ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μολυσμένοι από την αμαρτία

Εκτός απ’ όλη τη φρίκη που προκάλεσε η προχθεσινή έκρηξη στην Όμαγκ έχει και
ένα επιπλέον πρόβλημα: δεν μπορεί να αποδοθεί στους ισλαμιστές.

«Νέοι τρομοκράτες». Άλλος με εκρηκτικά, άλλος με βιολογικά, χημικά ή πυρηνικά όπλα, έχουν την καταστροφή ως αυτοσκοπό (το σκίτσο από τον «Εκόνομιστ»)

«ΤΟ ΝΑ λες ότι η βόμβα βρίσκεται στη μια άκρη της πόλης και να την τοποθετείς
στην άλλη, εκεί ακριβώς όπου η αστυνομία μεταφέρει τον κόσμο ­ αυτό είναι
απολύτως ακατανόητο. Φαίνεται πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μολυσμένοι από την
αμαρτία». Ακατανόητο: αυτό το επίθετο που χρησιμοποίησε ο Ιρλανδός ιερωμένος
Τζων Χέι περιγράφει με τον πλέον ακριβή τρόπο το «Ματωμένο Σάββατο» της
Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι πράγματι ακατανόητο να παραπλανάς τις αρχές ώστε να
σκοτώσεις όσο το δυνατόν περισσότερους αθώους μπορείς. Χρειάζεται σατανικό και
διεστραμμένο μυαλό για να συλλάβεις, να οργανώσεις και να εκτελέσεις ένα
τέτοιο σχέδιο. Πρέπει να ξεχειλίζεις από μίσος ­ μίσος για τον συνάνθρωπό σου,
μίσος για την κοινωνία, μίσος για σένα τον ίδιο.

Τα τελευταία χρόνια, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον και οι οπαδοί του προσπαθούσαν να
μας πείσουν ότι τέτοιο διεστραμμένο μυαλό διαθέτουν μόνο οι ισλαμιστές. Οι
πόλεμοι του αύριο θα γίνονται ανάμεσα σε αντιμαχόμενους πολιτισμούς, μας
έλεγαν, και η κύρια μάχη θα είναι ανάμεσα στους καλούς χριστιανούς και τους
κακούς μουσουλμάνους. Η πραγματικότητα, όμως, τους διέψευσε. Η τρομοκρατία δεν
γνωρίζει σήμερα ούτε από θρησκείες ούτε από ιδεολογίες. Μουσουλμάνοι,
χριστιανοί και βουδιστές συναγωνίζονται σε αγριότητα, παραβιάζοντας κάθε όριο,
καταπατώντας κάθε αρχή που χαρακτήριζε κάποτε το αντάρτικο πόλης: η μια
οργάνωση κτυπά στο μετρό, η άλλη σε μια μεγάλη πρεσβεία, η τρίτη σ’ ένα
εμπορικό κέντρο. Στόχος τους δεν είναι πια να προωθήσουν κάποιο πολιτικό
αίτημα, κάποια μικρή ή μεγάλη ιδέα, αλλά αποκλειστικά να πάρουν εκδίκηση (από
ποιον;) σπέρνοντας τον τρόμο και τη σύγχυση.

Αν στο παρελθόν οι τρομοκράτες ήθελαν «πολλοί να βλέπουν και λίγοι να
πεθαίνουν», επισημαίνει ο «Εκόνομιστ», η νέα τάξη δολοφόνων βλέπει την
καταστροφή ως αυτοσκοπό. Αν η παλιά τρομοκρατία επιδίωκε να αλλάξει τον κόσμο
­ όσο ανορθόδοξα μέσα κι αν χρησιμοποιούσε ­ το νέο είδος τρομοκρατίας
ασκείται από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί πια να σωθεί.
Έτσι εξηγείται και η διαφορά στις ποσότητες του αίματος που χύνεται: οι παλιοί
τρομοκράτες αναζητούσαν κάποια πολιτική νομιμότητα, οι νέοι δεν έχουν κανένα
λόγο να δείξουν αυτοσυγκράτηση. Κι όσο πιο θολοί είναι οι μακροπρόθεσμοι
στόχοι τους, τόσο πιο άγριες είναι οι τακτικές τους.

Είναι η Αμερική ο κύριος στόχος της «νέας τρομοκρατίας», όπως υποστηρίζει το
περιοδικό από το εξώφυλλο του τελευταίου του τεύχους; Εν μέρει μόνο.

Οι δράστες της προχθεσινής σφαγής, για παράδειγμα, θέλησαν πάνω απ’ όλα να
πλήξουν, να δυσφημήσουν και να τιμωρήσουν τους παλιούς τους συντρόφους. Γι’
αυτό άλλωστε και αυτοαποκαλούνται «ο αληθινός IRA»: για να ξεχωρίζουν από τους
άλλους, τους πλαστούς αντάρτες, τους πουλημένους. Τους προδότες.