Μπορούμε πολύ καλύτερα ακόμη

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ τα πράγματα είναι όπως είχαν προϋπολογισθεί. Οι ομάδες που οι
περισσότεροι πίστευαν ότι θα είναι στα ημιτελικά πέρασαν όλες.

Η Ελλάδα χωρίς να πιάσει μεγάλη απόδοση κατάφερε να βγάλει από τη μέση τους Ισπανούς.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού υπήρχαν μερικά καλά σημεία, αλλά και αρκετά
άσχημα. Η άμυνά μας ήταν πολύ καλή και στα δύο ημίχρονα. Ο Ερέρος, το βαρύ
πυροβολικό των αντιπάλων, βγήκε έξω από το παιχνίδι. Ο Σιγάλας στη μεγαλύτερη
διάρκεια του πρώτου μέρους και στη συνέχεια ο Μπαλογιάννης τον κράτησαν στους
δύο πόντους. Τελικά έκλεισε το παιχνίδι με έξι.

Ο Οικονόμου ανάγκασε τον Ορέγκα να κάνει τρία φάουλ ύστερα από επτά λεπτά
παιχνιδιού και ο Φασούλας με το «καλημέρα» είχε επτά πόντους κόντρα στον Ντουένιας.

Τα πράγματα δυσκόλεψαν όταν στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου έπεσε ο παλμός
των παικτών, σταμάτησε η κινητικότητα στην επίθεση και στα δέκα λεπτά του
δεύτερου μέρους είχαν μόνο εννιά πόντους.

Το ανησυχητικό σημείο ήταν όχι το γεγονός ότι οι Ισπανοί έπιασαν το σκορ και
το πέρασαν κιόλας, αλλά το ότι ο Αλβέρτης και ο Παπανικολάου δεν μπορούσαν να
βρουν τον δρόμο για το καλάθι.

Πλην της δυστοκίας, ο Φασούλας φαινόταν κουρασμένος, ο Ρέγιες έβαζε σχεδόν όλα
τα επιθετικά ριμπάουντ και οι Ισπανοί γενικά έπαιρναν από σύμπτωση όλα τα
«σκουπίδια» και τις διεκδικούμενες μπαλιές.

Μέχρι ένα σημείο του παιχνιδιού, παρά την πολύ σκληρή άμυνα που έπαιζε η
ελληνική ομάδα, φαινόταν ότι ο «Θεός» ήταν μαζί τους. Είναι μερικές φορές που
σου γλιστρά η μπάλα, κυλά στο έδαφος και πάντα την παίρνει ο αντίπαλος, χτυπάς
βολές και τις χάνεις κ.λπ. Κοντεύεις να τρελαθείς.

Όλα αυτά μέχρι το σημείο που ο Μπαλογιάννης έβαλε ένα τυχερό τρίποντο με τη
λήξη του χρόνου επίθεσης και ακολούθησαν από πίσω Αλβέρτης που αφυπνίστηκε και
Οικονόμου που ούτως ή άλλως έβαζε καλάθια σε όλο το παιχνίδι.

Βέβαια ο Κορωνιός έπαιξε το καλύτερό του παιχνίδι, κρατώντας την μπάλα στα
χέρια του ή ζητώντας την, ακόμη και όταν οι Ισπανοί προσπάθησαν να τον βγάλουν
έξω από το παιχνίδι με overplay α λα Γιουγκοσλάβοι.

Σε γενικές γραμμές, δεν θα ισχυριζόμασταν ότι παίξαμε καλά. Παίξαμε όμως δυνατά.

Δεν είχαμε την απαιτούμενη κυκλοφορία της μπάλας, αλλά ούτε και την κίνηση των
παικτών μπροστά. Είχαμε όμως διάθεση για μάχη σώμα με σώμα και παρά την
αντίσταση που προέβαλαν οι Ισπανοί τούς νικήσαμε κατά κράτος σ’ αυτόν τον τομέα.

Στο κάτω κάτω, η Εθνική Ελλάδος «κράτησε» το καλό παιχνίδι για σήμερα. Χρωστά
ένα μεγάλο παιχνίδι και οφείλει να το κάνει σήμερα.

Αναφορικά τώρα με τα υπόλοιπα παιχνίδια της «νοκ άουτ» φάσης, τα αποτελέσματα,
όπως είπαμε ήδη, ήταν ακριβώς όπως είχαν προβλεφθεί.

Η Ρωσία κέρδισε τη Λιθουανία σε ένα παιχνίδι που είχε εναλλαγές στο σκορ μέχρι
το 35′. Από εκείνο το σημείο και μετά, η πολύ καλή φυσική κατάσταση των Ρώσων,
σε συνδυασμό με έναν καταπληκτικό Καράσεφ αλλά και τη βοήθεια του Νόσοφ,
έγειραν την πλάστιγγα του παιχνιδιού προς τη μία μεριά.

Η Αμερική ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα από τους πολύ καλούς Ιταλούς, οι οποίοι
έχασαν το παιχνίδι από δικές τους αβλεψίες στα τελευταία τρία λεπτά (Φούτσκα –
Μάγιερς), αλλά και από τη μη σωστή, κατά την άποψή μου, λογική να κάνεις φάουλ
στα τελευταία δεύτερα και να στείλεις τον αντίπαλο στις ελεύθερες βολές. Να
κάνει δηλαδή κάτι για το οποίο έχει προπονηθεί σε συνθήκη όμοια με αυτή του αγώνα.

Η Γιουγκοσλαβία, τέλος, κέρδισε την Αργεντινή δυσκολότερα από το αναμενόμενο
και ίσως με ελαφρά βοήθεια από τους «άρχοντες» του αγώνα. Αποδείχθηκε και χθες
πάντως αυτό που συζητάμε από την αρχή, ότι δεν έχει τη μεγάλη ακτύπητη ομάδα.

Να περνάτε καλά.