Το ρίσκο της ΦΙΜΠΑ

ΤΟ 13ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έχει διανύσει τα δύο τρίτα του δρόμου του και τώρα
πλέον έχουμε ολοκληρωμένη άποψη. Το δείγμα των αγώνων και των παικτών που
παρακολουθήσαμε είναι αρκετό για να βγουν ολοκληρωμένα συμπέρασμα. Αν μάλιστα
συγκρίνετε την προσπάθεια αυτή με αυτή των δημοσκοπήσεων, όπου χρησιμοποιείται
δείγμα χιλίων έως δύο χιλιάδων ερωτηθέντων, σαφώς οι δικές μας απόψεις,
θεωρητικά τουλάχιστον, είναι πιο αξιόπιστες.

Η ΦΙΜΠΑ, ξέρετε, κάνει «κληρώσεις» χωρίς κανένα ρίσκο. Έχει χωρίσει από την
αρχή τις ομάδες σε επίπεδα ικανότητας και απλώς με την κλήρωση κατά επίπεδο
τις κατατάσσει σε κάποιο γκρουπ.

Η πρώτη φάση των αγώνων είχε σκοπό να γυρίσουν σπίτι τους οι τέσσερις
τελευταίοι (ύστερα από αγώνες) από το κάθε γκρουπ. Οι ομάδες που είχαν
καταταχθεί πριν από την κλήρωση από τη ΦΙΜΠΑ στο τελευταίο επίπεδο
δυναμικότητας (Νιγηρία, Ιαπωνία, Σενεγάλη και Κορέα) ήταν αυτές που τερμάτισαν
τελευταίες και μετά τους αγώνες.

Κατά τα άλλα η πρώτη φάση επεφύλαξε μόνο μία έκπληξη. Τις ήττες της Αυστραλίας
που την κατέταξαν τρίτη στο γκρουπ της. Μια πιθανή ερμηνεία είναι το jet lag
των παικτών, διότι η ομάδα ήρθε από τους Αγώνες Καλής Θέλησης της Νέας Υόρκης
κατευθείαν. Το ίδιο μπορεί να συνέβη και στο Πουέρτο Ρίκο, αλλά εδώ είναι
δύσκολη αυτή η αναγωγή επειδή έπαιζε εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, της Ρωσίας
και της Ιταλίας.

Η Ισπανία ήταν η θετική έκπληξη της πρώτης και της δεύτερης φάσης, αφού
κατάφερε να κάνει μόνο μία ήττα από τις ΗΠΑ και εκείνη σε πολύ κλειστό παιχνίδι.

Οι αρχικές ήττες της Αυστραλίας ήταν αρκετές να την κατατάξουν πέμπτη στη
δεύτερη φάση και έτσι να παίζει τώρα για τις θέσεις 9-12.

Κατά τα άλλα οι υπόλοιπες ομάδες που μπήκαν στην οκτάδα ήταν αυτές που θα
προέβλεπε ο καθένας.

Σημεία που θα σημαδέψουν αυτό το πρωτάθλημα είναι:

α) Η μη έλευση της Dream Team, που αν ερχόταν θα μιλούσαμε συνέχεια γι’ αυτήν,
αλλά και που δεν ήρθε πάλι θα μιλάμε γι’ αυτήν.

β) Η απουσία σημαντικών παικτών από τις ομάδες που ήρθαν αλλά και ομάδες που
δεν προκρίθηκαν να έρθουν επειδή δεν ενδιαφέρθηκαν κατά την προκριματική φάση (Κροατία).

γ) Η μεσαίου επιπέδου ποιότητας αγώνες, οι οποίοι έχουν την αίγλη όμως του
αμφίβολου αποτελέσματος. Πράγμα που αποδεικνύει το γεγονός ότι ύστερα από έξι
παιχνίδια που έδωσε η κάθε ομάδα δεν υπάρχει καμία αήττητη.

δ) Μια τάση ανανέωσης που παρατηρείται σχεδόν σε κάθε ομάδα. Αυτό συνέβη είτε
επειδή οι μεγάλοι παίκτες έκαναν τον κύκλο τους είτε επειδή δεν ενδιαφέρθηκαν
να έρθουν.

ε) Το γεγονός ότι όλοι οι αγώνες γίνονται σε μία πόλη, πράγμα που περιορίζει
την προσέλευση φιλάθλων. Αν κάποιος ήθελε να δει ζωντανό το Γιουγκοσλαβία –
Ρωσία και φυσικά την Ελλάδα, θα έπρεπε να ξοδέψει πολλά χρήματα αλλά και να
χάσει όλη την ημέρα μέσα σε μια καυτή Αθήνα.

Και δυστυχώς για το μπάσκετ, ακόμη και σήμερα η κύρια πηγή των φιλάθλων είναι
οι κάτοικοι της χώρας όπου διεξάγονται οι αγώνες. Οι ξένοι που ακολουθούν την
εθνική τους ομάδα, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο, είναι ελάχιστοι.

Όλα τα παραπάνω είναι σημεία που χρήζουν μελέτης και αποφάσεων. Αντ’ αυτού η
FIBA περιορίστηκε σε απλή αναφορά για τη μη προσέλευση φιλάθλων στα χωρίς
ενδιαφέρον για τους Έλληνες παιχνίδια, κάτι για το οποίο είναι η κύρια υπεύθυνη.

Η ελληνική ομάδα τέλος, που ουσιαστικά είναι το κύριο και μοναδικό ίσως
ενδιαφέρον για εμάς τους μη υπευθύνους, μέχρι στιγμής σ’ αυτό το πρωτάθλημα
δεν έχει κάνει μεγάλα παιχνίδια. Έχει το ταλέντο στις τάξεις της και πιθανόν
να κρατά τις μεγάλες αποδόσεις για την τελική ευθεία που αρχίζει την
Παρασκευή. Είναι βέβαια απόλυτα μέσα στους στόχους της και σίγουρα ξέρει ότι
ευκαιρίες για μεγάλη διάκριση σε παγκόσμιους αγώνες δεν έρχονται κάθε μέρα.

Να περνάτε καλά.