30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

![]() |
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Πειραιά.
ΕΜΑΘΕ ΚΑΛΑ: Ότι η ζωή είναι δύσκολη.
ΘΕΩΡΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Σπουδαία και δύσκολη τέχνη.
ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΝΗ: Το εκφραστικό μέσον αυτής της τέχνης.
ΠΑΙΔΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ: Ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος.
ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τα παιδιά της.
ΑΓΑΠΑΕΙ: Τα ταξίδια.
Παρούσα στη μεγάλη συνάντηση (Womad) καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο η
Ελευθερία Αρβανιτάκη. Πιστεύει ότι η δόξα δεν ανήκει στους καλλιτέχνες, αλλά
στους ήρωες. Κρίνει ότι η ελληνική μουσική είναι ιδιαίτερα πλούσια και
πολύχρωμη, που το βάρος της το σηκώνουν συνθέτες, μουσικοί, ερμηνευτές και κοινό.
ΕΡ.: Womad, το μεγαλύτερο φεστιβάλ;
ΑΠ.: Μια μεγάλη συνάντηση καλλιτεχνών απ’ όλο τον κόσμο.
ΕΡ.: Μεγάλη η ευθύνη;
ΑΠ.: Η ευθύνη υπάρχει, ούτως ή άλλως, σε κάθε εμφάνιση, μικρή ή μεγάλη.
ΕΡ.: Η «δόξα»;
ΑΠ.: Η δόξα δεν νομίζω ότι ανήκει στους καλλιτέχνες, αλλά στους ήρωες.
ΕΡ.: Νιώθετε σαν να φέρετε το βάρος της ελληνικής μουσικής;
ΑΠ.: Η ελληνική μουσική είναι τόσο πλούσια, ιδιαίτερη και πολύχρωμη, που το
βάρος της το σηκώνουμε όλοι: συνθέτες, μουσικοί, ερμηνευτές και κοινό.
ΕΡ.: Ανοίγει κάποια (μεγάλη) πόρτα;
ΑΠ.: Νομίζω ότι η σωστή έκφραση είναι: ευκαιρία για μουσικές συναντήσεις.
ΕΡ.: Αλλάζει κάτι αυτή η συμμετοχή σας;
ΑΠ.: Οι συναντήσεις με ομότεχνους είναι πάντα ενδιαφέρουσες, ευκαιρία για
διάλογο, συνεργασίες με εφαλτήρια εκπλήξεις.
ΕΡ.: Άλλαξε για την Ελευθερία;
ΑΠ.: Όχι.
ΕΡ.: Το όνομα Πίτερ Γκάμπριελ τι σας λέει;
ΑΠ.: Ότι το φεστιβάλ αυτό στήθηκε από την καλλιτεχνική ανάγκη ενός μουσικού
και όχι από κάποιες εταιρείες.
ΕΡ.: Ενώπιον ξένου κοινού. Τρακ;
ΑΠ.: Ναι, αλλά και περιέργεια για το πώς άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα
και τη μουσική που παρουσιάζει ένας καλλιτέχνης, θα τον ακούσουν με ενδιαφέρον
ή όχι.
ΕΡ.: Τι τους τραγουδήσατε πρώτα;
ΑΠ.: «Στην αρχή των τραγουδιών» του Νίκου Ξυδάκη.
ΕΡ.: Αν χρειαζόταν να συμπυκνώσετε την Ελλάδα σε τρία τραγούδια…
ΑΠ.: Θα ‘ταν άδικο. Ο πλούτος και η ποικιλία της μουσικής μας είναι τόσος όσα
και τα τοπωνύμια της χώρας μας.
ΕΡ.: Κι έπειτα άλλα δύο διεθνή φεστιβάλ: μεγάλο «άνοιγμα»;
ΑΠ.: Το σίγουρο είναι ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
ΕΡ.: Στο Womad της Λισαβώνας, τον Σεπτέμβριο, θα αλλάξει η «στάση» σας;
ΑΠ.: Το πρόγραμμά μου θα είναι το ίδιο σε όλα τα Womad.
ΕΡ.: Και στο Sfinks του Βελγίου;
ΑΠ.: Στο φεστιβάλ αυτό θα κάνω κάποιες αλλαγές, γιατί η διάρκεια είναι μεγαλύτερη.
ΕΡ.: Τρία διαφορετικά ακροατήρια. Τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις;
ΑΠ.: Όχι. Η μουσική και ερμηνευτική προσέγγιση θα είναι η ίδια.
ΕΡ.: Το νόημα της ελληνικής μουσικής;
ΑΠ.: Ιστορία, εντοπιότητα, φαντασία.
ΕΡ.: Θα πάτε στα φεστιβάλ Womad Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας και Καναρίων Νήσων;
ΑΠ.: Φυσικά, με χαρά.
ΕΡ.: Η αρχή έγινε με το εξώφυλλο στο έθνικ περιοδικό «Folk Roots»;
ΑΠ.: Ναι.
ΕΡ.: Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη;
ΑΠ.: Τίποτα δεν είναι αναμενόμενο κι αυτονόητο.
ΕΡ.: Έξω άρχισαν να δίνουν προσοχή στην ελληνική μουσική;
ΑΠ.: Δεν νομίζω. Της ελληνικής μουσικής, της αξίζει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
ΕΡ.: Πώς ήταν η υποδοχή;
ΑΠ.: Συγκινητικά θερμή.
ΕΡ.: Σας φοβίζει ο όρος «έθνικ»;
ΑΠ.: Γιατί να με φοβίσει μια ελληνική λέξη; Σημασία έχει πώς χρησιμοποιείται.
ΕΡ.: Από εδώ και πέρα, η συνέχεια είναι αναμενόμενη;
ΑΠ.: Τίποτα δεν είναι αναμενόμενο και αυτονόητο.
ΕΡ.: Η προσωρινή «σιωπή» σας αποδείχτηκε… χρυσός;
ΑΠ.: Ήταν αναγκαία περίοδος ξεκούρασης και περισυλλογής.
ΕΡ.: Σας έλειψε η επαφή με το κοινό;
ΑΠ.: Ήταν πολύ λίγος αυτός ο χρόνος.
ΕΡ.: Τώρα, επιστρέφετε για λίγες συναυλίες. Ανάσα;
ΑΠ.: Ναι. Η περιοδεία για μένα έχει πάντα μαγεία.
ΕΡ.: Θεωρείτε τη συναυλία στην Ίμβρο (10 Αυγούστου) σημαντική;
ΑΠ.: Πολύ. Είναι ένας θεσμός εν τη γενέσει του, που προσπαθεί να δώσει ζωή
ξανά στον Ελληνισμό του νησιού.
ΕΡ.: Οι μεμονωμένες εμφανίσεις με τα «τραγούδια εκτός προγράμματος», σας
προσέφεραν κάτι;
ΑΠ.: Την ευκαιρία να τραγουδήσω τραγούδια, που ήθελα πάρα πολύ.
ΕΡ.: Προτιμάτε αυτά, τα ρεμπέτικα και λαϊκά;
ΑΠ.: Όχι μόνο. Αλλά σ’ ένα πρόγραμμα 3 ωρών τι να πρωτοπείς;
ΕΡ.: Το επόμενο δισκογραφικό βήμα;
ΑΠ.: Το πρόγραμμα αυτό θα κυκλοφορήσει σε CD το φθινόπωρο και δουλεύω τον
επόμενο δίσκο.














