Πανικός στη Γαλλία από τη νόσο των λεγεωναρίων

Οι αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν έστεψαν μόνο νικήτρια τη Γαλλία. Η
διοργανώτρια χώρα μπορεί να πανηγύρισε για το κύπελλο που κέρδισε επάξια, αλλά
την ίδια ώρα τέσσερα άτομα πέθαιναν από τη νόσο των λεγεωναρίων, που έκανε
θραύση στη Γαλλία εκείνη την περίοδο.

Θερμό καλοκαίρι. Η αφόρητη ζέστη υποχρεώνει στην αναζήτηση πολλών τρόπων αντιμετώπισής της. Ωστόσο, η χρήση κλιματιστικών εγκυμονεί κατά καιρούς κινδύνους εμφάνισης της νόσου των λεγεωναρίων

ΜΙΑ εξονυχιστική ιατρική έρευνα που διεξήχθη υπό την αιγίδα του Εθνικού
Δικτύου Δημόσιας Υγείας (RNSP) οδήγησε στον πρώτο απολογισμό ενός εκπληκτικού
φαινομένου: στην ανακάλυψη της επιδημίας της νόσου των λεγεωναρίων που
εμφανίστηκε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου και
προκάλεσε μέχρι σήμερα τέσσερις θανάτους. Η ύπαρξη της επιδημίας εντοπίστηκε
χάρη στον μηχανισμό που τέθηκε σε εφαρμογή για τις ανάγκες μιας τέτοιας
παγκόσμιας διοργάνωσης, για την οποία συγκεντρώθηκαν χιλιάδες επισκέπτες από
διάφορες χώρες του κόσμου.

Οι κανονισμοί για την υποχρεωτική δήλωση των κρουσμάτων μολυσματικών νόσων
τροποποιήθηκαν (τα ύποπτα κρούσματα έπρεπε να αναφέρονται σε καθημερινή βάση
και όχι σε εβδομαδιαία) και τα δίκτυα των γιατρών – φρουρών ενεργοποιήθηκαν.
Επιπλέον, οι Γάλλοι επιδημιολόγοι είχαν στενή συνεργασία κατά τη διάρκεια
αυτής της περιόδου με τα ευρωπαϊκά συστήματα επίβλεψης, ο συντονισμός των
οποίων γινόταν στο Λονδίνο, μέσω του Κέντρου Ελέγχου Μολυσματικών Νόσων.

3 ΓΑΛΛΟΙ, ΕΝΑΣ ΒΡΕΤΑΝΟΣ

«Ο μηχανισμός αυτός μας επέτρεψε να εντοπίσουμε, ήδη από την τελευταία
εβδομάδα του Ιουνίου, κρούσματα της νόσου των λεγεωναρίων σε άτομα που
προέρχονταν από ευρωπαϊκές χώρες», εξηγεί ο διευθυντής του PNSP Ζακ Ντρικέρ.
«Τα πρώτα περιστατικά εμφανίστηκαν σε φιλάθλους από τη Βρετανία και τη
Σκανδιναβία. Σιγά σιγά άρχισαν να εντοπίζονται κρούσματα και σε Γάλλους.
Καταγράψαμε είκοσι κρούσματα. Τέσσερις ασθενείς πέθαναν ­ τρεις Γάλλοι και
ένας Βρετανός».

Η νόσος των λεγεωναρίων απαιτεί ταχεία διάγνωση και άμεση θεραπεία με χορήγηση αντιβιοτικών.

Η ιατρική έρευνα του RNSP έφερε στο φως ένα εντυπωσιακό στοιχείο: όλοι όσοι
είχαν προσβληθεί από τη νόσο των λεγεωναρίων σύχναζαν στο ένατο και το δεύτερο
διαμέρισμα του Παρισιού. Οι υγειονομικοί υπάλληλοι βεβαιώθηκαν τελικά ότι,
αντίθετα με τις αρχικές υποψίες τους, τα ξενοδοχεία των δύο αυτών περιοχών δεν
ευθύνονταν για την επιδημία.

Τώρα πλέον, οι επιδημιολόγοι είναι σχεδόν βέβαιοι ότι πρόκειται για μια
εξαιρετικά ασυνήθιστη επιδημία. «Ένα από τα περίεργα χαρακτηριστικά αυτής της
επιδημίας είναι ότι δεν συναντήσαμε, στην πλειονότητα των κρουσμάτων, τους
παράγοντες κινδύνου που συνδέονται με τη νόσο των λεγεωναρίων», υπογραμμίζει ο
Ζαν Ντρικέρ. «Ο πιο νέος σε ηλικία ασθενής ήταν 35 χρόνων και η μέση ηλικία
των πασχόντων ήταν τα 50 χρόνια. Οι ασθενείς που απεβίωσαν ήταν γύρω στα 60.
Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε ακόμα να καταλάβουμε τα αίτια αυτής της επιδημίας».

Ο Γάλλος γιατρός εικάζει ότι πρόκειται για μια «περιβαλλοντική μόλυνση που
προέρχεται από κλιματιστικά μηχανήματα, τα οποία έχουν τοποθετηθεί στην
ταράτσα ορισμένων κτιρίων». Τα κλιματιστικά αυτά μηχανήματα μοιάζουν με τα
μεγάλα ψυγεία, στα οποία κυκλοφορεί χλιαρό νερό και απελευθερώνουν στην
ατμόσφαιρα πτητικά αέρια που περιέχουν παθογόνα βακτηρίδια.

Έχουν δοθεί άδειες για την εγκατάσταση 39 τέτοιων κλιματιστικών μηχανημάτων
στα δύο ύποπτα διαμερίσματα της γαλλικής πρωτεύουσας. Οι υγειονομικές αρχές
έδωσαν εντολή στους κατόχους αυτών των κλιματιστικών να προχωρήσουν εντός οκτώ
ημερών στις απαραίτητες εργασίες καθαρισμού και απολύμανσης.

Η ΝΟΣΟΣ των λεγεωναρίων εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 1976, ύστερα από
συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης Βετεράνων Πολεμιστών, που διοργανώθηκε σε
κλιματιζόμενο ξενοδοχείο της Φιλαδέλφειας.

Η επιδημία προκάλεσε τότε τον θάνατο 29 ατόμων.

Πρόκειται για μία μολυσματική νόσο, η οποία οφείλεται σε μία κατηγορία
βακτηριδίων, που περιλαμβάνει 39 είδη.

Η νόσος εμφανίζεται με δύο μορφές: η πιο συχνή μορφή της νόσου των
λεγεωναρίων εκδηλώνεται με βήχα και εξελίσσεται σε εμπύρετη σοβαρή πνευμονία,
που μπορεί να αποβεί μοιραία για τους ηλικιωμένους και για τα άτομα με
εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Η δεύτερη μορφή της νόσου θυμίζει μία συνηθισμένη γρίπη, η οποία περνά μόνη
της ύστερα από λίγες ημέρες. Στην περίπτωση της νόσου των λεγεωναρίων, η
διάγνωση πρέπει να γίνει πολύ γρήγορα και να χορηγηθεί αμέσως αντιβίωση.

Το ποσοστό θνησιμότητας της νόσου φτάνει το 15%.

Μετά τον εντοπισμό της νόσου των λεγεωναρίων, το 1976, οι επιστήμονες
διαπίστωσαν ότι τα ένοχα βακτηρίδια είναι διάχυτα στο περιβάλλον.

Συναντώνται, σε φυσική μορφή, σε λίμνες και σε ποτάμια, αλλά επίσης και στα
συστήματα διανομής ζεστού νερού, στα συστήματα κλιματισμού, σε χώρους
λουτροθεραπείας και στα μηχανήματα υδρομασάζ.

Ο άνθρωπος προσβάλλεται από τα βακτηρίδια, εισπνέοντας τα μικρόβια που
αιωρούνται στην υγρή ατμόσφαιρα.