«Έχουν τηλεφωνήσει ότι θα μας κάψουν. Και φοβόμαστε ότι δεν θα σταματήσει»

Η Μερόπη: Αυτό που φοβόμαστε είναι οι εμπρηστές. Όχι οι αναζωπυρώσεις

Η ΜΕΡΟΠΗ βγάζει φωτογραφίες. Στο ταμπλό, πίσω από την πόρτα που οδηγεί σε δύο
δωμάτια-ξενώνες με καμιά εικοσαριά στρατιωτικού τύπου κρεβάτια, υπάρχουν
εικόνες που έβγαλε από προηγούμενες φωτιές. Αυτή τη φορά, όμως, δεν τράβηξε
τίποτα. «Για να φωτογραφίσεις, χρειάζεται να είσαι σε μια συγκεκριμένη
διάθεση. Άν νιώθεις χάλια, θα σου βγει αυτό και στην εικόνα. Αυτή τη φορά, δεν
μπορώ να κάνω τίποτα».

Είναι 23 χρόνων και έγινε εθελόντρια στην πυροσβεστική αμέσως μόλις
δημιουργήθηκε το κλιμάκιο. Οι φίλοι της και οι πυροσβέστες την πειράζουν. Ο
Γρηγόρης Μανίκας λέει ότι «αξίζει για δέκα» και ο Τάσος τη ρωτάει «γιατί δεν
βγάζει το μακιγιάζ από το πρόσωπο». Όλοι είναι με δυο ώρες ύπνο στα
στρατιωτικά ραντζάκια του κλιμακίου. Ο Τάσος, που μόλις απολύθηκε, δουλεύει
κιόλας. Πηγαίνει στη δουλειά και αμέσως μετά φοράει τη φόρμα του εθελοντή
πυροσβέστη και τρέχει στο μέτωπο. «Μερικές φορές τρομάζουμε κι εμείς. Ήμασταν
σε μια φάση στα δέκα μέτρα από τη φωτιά και ρίχναμε νερό. Και σε μια στιγμή,
αντί να προχωρήσει, κάνει “βουτιά” και πέφτει πάνω μας. Πες μου εσύ, τι θα
έκανες; Όποιον πυροσβέστη και να ρωτήσεις, θα σου πει τέτοιες ιστορίες. Αυτό,
όμως, που είναι περισσότερο τρομακτικό είναι οι απειλές για καινούργιες
φωτιές. Έχουν τηλεφωνήσει και λένε ότι θα μας κάψουν. Και φοβόμαστε ότι δεν θα σταματήσει».

Η Νίκη και ο Πάνος κάποια στιγμή χρειάστηκε να τρέξουν γιατί κινδύνευε το δικό
τους σπίτι. Ανήκουν στην ίδια ομάδα, που συνεργάζεται με την πυροσβεστική. «Οι
περισσότεροι εδώ έχουμε προσωπικές εμπειρίες από την καταστροφή», εξηγούν.

Στις έξι το πρωί, τα πρώτα λεωφορεία της ημέρας διασχίζουν την πλατεία της
Παλαιάς Πεντέλης. Στη στάση, αυτή τη φορά περιμένουν δυο-τρεις Κούρδοι
πρόσφυγες. Τα οχήματα της πυροσβεστικής εξαφανίζονται στην πλαγιά πίσω από το
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Ρίχνουν νερό με το «κανονάκι» στις μικρές εστίες.
Ένας εφιαλτικός αέρας σαρώνει τις στάχτες. Ο ουρανός γίνεται γκρίζος, και αυτό
το καλοκαίρι περνάει μελαγχολικό, ανάμεσα από τους καμένους κορμούς των πεύκων
της Πεντέλης.