Νέα ήθη

* Η ΑΘΛΗΤΡΙΑ που νίκησε τη Σάρκα (Κασπάρκοβα) μας έδειξε πόσο ωραίο
είναι το Σώμα. Οι ποδοσφαιριστές που ρίχτηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο στη μάχη
ελπίζουμε να μας θυμίσουν επιτέλους πόσο ωραίος μπορεί να είναι ο Αγώνας. *
ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ φυσικά οι ομοιότητες ανάμεσα στην Όλγα Βασδέκη και το
ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Από τη μια μεριά η μοναξιά της
προσπάθειας, η συντομία του αγώνα, η προσωπική πρώτα πλήρωση. Από την άλλη, η
συλλογικότητα του στόχου, ο μαραθώνιος των παιχνιδιών, η ομαδική κατά βάση
εκτόνωση. Και όμως, εφέτος τουλάχιστον, τόσο ο ελληνικός στίβος όσο και το
ελληνικό ποδόσφαιρο μοιάζουν να διακατέχονται από μία νέα νοοτροπία, που
μπορεί να μοιάζει με πρώτη ματιά αντίρροπη, αλλά που τελικά έχει, νομίζω,
κοινή βάση. * ΣΤΟΝ στίβο το πνεύμα της πρόσφατα αποκτηθείσας
αυτοπεποίθησης εκφράζεται όλο και πιο φανερά. Πριν από τους Πανευρωπαϊκούς
Αγώνες γινόταν λόγος για «συγκομιδή» μεταλλίων ενώ και η πρασινομάτα
Βολιώτισσα μόλις κατέβηκε από το πιο ψηλό σκαλί του βάθρου, δεν άντεξε στον
πειρασμό να υποσχεθεί διάκριση στην ερχόμενη Ολυμπιάδα (σα να ήταν αύριο το
2000 και δίπλα το Σίδνεϊ). * ΤΕΤΟΙΑ αισιοδοξία ουδόλως διακρίνει τους
ποδοσφαιρόφιλους. Τα πράγματα μοιάζουν με πρώτη ματιά μάλλον στάσιμα. Ο κόσμος
αγαπά το ποδόσφαιρο, αλλά δυσπιστεί για το πρωτάθλημα. * ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ:
κανείς δεν δείχνει εξ αρχής διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες του. Ομάδες που
ναυαγούν στα πρώτα διεθνή παιχνίδια επικαλούνται τον μικρό χρόνο προετοιμασίας
και την ζέστη του Αυγούστου, προπονητές ζητούν, πριν ακόμα αρχίσουν τα ματς,
πίστωση χρόνου και κριτικής, παράγοντες δικαιολογούν τις υποσχέσεις που δεν
τήρησαν με το ευαγγελικό «ο αναμάρτητος…» κ.λπ. * ΚΑΙ ΟΜΩΣ. Πίσω από
την ορατή αυτή πραγματικότητα υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση ότι κάτι εφέτος
μπορεί να αλλάξει. Όχι στα λόγια, στην οργάνωση, την υποδομή, την εν γένει
αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου και του πρωταθλήματος στη χώρα μας. Αλλά μέσα στα
γήπεδα η μπάλα που θα παιχθεί δεν αποκλείεται να είναι καλύτερης ποιότητας.
Μπορεί αυτό να οφείλεται στον απόηχο του πρόσφατου Μουντιάλ, του καλύτερου της
τελευταίας τριακονταετίας και δεύτερου καλύτερου όλων των εποχών. * ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ δυνατόν να μην διδάχθηκαν κάτι και να μην θέλουν να αντιγράψουν κάτι
οι παίκτες του ελληνικού πρωταθλήματος Μπορεί ακόμα να έλθει ως συνέπεια της
γενικότερης ανόδου του ελληνικού αθλητισμού, του οποίου το επίπεδο σε όλα τα
αθλήματα πλησιάζει γοργά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. * ΤΑ πρώτα πρώτα
σημάδια πάντως είναι μάλλον ενθαρρυντικά. Και τα πέντε γκολ του Ολυμπιακού
ήταν προϊόντα ωραίων συνδυασμών (περιμένουμε όμως το μαύρο διαμάντι και στην
Ευρώπη), η παρέα του Ντεμίνκο έδειξε να αποκτά κάποια συνοχή, το Ιωνικάκι
συνεχίζει σαν να μην τέλειωσε το περσινό πρωτάθλημα (σιγά σιγά θα το πιστέψει
ότι η Ευρώπη το περιμένει). Το πραγματικό πάντως τεστ έρχεται την Τετάρτη. Θα
ανορθωθούν άραγε οι ελπίδες ή θα περιορισθούμε σε συναγωνισμό μεταξύ συγγενών
και φίλων;