Θρήνος και απόγνωση

Η φωτιά μπήκε στα σπίτια τους χθες στη μία το μεσημέρι. Εκείνη την ώρα οι
περισσότεροι από τους μόνιμους κατοίκους στα Βριλήσσια, την περιοχή Δουκίσσης
Πλακεντίας και την Παλαιά Πεντέλη έγιναν αυτόπτες μάρτυρες και άβουλοι θεατές
της ολοκληρωτικής καταστροφής. Σπίτια και πεύκα έγιναν στάχτη μέσα σε τρεις ώρες.

«Φωτογραφίστε μας εδώ. Εδώ είχαμε το σπίτι μας τρεις ώρες πριν», λέει η κ. Γεωργία Μιμίκου

ΣΤΙΣ 5.00 το απόγευμα το τοπίο ήταν ανατριχιαστικό. Όλοι ήταν στους δρόμους.
Ξαφνικά το δάσος έγινε διάφανο. Η ορατότητα επέτρεπε να δει κανείς ολοκάθαρα
τους ανθρώπους να παλεύουν με τα λάστιχα και τους κουβάδες στα χέρια, ανάμεσα
στους καπνούς. Κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να κατηφορίζουν με τα πόδια και δυο
σακούλες ρούχα στα χέρια.

Εκείνη την ώρα, στο βενζινάδικο του κ. Γιάννη Δάβαρη, επί της οδού Αναπαύσεως
στο Χαλάνδρι, ήρθε το πρώτο βυτιοφόρο ­ ιδιώτη ­ που ζητήθηκε από τις δύο το
μεσημέρι. Οι κάτοικοι της περιοχής που είχαν βγει στους δρόμους
παρακολουθούσαν έντρομοι όλη αυτή την ώρα τις φλόγες να καίνε τις γειτονικές
μάντρες με ξύλα και οικοδομικά υλικά. «Μας έσωσε το αμπέλι», μουρμουρίζει
κάποια στιγμή ο κ. Δάβαρης. «Αν δεν υπήρχε αυτό το αμπέλι μεταξύ του
βενζινάδικου και της μάντρας σίγουρα θα έφτανε ως τις δεξαμενές».

Στις δύο το μεσημέρι η φωτιά απανθράκωνε τα σπίτια στα Βριλήσσια και την
περιοχή Δουκίσσης Πλακεντίας. Ήταν όμως τέτοια η ένταση του ανέμου που
μεταφέρθηκε ως την οδό Αναπαύσεως και απείλησε περιοχές που κανείς δεν είχε
διανοηθεί ότι θα μπορούσαν να κινδυνεύσουν. «Εδώ κάτω; Μα είναι δυνατόν να
φτάσει ως εδώ κάτω;» έλεγε ο Θανάσης Μανώλας βλέποντας τις φλόγες να
εξαφανίζουν την περιουσία του. Η βοήθεια που κάλεσαν δεν ήρθε ποτέ. Δεν κρύβει
την απόγνωση, κατανοεί όμως και τη δυσκολία της κατάστασης. «Όλη η Ανατολική
Αττική κηρύχθηκε σε έκτακτη ανάγκη. Πού να πρωτοτρέξουν και οι πυροσβέστες;».

Πάνω από το ύψος του κεφαλιού του, στη χτισμένη πλαγιά της Πεντέλης, εκεί όπου
μετά βίας ξεχώριζαν λίγες ώρες πριν τα σπίτια από τα δέντρα, τώρα φαίνεται
ολοκάθαρα ένα κόκκινο όχημα της πυροσβεστικής. Ένα. Διακρίνονται επίσης δύο
τρία τζιπ της ΔΕΗ, και μερικά βυτιοφόρα γειτονικών δήμων. Ολόκληρη η πλαγιά
είναι μαυρισμένη και έρημη. Ανεβαίνουμε προς τα εκεί.

Θανάσης Μανώλας. «Δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Κάηκαν όλα». Χθες το απόγευμα στη λεωφόρο Αναπαύσεως, στα Βριλήσσια

Η οδός Κλεισθένους είναι ένας μεγάλος δρόμος που ξεκινά από τη λεωφόρο
Αναπαύσεως στο Χαλάνδρι, διασχίζει τα Βριλήσσια και οδηγεί στην Πεντέλη. Χθες,
από τη μία το μεσημέρι, που οι φλόγες αστραπιαία λαμπάδιασαν τα πεύκα στην
περιοχή, η οδός Κλεισθένους έγινε πύρινος δρόμος. Οι κάτοικοι έτρεχαν
αλλόφρονες με κάθε μέσο που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να σβήσουν τη
φωτιά. «Βλέπαμε κάποια πυροσβεστικά ν’ ανεβαίνουν την Κλεισθένους και τους
παρακαλούσαμε να ρίξουν νερό στα σπίτια μας. Μας έλεγαν ότι πάνε στο δάσος. Τα
σπίτια μας έγιναν κάρβουνο και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα… Τίποτα…».

Η κ. Γεωργία Μιμίκου-Σταματοπούλου κλαίει μπροστά μας. Ανεβαίνει τη σκάλα που
οδηγεί στο σπίτι της. Προχωράει λίγο προς τα μέσα. Δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό
δεν αντέχει να το δει ξανά. Η κόρη της κλαίει συνέχεια. Προσπαθεί να την
καθησυχάσει. Κατάφερε να φτάσει στο σπίτι της μόλις στις 4 το απόγευμα, αλλά
ήταν πια αργά. Η μικρή περιγράφει πώς «μαζί με τον μπαμπά έτρεξαν να σωθούν»,
αφού το σπίτι είχε παραδοθεί στις φλόγες. Η μητέρα της σαν χαμένη κρατάει στα
χέρια ακόμα την επαγγελματική της τσάντα. Το πρωί άφησε ένα σπίτι και το
απόγευμα βρήκε ένα ερείπιο. Άνθρωποι συγκεντρώνονται στις καμένες αυλές με
κάποια λιγοστά υπάρχοντα κοντά τους, σαν να θέλουν να πάρουν δύναμη από την
ανθρώπινη παρουσία. Τρεις, τέσσερις Αλβανίδες με τα παιδιά τους εργάζονταν σε
σπίτια που τώρα κάηκαν. Ομάδες εθελοντών δασοπυροσβεστών από τα Βριλήσσια
ρωτούν «πού υπάρχει τώρα μέτωπο» για να τρέξουν. Οι πυροσβέστες ξεδιπλώνουν
τον αυλό για να ρίξουν νερό στο σπίτι της ηθοποιού Λίλας Καφαντάρη. Στο
υπόγειό του υπάρχει μια δεξαμενή με πετρέλαιο. Το τριώροφο κτίσμα, «ένα από τα
ομορφότερα της γειτονιάς», όπως λέει ο κ. Χρήστος Παπαουλάκης, κατέρρευσε εν
ριπή οφθαλμού καθώς ήταν ολόκληρο από ξύλο. Ισοπεδώθηκε.