Μακρινό όνειρο η αναδάσωση

Θα αναδασωθεί; Στα χαρτιά, πολύ πιθανόν… Στην πραγματικότητα θα περάσουν χρόνια πριν ξαναπρασινίσει

Χίλια χρόνια θα χρειάζονταν για να αναδασωθεί η Ελλάδα!

ΣΥΜΦΩΝΑ με τους υπολογισμούς του καθηγητή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος
στο Τμήμα Δασοπονίας και Αναδασώσεων του ΑΠΘ, κ. Αθανασίου Χατζηστάθη,
καίγονται κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 500.000 στρέμματα σε όλη τη χώρα, ενώ κατά
μέσο όρο αναδασώνονται τα 50.000. Την ίδια στιγμή η συνολική έκταση των
καμένων εκτάσεων στη χώρα ξεπερνά (αθροιστικά) τα 70 εκατομμύρια στρέμματα.

Τα δασαρχεία καταγράφουν τις καμένες εκτάσεις, εκδίδουν πράξεις αναδάσωσης και
στέλνουν τα στοιχεία στην περιφέρεια όπου ανήκουν, αλλά και στη γενική
γραμματεία δασών. Στην τελευταία, συνολικό νούμερο εκτάσεων προς αναδάσωση δεν
υπάρχει ούτε έστω κατά έτος. Υπάρχουν χιλιάδες πράξεις αναδασώσεων, οι ίδιες
οι οποίες περιμένουν στα συρτάρια των περιφερειακών διευθύνσεων αναδάσωσης
ακόμα και χρόνια μέχρις ότου εγκριθούν κονδύλια και να εξοικονομηθεί ανθρώπινο
δυναμικό για να υλοποιηθούν. Εν τω μεταξύ η καμένη γη, είτε παρασύρεται από τα
νερά της βροχής είτε καταπατείται είτε αφήνεται στη φυσική αναγέννηση «που
όμως λόγω κλιματολογικών συνθηκών είναι πολύ δύσκολο να συμβεί».

«Αν δεν γνωρίζουν πόσες εκτάσεις έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες πώς είναι δυνατόν
να σχεδιάσουν τα προγράμματα αναδασώσεων; Πώς μπορούν να έχουν πολιτική με
συγκεκριμένους στόχους, πώς θα εφαρμόσουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα με
συνέπεια για να δουν αποτελέσματα;», τονίζει ο κ. Χατζηστάθης.

Ο προϊστάμενος της διεύθυνσης αναδασώσεων της γενικής γραμματείας δασών του
υπουργείου Γεωργίας κ. Ευάγγελος Ζιάγκας αναφέρει πως «κάθε χρόνο σημειώνονται
σαράντα με σαράντα πέντε χιλιάδες επεισόδια που χρήζουν αναδάσωσης.
Καταγράφονται όλες στα κατά τόπους δασαρχεία αλλά ελλείψει μηχανογραφικού
συστήματος γεωγραφικών πληροφοριών στην υπηρεσία μας έχουμε μόνο μεμονωμένα
στοιχεία κι όχι συνολικά».

Η εικόνα που παρουσιάζει ο καθηγητής Δασικής Οικονομίας στον Τομέα Σχεδιασμού
και Ανάπτυξης Φυσικών Πόρων του ΑΠΘ κ. Νίκος Στάμου δίνει μια άλλη διάσταση
στο επίμαχο ζήτημα των στοιχείων για τις καταπατήσεις. «Στοιχεία υπάρχουν ή
μπορεί να συλλεχθούν. Το θέμα είναι, ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς να τα ζητήσει;».

Από τη μια πλευρά τα δασαρχεία, από την άλλη η κεντρική διοίκηση και στη μέση
το χάος. Ο δασάρχης Λαυρίου κ. Σωτήρης Σίμνος εξηγεί συνοπτικά τη διαδικασία:
«ύστερα από πυρκαγιά μετράμε την καμένη δασική έκταση. Εκδίδουμε πράξη
αναδάσωσης. Από εκεί και πέρα το έργο της αναδάσωσης έχει φύγει από εμάς. Η
περιφέρεια αναθέτει ακόμα και εργολαβίες σε ιδιώτες ανάλογα με τα κονδύλια. Η
δική μας ευθύνη είναι να περιφρουρούμε την περιοχή. Όταν ανακαλύπτουμε
παράνομες εκχερσώσεις και καταπατήσεις εκδίδουμε Πρωτόκολλο Διοικητικής
Αποβολής, το οποίο φτάνει στο γραφείο του νομάρχη και κηρύσσεται ξανά
αναδασωτέα η έκταση. Στη συνέχεια, σχεδόν πάντα, ο καταπατητής κάνει προσφυγή
στη Δικαιοσύνη. Σύμφωνα με το νόμο, αν δεν τελεσιδικήσει η υπόθεση δεν γίνεται
καμία παρέμβαση. Για όλα αυτά ενημερώνεται το γραφείο νομικού συμβούλου του
υπουργείου Γεωργίας, γιατί παρίσταται ως εκπρόσωπος του κράτους στα
δικαστήρια. Ως εκ τούτου λοιπόν το υπουργείο γνωρίζει για τις καταπατήσεις.
Συνήθως οι καταπατητές εκμεταλλεύονται την περίοδο εκδίκασης για να
ολοκληρώσουν την καταπάτηση. Όταν η απόφαση βγει υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου,
τότε η απόφαση για κατεδάφιση των αυθαιρέτων και η υλοποίησή της βρίσκεται στα
χέρια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γιατί δεν γίνεται, μην ρωτάτε εμάς».