Η αλήθεια για την Εθνική

Ο κόσμος απέδειξε με το ζεστό χειροκρότημα ότι στήριξε τις προσπάθειες της Εθνικής και τις επιλογές του Παναγιώτη Γιαννάκη

ΓΙΑ ΑΛΛΗ μία φορά, η εθνική ομάδα μπάσκετ έφθασε στη βρύση, αλλά δεν ήπιε
νερό. Για μία ακόμα μεγάλη διοργάνωση, το μετάλλιο χάθηκε στο… παραπέντε,
ακριβώς, επειδή η ομάδα αγωνίστηκε στον μικρό τελικό χωρίς να έχει καταφέρει
να ξεπεράσει την απογοήτευση του αποκλεισμού από τον τελικό. Ήταν η πέμπτη
φορά, που δεν καταφέραμε να κρεμάσουμε στο στήθος ένα μετάλλιο το οποίο
ασφαλώς μας άξιζε.

Ο χθεσινός αγώνας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το τέλος μιας περιπέτειας που
άρχισε με πολλά όνειρα στις 14 Ιουνίου, την ήμερα που συμπληρώνονταν ένδεκα
χρόνια από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το ταξίδι άρχισε στη
Νάουσα, συνεχίστηκε στη Λευκωσία, τη Βρέμη για να καταλήξει στην Αθήνα.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Παναγιώτης Γιαννάκης στη δεύτερη χρονιά του στον
πάγκο της ομάδας είχε να αντιμετωπίσει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην
καριέρα του. Να οδηγήσει μια νέα ομάδα, με παιδιά που μεγάλωσαν έχοντας τον
ίδιο ως πρότυπο στην πιο σημαντική διοργάνωση που φιλοξένησε η χώρα μας. Είχε
να αντιμετωπίσει όμως και αρκετά προβλήματα. Ενδεχομένως κι αυτός να μην
περίμενε ότι παίκτες όπως ο Φάνης Χριστοδούλου, θα παρακολουθούσαν την
προσπάθεια της Εθνικής από την εξέδρα. «Μου λείπει ο Φάνης», δεν είπε και ο
Φασούλας; Ο Φάνης λοιπόν έλειψε σίγουρα από την Εθνική. Και ο Γιαννάκης είχε
προσπαθήσει πολύ για να πείσει τον Φάνη να λάβει μέρος σε αυτή την προσπάθεια.
Απλά, κανείς δεν είχε υπολογίσει το πρόβλημα του διεθνούς φόργουορντ στον
αχίλλειο τένοντα, κάτι που τελικά τον ανάγκασε να πει οριστικό αντίο στο
μπάσκετ. Ήταν ακριβώς η ημέρα που η Εθνική άρχιζε την πορεία της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Την ίδια προσπάθεια κατέβαλε ο Γιαννάκης, για να πείσει και τον Φασούλα. Ο
35χρονος σέντερ μπορεί να δήλωνε σε όλη τη χρονιά ότι δεν θα λάβει μέρος, αλλά
στο τέλος αναγκάστηκε να… υποκύψει στις πιέσεις. Δεν μπορούσε να χαλάσει το
χατίρι του φίλου του.

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας εκφράστηκαν αρκετές αντιρρήσεις για το
πρόγραμμα που είχε σχεδιάσει ο Γιαννάκης. Στα φιλικά ματς είχαμε αντιπάλους
ασφαλώς υποδεέστερους (Ολλανδία, Νιγηρία, Ιαπωνία), αλλά κι όταν
αντιμετωπίσαμε (Βρέμη) ισχυρότερους, τα αποτελέσματα και η απόδοση της ομάδας
δεν ήταν ενθαρρυντική.

Ίσως, τελικά, αυτό ακριβώς να μας μπέρδεψε και κατά τη διάρκεια των αγώνων του
Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Αυτές οι εύκολες νίκες δημιούργησαν μια αίσθηση
υπεροχής, η οποία όμως χάθηκε από την πρεμιέρα κιόλας με τον Καναδά.
Ουσιαστικά, η ελληνική ομάδα ήταν η μοναδική από αυτές που προκρίθηκαν στην
«οκτάδα», που δεν σημείωσε μια εύκολη νίκη.

Η Εθνική δεν μπορούσε να τρέξει. Το εύκολο καλάθι έλειψε όσο τίποτα από αυτή
τη διοργάνωση. Κι αυτό, αφού έλειπε και το ριμπάουντ. Η μάχη στον αέρα ήταν
ένα αρνητικό στοιχείο που συχνά τόνισε ο Γιαννάκης, λέγοντας ότι πρέπει να
βελτιωθεί. Σε όλα τα ματς της διοργάνωσης, η Εθνική στηρίχθηκε πιο πολύ
στον… τσαμπουκά, παρά στο σύστημα. Το πάθος του Φασούλα, του Οικονόμου, του
Μπαλογιάννη που, αν και πρωτάρης, ανέλαβε πρωτοβουλίες, η μαχητικότητα του Αλβέρτη.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης επέλεξε δώδεκα παίκτες, τους καλύτερους κατά την
άποψή του (αλλά και γενικότερη ομολογία). Ο… έλεγχος δείχνει ότι από άλλους
πήρε περισσότερα απ’ όσα ίσως περίμενε, ενώ από άλλους σαφώς λιγότερα.

Φραγκίσκος Αλβέρτης. Ο ηγέτης της ομάδας. Πρώτος σκόρερ, αλλά και πρώτος
ριμπάουντερ έπεισε ότι μπορεί να γίνει ο παίκτης που θα δίνει σιγουριά στην
επίθεση και θα μπορεί να γίνει ο παίκτης στον οποίο μπορεί να στηριχθεί η
ομάδα στα κρίσιμα σημεία. Βαθμοί 8.

Νίκος Οικονόμου. Τα καλά του παιχνίδια τα άφησε για το… τέλος. Με την
Ισπανία στον προημιτελικό και τη Γιουγκοσλαβία στον ημιτελικό. Άλλη μια
εγγύηση στην επίθεση. Βαθμοί 8.

Άγγελος Κορωνιός. Άρχισε «μουδιασμένα» τη διοργάνωση, αλλά βελτιωνόταν
παιχνίδι με παιχνίδι. Αν ο Γιαννάκης τον βοηθούσε λίγο στο ματς με τη
Γιουγκοσλαβία, ίσως ήταν ο ήρωας του αγώνα. Βαθμοί 7.

Παναγιώτης Φασούλας. Στην τελευταία του μεγάλη διοργάνωση προσπάθησε όσο
μπορούσε. Στο κρίσιμο ματς με την Ιταλία ήταν από τους βασικούς πρωταγωνιστές
της νίκης. Η παρουσία του και μόνο βοηθούσε ψυχολογικά την ομάδα. Βαθμοί 6.

Γιώργος Σιγάλας. Σίγουρα περιμέναμε πολύ περισσότερα από αυτόν, ιδιαίτερα
στην άμυνα. Ο Σιγάλας δεν είχε καλή παρουσία, με εξαίρεση το ματς με την
Ισπανία. Στον προημιτελικό μάς θύμισε τον καλό Σιγάλα, περνώντας «χειροπέδες»
στον Ερέρος. Βαθμοί 5.

Γιώργος Μπαλογιάννης. Η πιο ευχάριστη έκπληξη για την ελληνική ομάδα.
Επιλέχθηκε την τελευταία στιγμή αντί του Χατζή και έδειξε θαυμαστή ωριμότητα.
Τα καθοριστικά σουτ τριών πόντων στα ματς με τον Καναδά και την Ισπανία μόνο
να θυμηθούμε, αρκούν. Βαθμοί 8.

Δημήτρης Παπανικολάου. Άρχισε με πολλά κέφια τη διοργάνωση, αλλά μάλλον
παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό του. Ο Παπανικολάου δεν στάθηκε ψύχραιμος σε
αρκετές περιπτώσεις, ενώ εμφανίστηκε με πολύ άγχος στα κρίσιμα ματς. Οι πολλές
χαμένες βολές του και μόνο, λένε πολλά. Ήταν ο πρωταγωνιστής στο ματς με την
Ιταλία. Βαθμοί 6.

Νίκος Μπουντούρης. Ίσως ο Γιαννάκης έπρεπε να τον εμπιστευθεί περισσότερο.
Ο 27χρονος πλέι μέικερ όσο χρησιμοποιήθηκε είχε προσεκτικές ενέργειες, απέφυγε
τα πολλά λάθη και έδειξε ότι η Εθνική μπορεί να υπολογίζει σε αυτόν. Βαθμοί 6.

Ευθύμης Ρεντζιάς. Τα προβλήματα τραυματισμού που αντιμετώπισε όλη την
περασμένη αγωνιστική περίοδο τον επηρέασαν σημαντικά. Ο Ρεντζιάς δεν βοήθησε
ιδιαίτερα, παρά το γεγονός ότι είχε διάθεση. Βαθμοί 5.

Ιάκωβος Τσακαλίδης. Ο Βενιαμίν της ομάδας δεν είχε μεγάλη συμμετοχή.
Ασφαλώς όμως αποκόμισε σημαντικές εμπειρίες και η Εθνική μπορεί να υπολογίζει
σε αυτόν στο μέλλον. Βαθμοί 6.

Γιώργος Καλαϊτζής. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης τον εμπιστεύθηκε αρκετά πέρυσι
στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ισπανία. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, αφού ο Γιαννάκης απέφευγε το σχήμα με δύο πλέι
μέικερ. Το μόνο ματς που είχε μεγάλη συμμετοχή ήταν ο χθεσινός μικρός τελικός.

Γιώργος Καράγκουτης. Ακόμα ένας παίκτης με ελάχιστη συμμετοχή. Στα
περισσότερα ματς ήταν απλά στον πάγκο, κατά συνέπεια δεν μπορεί να κριθεί.

Γκρίνια για τις επιλογές του Παναγιώτη Γιαννάκη, αγωνιστικές και μη, υπήρξε
και μάλιστα μέσα από την Ομοσπονδία. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που εξέφραζαν την
αντίρρησή τους για τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν η ομάδα ή ακόμα και για
την ικανότητα του Γιαννάκη στο κοουτσάρισμα. Η ουσία είναι ότι ο Γιαννάκης
έχει τη στήριξη της ΕΟΚ και βέβαια του Γιώργου Βασιλακόπουλου, έχει στα χέρια
του μια ομάδα με ταλέντο, με παίκτες που μπορούν να την οδηγήσουν ψηλά, αλλά
όπως επαναλαμβάνει και ο ίδιος χρειάζεται υπομονή και χθες, παρά τη βαριά ήττα
από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον μικρό τελικό, ο κόσμος απέδειξε με το ζεστό
χειροκρότημα ότι θα στηρίξει τις προσπάθειες της Εθνικής και στο μέλλον.