Ανήσυχα βλέμματα στο σκοτάδι

Το σκοτάδι οδηγεί στην Πεντέλη. Στην κυκλική πλατεία, όπου μια οποιαδήποτε
άλλη καλοκαιρινή ημέρα δεν θα έβρισκες ούτε θέση να παρκάρεις, ούτε μια
καρέκλα να καθήσεις, τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή 7 Αυγούστου υπάρχει
ερημιά και φόβος.

Στο πόδι όλη τη νύχτα, με βάρδιες για τις περιπολίες στο δάσος

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ δεν απολαμβάνουν τη νύχτα στις βεράντες τους. Κάνουν βάρδιες έξω
από τα σπίτια και πετάγονται ανήσυχοι κάθε φορά που διακρίνουν τον φάρο να
μετακινείται στο βουνό.

Κόκκινα οχήματα της πυροσβεστικής, βυτιοφόρα του στρατού, περιπολικά της
αστυνομίας, λεωφορεία που μεταφέρουν ναύτες και φαντάρους, τζιπάκια της ΔΕΗ
και λιγοστά ΙΧ που περιπολούν, πηγαινοέρχονται στο ίδιο σκοτάδι. Οι προβολείς
τους αποκαλύπτουν ανθρώπους να κάθονται σε αυλές ξαγρυπνώντας. Πέντε
φωτοβολίδες έσκασαν σε διαφορετικά σημεία της περιοχής, δημιουργώντας πανικό.
Και μια προσαγωγή υπόπτου στο Τμήμα δεν κατέληξε πουθενά. Ήταν ένας άντρας με
μια καραμπίνα κρυμμένη σε αυτοκίνητο «Ούνο». «Απόψε δεν θα μας κάψουν», λένε
τα παιδιά που ξαγρυπνούν στο κλιμάκιο της πυροσβεστικής.

Κάθονται στα σκαλοπάτια του κτιρίου της κοινότητας και κοιτάζουν απέναντι την
πλαγιά. Είναι η περιοχή απ’ όπου ξεκίνησε η φωτιά που αποτελείωσε την Παλαιά
Πεντέλη το πρωινό της Πέμπτης. Μια νέα φωτιά. «Δεν ήταν αναζωπύρωση αυτό.
Έβαλαν φωτιά. Με τη γνωστή μπλόφα. Καμιά εκατοστή μέτρα μακριά από τα καμένα,
εκεί όπου υπάρχουν ακόμα άκαυτα, βάζουν φωτιά για να φαίνεται σαν αναζωπύρωση.
Από τις αναζωπυρώσεις στα καμένα δύσκολα ξεκινάει πυρκαγιά. Το έχουμε ξαναδεί
το κόλπο». Η κούραση κατεβάζει τα βλέφαρα στο πρόσωπο της Μερόπης. Και όμως,
κάθεται εκεί φορώντας τη φόρμα από σκούρο μπλε ύφασμα που έγινε ένα με το σώμα
της από το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Τότε που ξέσπασε η πυρκαγιά στη Σταμάτα.

Στον δρόμο πέρασαν τη νύχτα οι κάτοικοι της Πεντέλης, με τον φόβο μιας νέας πυρκαγιάς

Μαζί της ο Τάσος, η Νίκη, ο Πάνος, ο Βαγγέλης, ο Γιώργος, ο Μιχάλης, η
Γεωργία, ο Γιάννης. Καθισμένοι γύρω από ένα γραφείο γεμάτο πλαστικά ποτήρια
και άδεια μπουκάλια νερού ­ ζεστού, αφού εδώ και πέντε ημέρες το ρεύμα είναι
κομμένο ­ συζητούν έχοντας ακόμα το κουράγιο να κάνουν πλάκα μεταξύ τους. «Με
τις φωτιές έχουμε και φυσικό… μέικ-απ, δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω». Στον
ασύρματο κάποιοι ρωτούν αν υπάρχει «κάτι» ­ «όχι προς το παρόν, δεν υπάρχει
τίποτα» ­ μια τεράστια κούραση και απογοήτευση μόνο.

Μια πληροφορία για φωτιά στον δρόμο προς το Ντράφι βγάζει προς τα εκεί μια
περίπολο της πυροσβεστικής. Ο Γρηγόρης εξαφανίζεται στις στροφές. Στην πλαγιά
δεκάδες «καντηλάκια» καίνε. «Αυτά μπορεί να καίνε και μέρες ακόμα, αλλά δεν
ξεκινάει από εκεί φωτιά», λέει.

Η ώρα προχωράει προς τις τέσσερις το ξημέρωμα. Απέναντι από την τελευταία
στάση του λεωφορείου, προς το Ντράφι, κάποιοι κάθονται στον δρόμο. «Χθες το
βράδυ ήταν η μοναδική φορά που πέσαμε για ύπνο από την περασμένη Κυριακή. Και
στις εννιά το πρωί είδαμε τη φωτιά να φθάνει έξω από τα σπίτια μας». Η κ.
Κατερίνα Αντωνοπούλου θυμάται τη φωτιά του 1995. Τότε που έλεγαν ότι πάει,
κάηκε η Πεντέλη, δεν έχει άλλο…

Μαζί της γείτονες που κάνουν βάρδια στον συγκεκριμένο δρόμο. Η Αναστασία, ο
Παντελής, η Δέσποινα, η άλλη Αναστασία. Τα δέντρα που αγάπησαν, τώρα γίνονται
απειλή. «Τώρα τι πρέπει να κάνουμε; Να τα κόψουμε; Όταν θες να κόψεις ένα
κλωνάρι που ακουμπάει στο σπίτι σου, αυτό που έχτισε ο πατέρας σου από το ’30,
τότε το δασαρχείο σου λέει απαγορεύεται. Και τώρα, τι θα κάνουμε; Θα πρέπει να
κόψουμε όλα τα πεύκα που σώθηκαν από τη φωτιά αλλά είναι στην αυλή μας».

Η κουβέντα έρχεται στα πρακτικά. «Ευτυχώς, στην προηγούμενη φωτιά μάς χάρισαν
τουλάχιστον το νερό της ΕΥΔΑΠ. Η βρύση με το λάστιχο δεν έχει σταματήσει να
τρέχει αυτές τις ημέρες. Ολόκληρο Μαραθώνα αδειάσαμε». Την ώρα που μιλούν, τα
βλέμματα κοιτάζουν ανήσυχα γύρω-γύρω. Οποιαδήποτε κίνηση τραβάει αμέσως την
προσοχή. Μόνο το φλας της φωτογραφικής μηχανής τούς κάνει να χαμογελάσουν
κάποια στιγμή. Τους αφήνουμε στο σκοτάδι.