Αυτή η ομάδα μπορεί να πάρει μετάλλιο

Χαμογελάει ο Παναγιώτης Φασούλας πλάι στην ελληνική σημαία, όμως δεν κρύβει την πίκρα του για τις ήττες και τον τρόπο που έγιναν

«ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ έχει δυνατότητα να πάρει ένα μετάλλιο, αλλά το ίδιο εύκολα
μπορεί να μείνει εκτός βάθρου. Το χρυσό ήταν κάτι που υπήρχε σε μικρό πλαίσιο
μέσα στις σκέψεις μας, όμως ο βασικός στόχος ήταν ένας: Να μπούμε στην τετράδα
και αν είναι δυνατόν να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω από το 1994 στο Τορόντο».

Ο Παναγιώτης Φασούλας από την πρώτη στιγμή είχε ξεκαθαρίσει πως η ομάδα δεν
ξεκινά με στόχο το χρυσό μετάλλιο, αλλά και αυτός, όπως και οι συμπαίκτες του,
έχει πικραθεί που δεν έχουν παίξει ακόμα ένα μεγάλο παιχνίδι γι’ αυτόν τον
κόσμο που γεμίζει καθημερινά το γήπεδο. Και αν το 1995 είχε πει πως δεν θέλει
τους φιλάθλους να έρχονται και να τρώνε πατατάκια στο γήπεδο, φέτος έχει μόνο
καλά λόγια να πει.

«Δεν συνηθίζω να μιλάω για τον κόσμο, αλλά με έχει συγκινήσει. Γεμίζουν κάθε
βράδυ το γήπεδο, έστω και με τα ακριβά εισιτήρια και μάλιστα σε μία εποχή με
τόσα προβλήματα που καίνε καθημερινά την Αθήνα».

Οι ήττες τον πείραξαν, για τον τρόπο με τον οποίο έγιναν:.

«Με τη Γιουγκοσλαβία πέσαμε σχεδόν αμαχητί και αυτό ήταν ανησυχητικό. Το 1995
που είχαν καλύτερη ομάδα είχαμε χάσει στο τέλος και τις δύο φορές και τους
δυσκολέψαμε. Τώρα όμως όχι. Με τη Ρωσία μας πρόδωσαν στο τέλος τα λάθη και
είναι ομάδα που ξέρει να τα εκμεταλλεύεται», λέει ο ψηλός της Εθνικής που
ξέρει καλύτερα πως αν περάσουμε τους Ισπανούς και βρεθούμε πάλι με τους
Γιουγκοσλάβους σε ένα εντελώς διαφορετικό ματς:

«Δεν θα είναι το ίδιο και θα παίξουμε πολύ καλύτερο μπάσκετ. Εντάξει η
Γιουγκοσλαβία είναι μία πολύ καλή ομάδα, αλλά και εμείς μπορούμε να
παρουσιάσουμε ένα καλύτερο πρόσωπο. Δεν μπορώ να πω αν η καλή Εθνική δεν
φοβάται κανέναν αντίπαλο αφού ακόμα δεν έχουμε δει το καλό μας πρόσωπο».

Στο ματς με τη Γιουγκοσλαβία ο κόσμος αποδοκίμαζε τον Παναγιώτη Γιαννάκη όταν
έκανε αλλαγή τον Αλβέρτη και αυτό ήταν κάτι που ενόχλησε και τον «Πάνι».

«Σε κάθε διοργάνωση γίνεται ένας υπόγειος πόλεμος σε κάποια πρόσωπα. Εγώ δεν
κρίνω τις αποφάσεις του προπονητή μου, αλλά δεν είναι δυνατόν να αντιδρά έτσι
ο κόσμος. Δεν βοηθάει την ομάδα, αλλά ούτε τον κόουτς, ούτε και τον παίκτη που
βγαίνει από τον αγώνα αλλά και αυτόν που μπαίνει. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε γίνει
όλοι προπονητές».

Έχουμε ταλέντο αλλά δεν το έχουμε δείξει ακόμη, παραδέχεται ο Παναγιώτης Φασούλας στον Γιάννη Λαμπίρη

ΑΛΛΟΙ, στα 35 τους, τέτοια εποχή βρίσκονται με την οικογένειά τους σε κάποια
παραλία και χαίρονται τον ήλιο και τη θάλασσα. Ο Παναγιώτης Φασούλας προτιμά
να ιδρώνει μέσα στο γήπεδο για την εθνική ομάδα που δίνει τον δικό της αγώνα
στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Του λείπει πάρα πολύ η κόρη του και η οικογένειά
του, την οποία θα χαρεί από τη Δευτέρα, ελπίζοντας να φορά και ένα μετάλλιο
στο στήθος.

«Αυτή η ομάδα μπορεί να παίξει καλό μπάσκετ, απλώς χρειάζεται ένα ξέσπασμα. Να
κάνει ένα καλό παιχνίδι για να πάρει τα πάνω της. Δεν έχει μπορέσει ακόμα να
βγάλει το ταλέντο της στο γήπεδο και αυτό είναι το πρόβλημα», λέει ο «Πάνι»
που δεν χρειάζεται να σκεφτεί ιδιαίτερα για το τι λείπει από την εθνική μας ομάδα.

«Μας λείπει ο αιφνιδιασμός. Δεν μπορούμε να βγάλουμε ούτε έναν και θα το λέω
από το πρωί ώς το βράδυ πως αυτό είναι το μεγάλο μας μείον. Η ομάδα είναι
γρήγορη και τα παιδιά τρέχουν, όμως δεν βγαίνει ο αιφνιδιασμός και αυτός είναι
ο βασικός λόγος που δεν μπορούμε να δείξουμε ένα καλό πρόσωπο».

Κάτι τέτοιο είναι λογικό να μας στοιχίσει στον αγώνα με την Ισπανία, αν δεν
βρεθεί λύση.

«Αν τρέχουμε πάνω – κάτω και δεν βγάζουμε αιφνιδιασμούς, αλλά αντίθετα μας
βγάλουν οι αντίπαλοί μας, θα καταστραφούμε. Θα πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε
πρόσωπο και να παίξουμε λίγο πιο κοντρόλ μπάσκετ. Είναι καθαρά θέμα επιβολής
του ρυθμού και να μην τους αφήσουμε να τρέξουν».

Η Ισπανία, αν και τον τελευταίο καιρό της έχουμε πάρει τον αέρα, πάντα μας
δημιουργούσε πρόβλημα και ο Παναγιώτης Φασούλας το γνωρίζει καλύτερα από τον
καθένα: «Η παράδοση δεν μου λέει τίποτε και ας κερδίζουμε τον τελευταίο καιρό.
Η Ισπανοί τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο πάντα μας δυσκόλευε και
η Ισπανία που θα παίξουμε τώρα δεν έχει καμία σχέση με αυτή του 1995. Είναι
πολύ καλύτερη και όπως και η Ιταλία έχει κάνει μεγάλα βήματα μπροστά. Στο
προηγούμενο Παγκόσμιο έπαιζαν για τις θέσεις 9-12 και τώρα διεκδικούν και οι
δύο αυτές ομάδες υψηλότερες θέσεις από την Ελλάδα», τονίζει ο «Πάνι» που δεν
του αρέσει να κάνει προβλέψεις.

«Είναι ένα παιχνίδι που μετά τη λήξη του κάποιοι θα είναι χαρούμενοι και
κάποιοι όχι. Έτσι είναι η ζωή και ύστερα από αυτόν τον αγώνα, ανεξαρτήτως
αποτελέσματος, δεν θα σταματήσει να κινείται η γη ή να αναπτύσσεται το
ελληνικό μπάσκετ. Απλώς θα ήταν ιδανικό να είχε ευτυχή κατάληξη για το μπάσκετ
αυτή η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει εδώ και δύο μήνες».

Μου λείπει ο Φάνης, λέει στενοχωρημένος ο Φασούλας

ΧΡΟΝΙΑ τώρα στην Εθνική, είχαν κάνει την καλύτερη παρέα. Και αν πέρυσι ο
Παναγιώτης το είχε δηλώσει και δεν ακολούθησε την ομάδα στη Βαρκελώνη, φέτος
περίμενε τον Φάνη στην ομάδα και βέβαια δεν του αρκούσε που ο Χριστοδούλου
βρισκόταν στην εξέδρα στους αγώνες της Εθνικής.

«Ο Φάνης μου λείπει πολύ και ιδιαίτερα τώρα θα μας βοηθούσε πολύ στο πάσινγκ
γκέιμ, στο να περνάει την μπάλα στους ψηλούς και γενικά στις ασίστ. Δεν τον
πρόσεξα στις εξέδρες, αλλά εγώ τον ήθελα στο γήπεδο. Το πρόβλημά του δεν είναι
στο πόδι του, αλλά στο μυαλό του. Έπρεπε να είναι κοντά μας και δεν
δικαιολογείται», λέει με παράπονο για τον φίλο του ο Φασούλας, που ξέρει πως η
ομάδα δεν θα μπει σήμερα και με την καλύτερη ψυχολογία στον αγώνα.

«Το ηθικό δεν είναι και ακμαιότατο. Οι δύο ήττες δεν μας έκαναν ζημιά
βαθμολογική, αλλά “πλήγωσαν” την ψυχολογία μας. Από την αρχή ξέραμε πως όλο το
Παγκόσμιο ήταν αυτός ο προημιτελικός, αλλά το θέμα ήταν να μπούμε με την
καλύτερη δυνατή ψυχολογία σε αυτό το ματς, κάτι που τώρα δεν φαίνεται να γίνεται».

Τα νοκ άουτ ματς δεν τον προβληματίζουν πια αφού τόσο αυτός όσο και οι
συμπαίκτες του τα έχουν συνηθίσει.

«Δεν είναι πλέον ψυχοφθόρα για μας ύστερα από τόσα παιχνίδια. Απλά, ξέρεις πως
σε ένα ματς μπορείς να σβήσεις τα προηγούμενα κακώς κείμενα ή να τα χάσεις
όλα. Έτσι είναι το μπάσκετ. Η Αυστραλία παραλίγο να πάρει μετάλλιο το 1996
στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα και ήρθε εδώ ως ένα από τα φαβορί ακόμα και για το
χρυσό. Τώρα παίζει για τις θέσεις 9-12».

Άν και είναι ο πλέον έμπειρος παίκτης της Εθνικής, δεν μπορεί να σκεφθεί
κάποιες συμβουλές για τους συμπαίκτες του: «Θα πρέπει πρώτα να δώσω καμιά
συμβουλή στον εαυτό μου. Αυτό που θα ήθελα πάντως από την ομάδα θα ήταν να μη
μας πιάνει πανικός στα τελευταία λεπτά, κάτι που το έχουμε στα τελευταία
παιχνίδια. Με την Ιταλία και το Πουέρτο Ρίκο μπορέσαμε και το ελέγξαμε, αλλά
με τη Ρωσία μας ξέφυγε με το γνωστό αποτέλεσμα. Θέλω να είμαστε πιο
συγκεντρωμένοι στο τέλος».