Για μια θέση στον … ήλιο

Πώς μπορεί να «ροκανίσει» κανείς το πολύτιμο Σαββατοκύριακο του
Δεκαπενταύγουστου; Μα… περιμένοντας.

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ του Πειραιά, για το πλοίο τού «πήγαινε». Στην τηλεφωνική… γραμμή
του Κοινοτικού Γραφείου, για να βρει δωμάτιο. Στα όρθια, για να φάει στις
καλύτερες ταβέρνες του νησιού. Στα σκαλοπάτια της Παροικιάς, για να
προσκυνήσει την Εκατονταπυλιανή.

Στα πεζουλάκια, για να πάρει τηλέφωνο με τηλεκάρτα. Στον δρόμο, για να
μετακινηθεί με το τοπικό ΚΤΕΛ (και να βρει θέση). Στο στριμωξίδι, για να φάει
κρέπα από τα χεράκια της Φανής. Εν μέσω μπουγέλων, για να πιεί ένα ποτό στο
«Μοναστήρι». Κάτω από τον ήλιο, για να κάνει «μπανάνα» στη θάλασσα. Εν μέσω
χιλιάδων, για ένα τετραγωνικό άμμου στην Πούντα. Μέσα στο αυτοκίνητο που
βράζει από τις 7 το πρωί, για να φύγει με το πλοίο μία και πέντε.

ΟΙ ΟΥΡΕΣ

Οι ουρές του Δεκαπενταύγουστου, παρ’ όλα αυτά, φαίνεται ότι έχουν κάτι το
εθιστικό: κρατούν πολύ, αλλά επαναλαμβάνονται με συχνότητα τάματος κάθε
Αύγουστο. «ΤΑ ΝΕΑ» ταξίδεψαν με εισιτήριο που γράφει «Πειραιάς – Πάρος –
Πειραιάς» στη γιορτή της Μεγαλόχαρης και γύρισαν κατάκοπα το απόγευμα της
Κυριακής. Τουλάχιστον φέτος, δεν υπήρξαν οι γνωστές σκηνές κατά τον απόπλου
από Πειραιά. Το… κενό αναπλήρωσε η αναχώρηση από Πάρο.

«Φύγετε από ‘κει, φύγετε από ‘κει! Όχι, όχι, στρίψε. Μα δεν βλέπεις, βρε
άνθρωπε, που σου λέω. Από ‘δω έλα!».

Ο Ρόμπερτ Ασημακόπουλος, ελληνοκαναδικής καταγωγής, με το VHF στο χέρι, το
κόκκινο καπελάκι του στο κεφάλι και το λευκό τι-σερτ που γράφει «Ελληνικό
Λιμενικό Σώμα» διατηρεί την ψυχραιμία του. Στο πρώτο αυτοκίνητο της ουράς ο
Δημήτρης, ο Κώστας και η Φώφη έχουν στηθεί από τις 7 το πρωί στο λιμάνι της
Πάρου, για να φύγουν έξι ώρες αργότερα. Είναι 11.00 η ώρα, κάτω από έναν ήλιο
που κάνει τον τόπο να βράζει και η εικόνα δημιουργεί σουρεαλιστικές
καταστάσεις. Ένας γιωταχής κοντεύει να ρίξει στην άσφαλτο τον φωτογράφο, ένας
λιμενικός ουρλιάζει σε μία κοπέλα που βρήκε «καταφύγιο» ακριβώς πάνω στο
σχοινί που χωρίζει τις δύο από τις τρεις λωρίδες των αυτοκινήτων, να φύγει,
ένα φορτηγό παίρνει τόσο κλειστά τη στροφή, που κάνει «χαλάκι» ένα μέρος της
βαλίτσας. Ο κάτοχός της προσπαθεί να μάθει πότε τελικά θα φύγει το «Αθηνά
Εξπρές» και τελικά αποφασίζει να επιβιβαστεί, να γλιστρήσει, θα ήταν η
σωστότερη λέξη, ή να χωθεί στο «Απόλλων Εξπρές». Δεν θα άντεχε σ’ αυτές τις
έξι ώρες στην ουρά να προσθέσει κι άλλη μία για την καθυστέρηση του «Αθηνά».

ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Κυριακή πρωί. Την ώρα που ο Βασίλης και ο Νεκτάριος κάνουν την πρώτη βουτιά
της ημέρας στις Κολυμπήθρες, περίπου 800 αυτοκίνητα έχουν παραταχθεί σε σειρές
κατά μήκος του λιμανιού της Πάρου. Κάποιοι, εφαρμόζοντας το παλιό γνωστό
κόλπο, έχουν αποβραδίς πιάσει θέση βολική, ώστε να μπουν γρήγορα. Πόσοι, όμως,
είναι αυτοί; Ο δρόμος θυμίζει το κέντρο της πόλης, όταν κλείνει η Πανεπιστημίου.

Ο Αργύρης, που σερβίρει από τα ξημερώματα καφέδες και τοστ, ρίχνει ματιές από
το δρομάκι στον λιμενοβραχίονα και ειδοποιεί τους πελάτες πότε φεύγει το πλοίο
τους. Ζητάει 3.900 δρχ. για δύο τοστάκια, δύο φραπέ, ένα μικρό γάλα και δύο
μπουκαλάκια νερό και τα μάτια του κινούνται με ταχύτητα γυρίνου στο νερό
επιβλέποντας την ατέλειωτη ουρά υποψήφιων πελατών. Όλα τα γύρω δρομάκια με
τους φούρνους, τα καφενεία, τις καφετέριες και τα περίπτερα είναι
κατειλημμένα. Α, όλα και όλα! Έχει κανείς την απαίτηση να μην ταλαιπωρηθεί τον Δεκαπενταύγουστο;

«Μμμμ, ναι έχει πολύ κόσμο αυτές τις ημέρες. Για να καταλάβεις, πουλάμε καμιά
τριανταριά κούτες τσιγάρα τον Ιούλιο και φτάνουν τις εκατό αυτές τις ημέρες»,
λέει ο Λεονάρδος, που δουλεύει στο περίπτερο, ακριβώς δίπλα στο γεφυράκι που
ενώνει τον κεντρικό δρόμο με το γραφικό λιμανάκι της Νάουσας.

Πέφτει το βράδυ του Σαββάτου και εντείνει την εντύπωση της αντίθεσης: στην
Παροικιά γλέντι λαϊκό, ουρές για μεζεδάκια και κρασάκι, τα ρεφρέν του Πάριου
στη διαπασών. Στη Νάουσα ατμόσφαιρα Bedside, κρίμα που λείπει ο Τσιλιχρήστος,
είναι, όμως, η Καλλιόπη στα λευκά, ο Μάνος Πανταζής επίσης στα λευκά και
ξεσηκώνουν ένα καλούα κι ένα σλάλομ στο πι και φι. Μα τι βάζει, επιτέλους,
αυτό το κορίτσι στη βάφλα και είναι τόσο νόστιμη;

ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ

Στην Παροικιά σκάνε βεγγαλικά και τα φωτάκια ανάβουν στα καΐκια για τη Χάρη
της, ενώ στη Νάουσα τα καλύτερα τραπεζάκια, αυτά που βλέπουν την περατζάδα,
είναι από νωρίς καβατζωμένα. Ουρά για το προσκύνημα, ουρά και για το άλλο
«προσκύνημα», όμως είπαμε, Δεκαπενταύγουστος είναι αυτός και έτσι έχει
συνηθίσει, χρόνια τώρα.

Το ξημέρωμα, γύρω στις 6.00, κλείνει με άλλη μια ουρά: αυτή τη φορά στον
φούρνο του Προδρόμου, για ένα σάντουιτς του χαντ-όβερ. Είπαμε, περιμένοντας σε
πιάνει μία πείνα…

Στις οχτώ, όλα είναι ακόμα ωραία. Στις εννιά το ίδιο. Από τις εννιάμισι όμως!
Σ’ έναν χώρο, σαν πεζοδρόμιο, πλάτους μισού μέτρου, περνούν ένας-ένας (δύσκολα
χωράνε δύο μαζί), κατά μήκος της γραμμής του ατμοσφαιρικού λιμανιού, χιλιάδες
άνθρωποι. Οι ουρές εδώ, δεν είναι ευκρινείς. Οι βόλτες μπλέκονται μ’ αυτούς
που περιμένουν ένα τραπέζι στον «Παπαδάκη», στον «Μπαρμπαρόσα» ή σε κάποια
άλλη ταβέρνα. Ξαφνικά, βλέπεις παρέες να «ξεκολλάνε» από το τοπίο και να
μετακινούνται ευκίνητα στα τραπέζια, όπου ευωδιάζουν ψάρια λιαστά, μουρέλο και
χταποδάκια λιωμένα στα κάρβουνα. Όταν τελειώσει η ώρα του φαγητού, αρχίζει το
κλάμπινγκ (με μία σόδα ενδιάμεσα, αν και η ορθοστασία στις ουρές επιτελεί
θαυμάσια τον ίδιο σκοπό). Στις δύο το πρωί, πλήθος έξω από «Καλούα»,
«Αγκόστα», «Χαρντ Ροκ», «Σλάλομ». Στις 3 το πρωί οι Ιταλοί έχουν ήδη ανέβει
στο ξύλινο μπαρ του Shark, εκεί που κάποτε ήταν η μικρότερη, ίσως, τράπεζα της
χώρας και λικνίζονται επισκιάζοντας κάθε διάθεση φυγής.

Ξεκινούν από νωρίς-νωρίς το πρωί, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Άνθρωποι
απ’ όλα τα μέρη της χώρας, με ευλαβική υπομονή, περιμένουν ν’ ανάψουν ένα
κεράκι και να εκπληρώσουν το τάμα. Θα μπορούσε να συγκριθεί με την Τήνο, αν
και η τελευταία έχει πιο πολλά σκαλοπάτια και ως εκ τούτου η ουρά κρατάει περισσότερο.

Πούντα Μπιτς, Χρυσή Ακτή ή Μοναστήρι; Η Πάρος έχει κι άλλες πανέμορφες
παραλίες, αλλά τον Δεκαπενταύγουστο που βουλιάζει το νησί, όλως περιέργως
κάποιες παραλίες έχουν το δικό τους φανατικό κοινό, που τρελαίνεται να
ταλαιπωρείται ασυστόλως. Για να παρκάρεις αυτοκίνητο στην Πούντα, καλό είναι
να έχεις θητεύσει στην ουρά της Εκατονταπυλιανής πριν. Και για να βρεις
ξαπλώστρα, (για ομπρέλα δεν-το-συζητάμε-καν), στο Μοναστήρι γύρω στις δύο το
μεσημέρι χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον κολλητός του Νεκτάριου, του Στέφανου,
της Αγγελικής και της Φανής. Αυτό σημαίνει ότι θα σου δώσουν τη δική τους!

Το τοπικό ΚΤΕΛ εξυπηρετεί θαυμάσια όσους κινούνται μεταξύ των δύο πόλων της
Πάρου. Από τη Νάουσα στην Παροικιά, όμως, είναι μακρύς ο δρόμος, γι’ αυτό
καλύτερα να είσαι καθιστός. Είτε είναι δύο το μεσημέρι είτε δύο το ξημέρωμα, η
πόρτα του λεωφορείου κλείνει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο: έχοντας εγκλωβίσει μια
τσάντα ή ένα κομμάτι ρούχα στη σχισμή.

Ρόμπερτ Ασημακόπουλος. Ελληνοκαναδικής καταγωγής, δουλεύει στο λιμεναρχείο της
Πάρου έξι μήνες τον χρόνο. «Ποτέ δεν θα το καταλάβω αυτό που γίνεται κάθε
Δεκαπενταύγουστο», λέει.