευτείς»! Αλλά ο συμμαθητής του, Βασίλης Παρασίδης, διαφωνεί: «δεν ξέρω
αν συμφωνείτε, αλλά εγώ πρέπει να είμαι μεθυσμένος για να παντρευτώ».
Μικρής… διάρκειας φαντάζει για την Ολίνα Σαλαμάρα: «ο γάμος είναι γρήγορος»
(!), ο Νίκος Κουτάντος έχει βρει τη λύση στο πρόβλημα των τάξεων: «οι φτωχοί
θέλουν να παντρεύονται πλούσιες», ενώ αντιστάσεις προβάλλει και ο Θοδωρής
Μοσχονάς: «όποιοι άντρες παντρεύονται είναι χαζούληδες»! Όσο για τη Μαρίζα
Δαούτη θεωρεί ότι «ο γάμος είναι ένας από τα ωραία πράγματα. Γίνεται στην
εκκλησία». Σε αντίθεση με τον Γιάννη Τσιχριτζή που πιστεύει: «ο γάμος είναι
ένα βασανιστήριο (!). Το ζευγάρι συνέχεια τσακώνεται. Όταν ο κουμπάρος βάζει
τα στεφάνια, η γυναίκα πατάει τον άντρα στο πόδι…».

Περί Ευρώπης τώρα: «Η Ευρώπη είναι μία ξένη χώρα που μπορούμε να γνωρίσουμε
άλλους ανθρώπους», εξηγεί η Διονυσία Τομαρά. Ο Αλέξανδρος Καραδάνας δίνει τη
διάσταση των χρημάτων: «τα χρήματα τα χρησιμοποιούμε όταν πάμε έξω και όταν
πάμε στη λαϊκή». Η Ελένη Λουκίσσα τοποθετείται περίφημα περί μουσείου: «το
μουσείο είναι αγάλματα και διάφορα πράγματα από τα παλιά χρόνια». Ο Γιώργος
Κυλιακούδης περί Τούρκων: «οι Τούρκοι αρχηγοί είναι κακοί». Και η Δήμητρα
Πάλλη περί αδελφού: «ο αδελφός είναι για να βοηθάει τη μαμά» (και ας έχει όσες
αντιρρήσεις θέλει εκείνος!).

Πήγαν με τις τάξεις τους σε μουσεία, πήγαν στην Στοά του Βιβλίου, είδαν
ταινίες. Διδάχθηκαν και διδάσκουν…

Εντυπώσεις από την ταινία του Τσάπλιν «Τα φώτα της πόλης»:

­ «Για να μάθετε λοιπόν να βοηθάτε και να αγαπάτε και τον διπλανό σας και όχι
μόνο τον εαυτό σας, δείτε αυτό το αριστούργημα του Τσάρλι Τσάπλιν και θα δείτε
τη διαφορά» (!) ­ Βαγγέλης Σαλαμάρας, Ε’.

­ «Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει και νομίζω ότι αν τη θέση του
Τσάρλι Τσάπλιν την έπαιρνε ένας άλλος ηθοποιός, δεν θα είχε τόσο ενδιαφέρον» ­
Άννα Ψυχογιού, Ε’.

­ «Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι ο μοναδικός ηθοποιός του είδους του, που πάντα μας
κάνει να χαιρόμαστε ή να λυπόμαστε, ανάλογα με τη σκηνική του παρουσία. Τώρα
στη θέση του είναι ο λεγόμενος Μίστερ Μπιν, ο κωμικός, αλλά ποτέ δεν θα τον
αντικαταστήσει! Αν και δεν έχει φωνή (βουβός κινηματογράφος), έχει πολύ
χιούμορ και ας είναι πάντοτε λυπημένος» ­ Μαρία Βενέτη, Ε’.

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Εντυπώσεις από τη Ρωμαϊκή Έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο
Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, αλλά και από το Ρωμαϊκό ρολόι:

­ «Παρουσιάζει στον επισκέπτη προτομές, ανάγλυφα, επιτύμβια και αγάλματα από
όλη τη ρωμαϊκή περίοδο στην Ελλάδα… Μου άρεσαν οι μορφές Ρωμαίων
αυτοκρατόρων, όπως του Κλαύδιου, του Τίτου και το περίφημο χάλκινο τμήμα
αγάλματος που πιθανόν ανήκει στον αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο και βρέθηκε
από ψαράδες στη θάλασσα του Αιγαίου» ­ Κωνσταντίνος Σπετσιώτης, Ε’.

­ «Τα αγάλματα δείχνουν θεούς και ανθρώπους. Όσοι πάνε στο μουσείο θα
καταλάβουν τι σημαίνει τέχνη» ­ Μαρίνα Περακάκη, Ε’.

­ «Όταν πήγαμε στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης εντυπωσιάστηκα από τους
πίνακες και τις κατασκευές που είχαν φτιάξει τα παιδιά. Οι πίνακες είχαν όλοι
το ίδιο θέμα, τα δένδρα, αλλά ο καθένας τους είχε φανταχτερά χρώματα. Αλλά και
οι κατασκευές ήταν εντυπωσιακές και πολύ ωραίες» ­ Ευγένιος Τζωρτζίνης, Ε’.

ΥΣΤΕΡΑ από επίσκεψη στο χωριό SOS:

«… τώρα ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι» ­ Ελευθερία Πάσχου, Ε’.

Στο τέλος της παράστασης «Ελίζα»: «Ήταν η ιστορία μιας κοπέλας που ναύλωσε ένα
καράβι για να βρει τον αγαπημένο της. Ύστερα από αμέτρητες προσπάθειες, τον
βρήκε επιτέλους. Το μήνυμα: “Προσπάθησε, προσπάθησε και θα τα καταφέρεις”» ­
Μαρία Αλάμ, Ε’.

Μετά τις «Εκκλησιάζουσες»: «Μέσα από αυτό το έργο ο Αριστοφάνης θέλει να μας
δείξει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διαφορές στα δύο φύλα και ότι οι γυναίκες
μπορούν να κυβερνούν μια χώρα όπως οι άνδρες» ­ Δημήτρης Γεωργαντόπουλος, ΣΤ’.

Είδαν και τον Όλιβερ Τουίστ: «Δεν πρέπει ποτέ να απογοητευόμαστε και να
χάνουμε το κουράγιο μας όσες συμφορές κι αν μας βρουν. Αντίθετα, πρέπει να
αγωνιζόμαστε διαλέγοντας πάντα το σωστό δρόμο, όσο δύσκολος κι αν είναι…» ­
Βαρβάρα Βαλάκου, ΣΤ’.

«Τα βήματά μας». Η εφημεριδούλα των μαθητών του 8ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου. Μία αναμέτρηση των παιδιών με το σύστημα

* ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ…

­ «Οι γυναίκες είναι χρήσιμος άνθρωπος γιατί κάνει όλες τις καλές δουλειές»
(Στέλλα Κουτσουμιχάλη, Β’).

­ «Οι γυναίκες χρειάζονται ψυχίατρο. Είναι τρελές, αλλά τις ανέχονται οι
άντρες. Πάντως οι εργένηδες είναι πολύ τυχεροί» (Αδαμάντιος Τζωρτζίνης, Β’).

­ «Οι γυναίκες είναι κάτι που πρέπει να ζει στη ζωή γιατί μαγειρεύει»
(Μαριέττα Φυλακτού, Β’).

­ «Η γυναίκα δουλεύει» (Τζένη Γιαννάκη, Α’).

­ «Η γυναίκα είναι αυστηρή» (Βίκυ Ζαμπέλη, Α’).

* ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΙΝΑΙ…

­ «Ο διευθυντής μαθαίνει τώρα απ’ τα παιδιά τη γραμματική» (Άννα Τόλιου, Β’).

­ «Όταν έρχεται ο διευθυντής στην τάξη, ο Θεόφιλος κρύβεται κάτω από το
θρανίο» (Κωνσταντίνα Παπαλέξη, Β’).

­ «Ο διευθυντής του σχολείου μάς φωνάζει όταν δεν κάνουμε κάτι και δεν μας
φωνάζει όταν κάνουμε κάτι» (Μαρία Βασιλείου, Β’).

­ «Οι εργαζόμενοι παρακαλούν να λείπει ο διευθυντής. Όπως λέει και η
παροιμία,… όταν λείπει ο γάτος, χορεύουν τα ποντίκια» (Στέφανος Πολίτης, Β’).

* ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ…

­ «Η Ακρόπολη είναι πολύ όμορφη. Είναι ψηλά σε βουνό και έχει πολλούς καλούς
ανθρώπους» (Μελίνα Ζαχαρία, Β’).

­ «Η Ακρόπολη είναι στην άκρη» (Παναγιώτης Τσελέντας, Β’).

­ «Η Ακρόπολη είναι μια μεγάλη πόλη» (Βασιλική Λώλη, Β’).

­ «Η Ακρόπολη είναι Ελλάδα» (Δημήτρης Κοντομάρκος, Β’).

* ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ…

­ «Ο ψυχίατρος είναι αυτός που κοιτάζει την καρδιά μας» (Μαριέττα Φυλακτού, Β’).

­ «Ο γάτος μου είναι τρελός και θέλει ψυχίατρο. Δεν τρώει ψάρι» (Ορέστης
Φυσάκης, Β’).

­ «Ο ψυχίατρος επειδή γιατρεύει τρελούς είναι κι αυτός τρελός» (Γιώργος
Πλατοκούκης, Β’).

* ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ…

­ «Οι φυλακές είναι για ζέβρες» (Θεόφιλος Χαλκιαδάκης, Β’)

­ Η φυλακή είναι ένα κλουβί που βάζει μέσα τους κακούς. Αλλά, έτσι που
καταντήσαμε, τώρα μπαίνουν αστυνομικοί στη φυλακή αντί να μπαίνουν οι κλέφτες»
(Βανέσα Ματσούκα, Β’).

* Ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ

* «Έχουν περάσει 85 χρόνια και ακόμη μπορώ να μυρίσω τη φρέσκια μπογιά. Οι
πορσελάνες δεν είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί. Στα σεντόνια δεν είχε κοιμηθεί άλλος
ξανά. Ο “Τιτανικός” αποκαλέστηκε Πλοίο των Ονείρων. Και ήταν… Πραγματικά ήταν…».

* «Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον, από τη δική του μεριά, σεβάστηκε την ιστορία
και προσπάθησε να δημιουργήσει μια ταινία που να είναι αληθοφανής και ακριβής….».

* «Μου έκανε εντύπωση το πώς έφτιαξαν ένα τόσο μεγάλο πλοίο και το κατέστρεψαν
για το έργο. Ακόμα με εντυπωσίασε η πισίνα που έμοιαζε με ολόκληρο ωκεανό…».

* «Ο “Τιτανικός”, σε όλο του το μεγαλείο, θριαμβεύει ξανά, μια κινηματογραφική
εμπειρία, χείμαρρος συναισθημάτων και θεάματος, που δεν ξεχνιέται εύκολα…».

* «Με εντυπωσίασε το πώς ένα πλοίο, τόσο μεγάλο, γεμάτο με τα όνειρα και τις
φιλοδοξίες τόσων ανθρώπων,

βυθίστηκε και παρέσυρε μαζί του στον βυθό τους περισσότερους επιβάτες του…».

* «… ο έρωτας δύο νέων ανθρώπων, διαφορετικής κοινωνικής τάξης, που
διατηρήθηκε παρόλο που το πλοίο έφθασε στα βάθη του ωκεανού…» (για τον
«Τιτανικό» έγραψαν οι: Τ. Δημητρόπουλος, Κ. Βαλούρδος, Μ. Ζανέλη, Γ.
Σακαπέτης, Κ. Λυπάκη, Στ. Καλήγυρος, Μ. Βενέτη, Δ. Νομπιλάκης).

* Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ

Γαλάζιος ουρανός, καθαρές θάλασσες, βαρκούλες, ο τόπος μου. Συννεφιά,
σκουπίδια, φασαρίες, ο τόπος μου… Μικρές γειτονιές, χαρούμενα παιδικά γέλια,
πλατείες, ο τόπος μου. Ουρανοξύστες, χιλιάδες αυτοκίνητα, καυσαέριο, ρύπανση,
ο τόπος μου. Σχολείο, γυμναστήρια, παρέες, εκδρομές, μουσική, ο τόπος μου.
Παιδιά στα φανάρια, βία, ξενύχτια, ξύλο, ναρκωτικά, ο τόπος μου. Μήπως πρέπει
να προβληματισθούμε για όλα αυτά; Σε τι κόσμο ζούμε; (Παρασκευή Παπαδοπούλου,
τάξη Δ’).

«Η Ακρόπολη είναι ψηλά σε βουνό και έχει πάρα πολλούς καλούς ανθρώπους» ή αν προτιμάτε «είναι Ελλάδα». Πάντως «είναι στην άκρη»… Τάδε έφη η Β’ τάξη!

ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ της Γ’ τάξης, η Σοφία Άνθη και η Εβίτα Γιαννακοπούλου, γράφουν για
μια φανταστική εκδρομή, στη φανταστική Ντίσνεϊλαντ: Μια ηλιόλουστη μέρα
λοιπόν, εγώ με την οικογένειά μου ανεβήκαμε στο αεροπλάνο. Πετώντας πάνω από
τα κατάλευκα σύννεφα, δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα. Σε λιγότερο από δύο ώρες
είχαμε φτάσει στο Παρίσι. Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο, πήραμε το πούλμαν και
φτάσαμε στον προορισμό μας, όπου πληρώσαμε εισιτήριο. Κατόπιν με αγκάλιασε η
Μίνι και βγάλαμε φωτογραφία. Συνάντησα τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους και με
οδήγησαν στο σπιτάκι τους.

­ Όλα είναι μικρά, μου είπε η Χιονάτη. Μετά μπήκα στο παραμύθι του Αλαντίν.
Κοίταξα λίγο τον ουρανό και είδα τον Αλαντίν με την Γιασμίν να πετούν με το
ιπτάμενο χαλί. Με χαιρέτησαν και κατέβηκαν κάτω. Με οδήγησαν στο παλάτι τους
και στο τέλος μού είπε η Γιασμίν:

­ Θέλεις να πάμε βόλτα με το μαγικό χαλί; Φυσικά δέχτηκα. Κατόπιν μπήκα στο
σπίτι της Ποκαχόντας. Τη συνάντησα και με ανέβασε στην πιρόγα. Κύλησα λίγο στο
ποτάμι και είδα πως είχε καταρράχτη. Της είπα να με σταματήσει, εκείνη όμως
πήδηξε μέσα και προχωρήσαμε. Της λέω:

­ Μα τι κάνεις; Και μου λέει:

­ Μη φοβάσαι, δεν θα χτυπήσεις και κατεβήκαμε τον καταρράχτη. Είχε βραχεί λίγο
η μπλούζα μου και την άλλαξα. Στη συνέχεια, πήγα να αγοράσω διάφορα κουκλάκια
από Μίκι Μάους και αγόρασα τον Μίκι και τη Μίνι. Με όλα αυτά είχα πεινάσει και
πήγα να φάω χάμπουργκερ.