ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εικόνα σου είμαι…

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ, ένας άντρας μεγέθους Κατσένκο, τινάζεται όρθιος μπροστά μου όταν
μπαίνει καλάθι. Όταν δεν μπαίνει καλάθι. Όταν ο διαιτητής σφυρίζει φάουλ. Όταν
δίνει τεχνική ποινή. Όταν ο Γιαννάκης παίρνει τάιμ άουτ.

Όταν κάνει αλλαγές. Όταν δεν κάνει αλλαγές. Όταν ο Μποντίρογκα ευστοχεί.

Όταν ο Οικονόμου αστοχεί. Δηλαδή είναι συνέχεια όρθιος.

Δεξιά κι αριστερά η οικογένειά του, δυο πιτσιρίκια μεταξύ έξι και οκτώ χρόνων,
η μαμά και λοιποί συγγενείς, με τις ελληνικές σημαίες στα χέρια, κάνουν
ακριβώς το ίδιο.

Και ένα κάθισμα πιο δεξιά, ένα ακόμα πιο πιτσιρίκι, με κόκκινη μακό μπλούζα
λειτουργεί ως τέλειο παπαγαλάκι κινήσεων. Σηκώνεται όρθιο και χοροπηδάει με
δύναμη στην κερκίδα, αφού έχει παρατηρήσει με καταπληκτικό ενδιαφέρον και
προσήλωση τα δύο παιδάκια που κάνουν ακριβώς το ίδιο δίπλα του.

Κάποια στιγμή μάλιστα φαίνεται τρομερά αστείο γιατί, έτσι όπως είναι δεν είναι
τριών χρόνων, σφίγγει μια γροθίτσα και κάνει την κίνηση του πατέρα Κατσένκο,
όταν ο Γιουγκοσλάβος ευστοχεί ΚΑΙ σ’ αυτό το τρίποντο.

Και ούτε καν προλαβαίνει να τρομάξει όταν η θεία του, που ανήκει στο δυναμικό
της ίδιας οικογένειας, το αρπάζει ξαφνικά τινάζοντάς το προς το γήπεδο σαν να
ήταν αυτή που πήρε την ασίστ κι όχι ο Παπανικολάου!

Τα πιτσιρίκια ελάχιστα παρακολουθούν τον αγώνα.

Κάνουν «ουουουου» μ’ όλη τους τη δύναμη όταν παρουσιάζεται η ομάδα των
αντιπάλων και με τον ίδιο παλμό φωνάζουν «Ελλαδάρα ολέ».

Δεν θα μείνουν καν να δουν το τελευταίο κρίσιμο τρίλεπτο της παράτασης.

Ο μπαμπάς Κατσένκο δεν αντέχει το θέαμα της ήττας. Σηκώνεται.

Η οικογένεια αποχωρεί με τον πατέρα Κατσένκο να βρίζει τους «αλήτες» που
«πούλησαν τη χώρα».

Τα πιτσιρίκια ακολουθούν κατενθουσιασμένα από την ατμόσφαιρα.

Τώρα ξέρουν τι θα κάνουν στον επόμενο αγώνα και χωρίς τον μπαμπά.