«Σαν Λερναία Ύδρα»

Δύο 24ωρα άυπνος, στα Καλύβια, την Κερατέα, το Λαγονήσι. Με τη μάνικα στο
χέρι, τη μαυρίλα στο πρόσωπο, την αγωνία να προλάβει, να ελέγξει το
ανεξέλεγκτο, να περισώσει ό,τι μπορεί από την κόλαση. Λέγεται Δημήτρης Ντόβας,
έχει 18 χρόνια στο Πυροσβεστικό Σώμα, και χθες το απόγευμα άντεχε ακόμα.

Βαγγέλης Αρβανίτης. Στο καθήκον για 48 ώρες. Χρόνος για ξεκούραση δεν υπάρχει

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να μην έχει αυτό το όνομα. Θα μπορούσε να είναι ένας πυροσβέστης
με 390 διαφορετικά ονόματα, όσοι είναι και οι άνθρωποι αυτοί που το κουράγιο
τους φουντώνει όσο φουντώνει και το ύψος της φωτιάς. Στην Πεντέλη, τον
Διόνυσο, την Ανθούσα, το Πικέρμι, παντού.

Τρεις ημέρες τώρα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που νύχτα μέρα τα βάζουν με τις
φλόγες. Δεν υπάρχει άλλος να τους αντικαταστήσει. Δεν υπάρχει ύπνος, σπίτι,
οικογένεια. «Δεν μας πειράζει η κούραση. Αυτή είναι η δουλειά μας. Αυτό
διαλέξαμε να κάνουμε. Όμως είμαστε άνθρωποι και αυτό το πράγμα δεν το έχουμε
ξαναδεί. Είναι λερναία ύδρα. Ξεπηδά από παντού. Λες και ο Θεός θέλει να μας εκδικηθεί…».

Πολλούς από αυτούς τους άνδρες θα μπορούσε πλέον ο καθένας να αναγνωρίσει
ακόμη και στον δρόμο. Τα πρόσωπά τους είναι πια τόσο γνώριμα σε όλους μας. Η
εικόνα και τα συναισθήματά τους ταξιδεύουν σε κάθε μεριά της χώρας, έτσι όπως
τα απαθανατίζει η κάμερα και ο φωτογραφικός φακός. Μπροστά στη φωτιά, μέσα στη
φωτιά, όπου υπάρχει φωτιά… Αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα των κατοίκων.
Έτσι όπως διαδέχονται το ένα το άλλο, έτσι όπως σε αυτά αποτυπώνεται η
απόγνωση κάθε φορά που η πυρκαγιά καταπίνει τη μία περιοχή πίσω από την άλλη.
Και στο βάθος της σκηνής, οι ίδιοι άνθρωποι με τις μπλε στολές, πιο
εξαντλημένοι, πιο βρώμικοι, αλλά πάντα εκεί.

«Τρεις και τέσσερις ημέρες πολεμούν τις φωτιές, τρεις ή τέσσερις ώρες ίσως να
ξεκουραστούν οι πιο τυχεροί. Να κάνουν ένα μπάνιο, να βάλουν κάτι στο στόμα
τους. Όσοι, και αν το καταφέρουν». Γιατί είναι μόνοι τους, όπως λέει ο
αξιωματικός της Πυροσβεστικής Γιώργος Παναγιωτακόπουλος. «Μάχεται ο καθένας
τους για δύο και τρεις μαζί. Σας μιλώ ειλικρινά, δεν έχω την παραμικρή διάθεση
τέτοιες ώρες που περνάμε να μεγαλοποιήσω τα πράγματα. Υπερβάλλουν εαυτούς.
Είναι θαύμα από πού αντλούν αυτή τη δύναμη».

Δημήτρης Ντόβας: Μακάρι να μπορούσαμε να ήμασταν έξω από το σπίτι κάθε Έλληνα. Δεν φταίμε εμείς που δεν είμαστε υπεράνθρωποι

Από την περασμένη Δευτέρα που ξεκίνησε η μεγάλη καταστροφή ρίχτηκαν 390
πυροσβέστες στα πύρινα μέτωπα. Από τους 1.100 μόνιμους που υπάρχουν στο Σώμα
για όλη την Αττική. Εκείνοι που έμειναν πίσω, έμειναν για την ανάγκη των
πυρκαγιών που θα ξεσπούσαν μέσα σε πόλεις. Εφεδρείες δεν υπάρχουν. «Από τους
390 δεν γυρνά κανείς πίσω. Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα τα έχουμε καταφέρει,
όλοι θα φθάσουν στα όριά τους. Αν δεν το έχουν κάνει ήδη…».

Τα όρια όμως είναι ανθρώπινα και μπορούν να σπάσουν πιο εύκολα «όταν εσύ ο
ίδιος πρέπει να σώσεις το σπίτι του συνανθρώπου σου, όταν εσύ ο ίδιος πρέπει
ταυτόχρονα να τρέξεις στη νέα εστία που ξεπηδά πιο κάτω, όταν πρέπει να
τρέξεις και στο άλλο σπίτι πιο δίπλα ακούγοντας ακόμη τις φωνές αγωνίας του
προηγούμενου ιδιοκτήτη που μόνος του προσπαθεί να τελειώσει αυτό που άφησες
στη μέση. Και να λέει συνέχεια “δεν υπάρχει νερό, δεν υπάρχει νερό”…».

Ο Βαγγέλης Αρβανίτης έζησε και χθες, για πολλοστή φορά, την εφιαλτική σκηνή.
«Είμαστε 5.500 σε όλη τη χώρα. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να διαθέτουμε
ένα πυροσβεστικό όχημα έξω από το σπίτι του καθενός. Μακάρι να μπορούσαμε να
σβήνουμε τη φωτιά όταν αυτή ξεσπάει εκεί. Μακάρι να ήμασταν υπεράνθρωποι…».