ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μου ‘φυγε η μαγκιά

ΝΑ ΜΗΝ τους ξανακούσω. Αυτούς που, κομπάζοντας, δηλώνουν: «Υπέροχη η Αθήνα τον
Αύγουστο». Και να σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν ζήλευα τη μαγκιά τους… Μα!
Ειλικρινά, τώρα. Σας έχει τύχει ποτέ; Είναι κόλαση. Όλη η απανθρωπιά αυτής της
πόλης, που θα μπορούσε να είναι η ωραιότερη του κόσμου, προβάλλει ανάγλυφη τον
Αύγουστο. Τα στέκια μου κλειστά, το περίπτερο της γειτονιάς μου, η ΕΒΓΑ, ο
φούρνος, οι φίλοι, όλοι έχουν δραπετεύσει, κι εγώ όχι μόνο λιώνω, αλλά έχω και
την ψυχική οδύνη από τις εναλλακτικές λύσεις. Ούτε μπορώ να ισοφαρίσω κάνοντας
κάποια από τις αγγαρείες που με περιμένουν, γιατί και οι απανταχού αρμόδιοι
γραφειοκράτες, τον Αύγουστο αργούν. Άντε τώρα να έχεις και παιδί που πρέπει να
απασχολήσεις. Έχετε δει καμιά παιδική χαρά της προκοπής στο κέντρο; Κάτι σε
σκιερό μέρος, καθαρό, περιφραγμένο, ευχάριστο, με… αρτιμελή παιχνίδια; Όπως
λέμε παιδική χαρά Φυλακτού Έβρου; Έ! λοιπόν καμία σχέση. Εδώ μιλάμε για τον
εφιάλτη στον δρόμο χωρίς λεύκες. Τι να κάνω, λοιπόν. Πήρα τους (άλλους)
δρόμους. Τα δοκίμασα όλα: Εθνικό Κήπο, Πεδίον του Άρεως, Λυκαβηττό με
τελεφερίκ, Ακρόπολη, πεζόδρομους του Θησείου και… βγήκα νοκ-άουτ με ηλίαση.
Το δε παιδάκι μου, έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει Camel Trophee. Όσο για το
άλλο, το νεογέννητο, που άφησα σπίτι, αυτό έμαθε κιόλας τον… φραπέ. Γιατί,
καθώς λείπουν όλοι, ο Αύγουστος είναι ιδανικός, λέει, για εργασίες με
κομπρεσέρ που κάνουν τα νεύρα σου κρόσσια. Φαντάσου τώρα και να περιμένεις πως
κάπου θα ξαποστάσεις, θα ρομαντζάρεις ή θα σουλατσάρεις, όπως βεβαιώνουν οι
έξυπνοι που απαντούν στα ρεπορτάζ. Δεν ξέρω, κύριοι. Εμένα πάντως μου ‘φυγε η
μαγκιά. Μόνο τα βράδια αντέχονται πια στην Αθήνα. Και σε λίγο, ούτε κι αυτά.
Γιατί εμείς εδώ είμαστε άπιαστοι στο να καταστρέφουμε ό,τι καλό διαθέτουμε.

Μα… το σκέφτηκαν καλά όσοι διεκδικούν τη δημαρχία;