ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα δύσκολα «γιατί»…

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ, έστω και για μια στιγμή, να αφήσεις το μυαλό σου να κολλήσει σε
σκέψεις άσχημες, όταν κάπου εκεί, στο δίπλα δωμάτιο, στην άλλη γραμμή του
τηλεφώνου ή λίγα χιλιόμετρα μακριά υπάρχει ένας… Χρήστος; Ένα παιδί, που στα
δυόμισι χρόνια του κρατά όλη την ευτυχία κι όλα τα χρώματα της γης στην
αγκαλιά του, που στα προσφέρει με τον πιο απλό τρόπο, σ’ ένα πεταχτό φιλί, σε
μια ματιά γεμάτη από τα συναισθήματα που εμείς (κι εσείς) οι «μεγάλοι»
ξεχάσαμε να δείχνουμε.

Μακαρίζω πολύ συχνά τους γονείς του Χρήστου. Ευτυχισμένοι άνθρωποι. Και
κάποιες φορές τους ζηλεύω, γιατί ό,τι και να τους συμβεί, από το πιο τυχαίο
μέχρι το πιο δυσάρεστο, ο αγαπημένος μου μπόμπιρας θα αναλάβει τα ηνία. Δεν
χρειάζεται περισσότερα από λίγα λεπτά για να τους κάνει να τα ξεχάσουν όλα.
Αρκεί να μάθει την ιστορία, να βρει τα λογάκια, μέσα στις πρώτες λέξεις από το
λεξιλόγιό του, που μεγαλώνει ώρα με την ώρα, και να φτιάξει το δικό του
«παραμύθι». Θα το περιγράψει, με μάτια γουρλωμένα, θα το παραγεμίσει με
κινήσεις και επιφωνήματα και ­ να ­ κατάφερε να φτιάξει την πιο ελκυστική
περιπέτεια, που κάνει την θλίψη ή τον πόνο να μοιάζουν απέραντα μακρινά.

Μετά, αρχίζουν οι ερωτήσεις, τα «γιατί»…

Κι εκεί ξεκινούν τα δύσκολα. Όχι γιατί βαριέσαι ούτε επειδή σε κουράζει. Αλλά
τι απάντηση να δώσεις στα ίδια «γιατί», που βασανίζουν κι εσένα; Για κείνον
όλα είναι απλά, όλα έχουν μια εξήγηση. Για μένα, πολλά πράγματα είναι πολύ
δύσκολα, ακατανόητα, κι όσο κι αν ψάχνω δεν μπορώ να βρω την άκρη… Δεν έχω
λοιπόν άλλο να πω, από ένα «δεν ξέρω» και να του ζητήσω τη δική του εκδοχή ­
την απλή, ευφάνταστη κι αγνή λογική των δυόμισι χρόνων. Θα κάτσω πίσω, θα
βυθιστώ στα μάτια του και θα τον αφήσω να με διδάξει.