ΠΡΟΣΩΠΑ Θέατρό του, ο δρόμος

«Ανήκω στο μακί, στην αντίσταση ενάντια στη σύγχρονη ζωή, το σταρ-σύστεμ, τον
κόσμο των φαστ-φουντ και του ζάπινγκ».

Τζων Γκεζ. Ο «σαλτιμπάγκος του Μπωμπούρ»

ΕΔΩ και 20 χρόνια, σχεδόν από τα εγκαίνια του Κέντρου Πομπιντού, και εφόσον ο
καιρός το επιτρέπει, ο Τζων Γκεζ σκηνοθετεί καθημερινά τις υπαίθριες
παραστάσεις του στην πλατεία Μπωμπούρ, μπροστά στο περίφημο πολιτιστικό κέντρο
του Παρισιού. Μολονότι ο αντικομφορμισμός του δεν του επιτρέπει να το
παραδεχθεί, αυτός ο 56χρονος πρώην αντιπρόσωπος βρεφικών ειδών έχει πλέον
γίνει ένας θεσμός. Είναι πια τόσο γνωστός στους θαμώνες της πλατείας, ώστε
αρκετοί από το πλήθος που παρακολουθεί τις παραστάσεις του ξεκινούν από μόνοι
τους, πριν να τους δώσει το σύνθημα, να μιμούνται τους θορύβους που τους καλεί
συνήθως να μιμηθούν, όπως τον άνεμο μέσα στα δένδρα ή το νυχτερινό γάβγισμα
ενός σκύλου.

Ο Γκεζ στήνει παραστάσεις με ηθοποιούς ανθρώπους που επιλέγει ανάμεσα στο
κοινό. Οι θεατές συμμετέχουν κι αυτοί στην παράσταση με διάφορους τρόπους,
όπως για παράδειγμα κάνοντας τα «ηχητικά εφέ». Δεν πάει πολύς καιρός που,
έπειτα από μια παράστασή του, ένα ζευγάρι με δύο παιδιά τον πλησίασε λέγοντάς
του, «σίγουρα δεν μας θυμάστε, αλλά…». Και του εξήγησαν πως είχαν γνωριστεί
πριν από δέκα χρόνια, όταν τους είχε διαλέξει ανάμεσα στο πλήθος για να
παίξουν σ’ ένα από τα θεατρικά έργα του. Ο Γκεζ λέει πως δεν ήταν η πρώτη φορά
που του συνέβη κάτι παρόμοιο. Τις προάλλες το θέμα της παράστασής του ήταν σε
χοντρές γραμμές ένα μείγμα της Ωραίας Κοιμωμένης και του Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.

Ο Τζων Γκεζ είχε επιλέξει μια ντροπαλή Νεοϋορκέζα για να ενσαρκώσει την
πριγκίπισσα και δύο νεαροί Γάλλοι ήταν οι αντίζηλοι πρίγκιπες. Στο τέλος του
έργου, ο Τζων Γκεζ είχε συγκεντρώσει διακόσιους ανθρώπους και εννέα ηθοποιούς
της μιας ημέρας. Όσο για τους δύο νεαρούς Γάλλους που είχαν επιλεγεί για να
ενσαρκώσουν τους πρίγκιπες, χρειάσθηκε πριν φύγουν να μιμηθούν μια ξιφομαχία ­
η πριγκίπισσα θα ήταν το τρόπαιο του νικητή. Η παράσταση τελείωσε μέσα σε
παρατεταμένα χειροκροτήματα.

«Στη ζωή υπάρχουν οι νίκες που είναι φανερές, αλλά είναι επίσης κι οι
εσωτερικές νίκες, εκείνες που κανείς δεν βλέπει», λέει ο Τζων Γκεζ στον
ανταποκριτή της «Ιντιπέντεντ» στο Παρίσι. Άραγε αυτός είναι ο λόγος για τον
οποίο χρησιμοποιεί τον δρόμο σαν θεατρική σκηνή; «Ναι, κάθε μέρα ξεκινάω από
το μηδέν», απαντά ο «σαλτιμπάγκος του Μπωμπούρ». «Κάθε μέρα υποχρεώνω τον
εαυτό μου να είναι ένας καλύτερος ηθοποιός, να φτιάξει κάτι ξεκινώντας από το
τίποτε. Κάθε μέρα πετυχαίνω μια νίκη πάνω στον εαυτό μου. Κερδίζω λίγα
χρήματα, αλλά η πραγματική ανταμοιβή μου είναι να βλέπω τη χαρά των άλλων,
κυρίως των παιδιών».