Γιώργος Σιγάλας Δεν παίζω για τα λεφτά

Το βήμα του δεν είναι ό,τι πιο αθλητικό. Και όμως, έχει το δικό του
προσωπικό στυλ παιχνιδιού, που τον κάνει να ξεχωρίζει. Αν δεν τον ξέρεις,
σίγουρα θα παρεξηγήσεις το ύφος του πιστεύοντας πως είναι συχνά θυμωμένος, ενώ
όταν πει κάποια πράγματα, πολλές φορές «ενοχλούν». Ο Γιώργος Σιγάλας δεν έχει
μάθει στη ζωή του να μιλάει με υπονοούμενα και αυτό που αισθάνεται το λέει
έτσι αυθόρμητα, όπως το σκέφθηκε. Μπορεί έτσι να έχει χάσει κάποιους «φίλους»,
όμως οι άνθρωποι που ζουν κοντά του τον λατρεύουν ακριβώς γιατί αντιπροσωπεύει
κάτι το οποίο λείπει πολύ από την εποχή μας: το αληθινό, το γνήσιο και όχι
κάτι φτιαχτό ή ψεύτικο… Αυτές τις ημέρες, αφού υπέγραψε συμβόλαιο
συνεργασίας με τον Άρη, ζει και αυτός στον πυρετό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος
μπάσκετ με την Εθνική ομάδα, από την οποία, όπως λέει, περιμένει μία «έκρηξη»
στον δρόμο προς τη διάκριση. Το μπάσκετ δεν είναι απλά το χόμπι του, είναι η
ίδια του η ζωή και του έχει γίνει «αρρώστια», γι’ αυτό άλλωστε και δεν του
έχει στερήσει τίποτα. Αντίθετα, μόνο του έχει προσφέρει. Γυρνώντας πίσω το
κουβάρι των αναμνήσεών του δεν μετανιώνει για τίποτα από όσα έχει κάνει και
κοιτά μπροστά για το επόμενο βήμα του. Επειδή έχει ζήσει πολλά, δεν φοβάται
και είναι πάντα έτοιμος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αντιξοότητα συναντήσει.

ΕΝΔΕΚΑ χρόνια πριν, καλοκαιράκι του 1987, έψαχνε απεγνωσμένα ένα εισιτήριο για
να παρακολουθήσει κάποιο από τα παιχνίδια της Εθνικής μας στο περίφημο
Ευρωμπάσκετ. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες, είδε όλα τα ματς από την
τηλεόραση ­ εκτός του τελικού. Ένας ξάδελφός του, δημοσιογράφος, ο Μανώλης
Δράκος, του βρήκε αυτό που του είχε ζητήσει τόσες ημέρες. Ένα εισιτήριο και
μάλιστα με μεγάλη συλλεκτική αξία, πλέον.

«Ήταν μια αξέχαστη στιγμή, που την έζησα πολύ έντονα. Ήμουν πολύ ευτυχισμένος
που ήμουν και εγώ εκεί, στριμωγμένος στην εξέδρα, ένας από τους χιλιάδες
Έλληνες που βρίσκονταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο».

Η Ελλάδα, με δύο βολές του Αργύρη Καμπούρη στην εκπνοή της παράτασης του αγώνα
με τη Σοβιετική Ένωση, κερδίζει με 103-101 και εκτοξεύεται στον Όλυμπο. Την
ίδια στιγμή, ο ίδιος εκτινάσσεται από την καρέκλα του στο ΣΕΦ.

«Οι πανηγυρισμοί ήταν ατέλειωτοι και μετά συνεχίστηκαν και στο Πασαλιμάνι,
όπως συνηθιζόταν όταν έπαιρνε ο Ολυμπιακός κάποιο πρωτάθλημα. Είχα ζήσει όλον
τον τελικό με μεγάλη ένταση, που εκείνη τη στιγμή έβγαινε. Ήταν άλλο πράγμα».

Ο Ιωάννου στην παράταση προσπάθησε σε μία φάση να πάρει τον αγώνα, αλλά
αστόχησε και η εξέδρα εξαγριώθηκε: «Μα, καλά, γιατί δεν έδωσε την μπάλα στον
Γκάλη, σκεπτόμασταν και ήμασταν στενοχωρημένοι. Όταν, όμως, ο Καμπούρης
κέρδισε τις βολές, κανένας μας δεν έκλεισε τα μάτια του. Ήμασταν σίγουροι πως
θα τις βάλει και τις δύο».

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Τότε, στα 16 του χρόνια, γνώρισε την αποθέωση του ελληνικού μπάσκετ από τις
εξέδρες του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Στο ίδιο γήπεδο, χθες το βράδυ, στον
αγώνα με τη Σενεγάλη, γιόρτασε τα γενέθλιά του, αφού έκλεισε τα 27 του χρόνια.
Θέλει πλέον και ένα μετάλλιο ως παίκτης.

«Αν το θέσουμε ως στόχο από την αρχή, καταστραφήκαμε. Η ομάδα έχει δουλέψει
πολύ σκληρά, όμως θα πρέπει να το δείξουμε στο γήπεδο. Το βασικό είναι πως
αυτή η Εθνική έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτήρα, ενώ δεν είχε, αφού της έλειπε
και ο χρόνος προετοιμασίας. Είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ και η ώρα έφτασε. Θα
πρέπει, όμως, να το αποδείξουμε».

Από το 1987 δεν έχασε ούτε ένα Τουρνουά «Ακρόπολις και έφτασε, το 1993, να
γίνει μέλος της Εθνικής ανδρών.

«Ήταν απίθανο. Τα προηγούμενα “Ακρόπολις” τα έβλεπα από την εξέδρα και μία
φίλη μου Αμερικανίδα, σε ένα από αυτά, μου είχε πει τότε: “Εσύ θα καταφέρεις
να παίξεις ποτέ με αυτούς;”. Δεν της απάντησα, αλλά κούνησα απλά το κεφάλι μου
με απορία. Δύο χρόνια μετά, ήμουν και εγώ στην ομάδα και η φίλη μου θύμισε την
κουβέντα της».

Μοναχογιός του Σταμάτη και της Ελευθερίας, είχε την μεγάλη ατυχία να χάσει τον
πατέρα του μόλις σε ηλικία ενός χρόνου και έτσι η μητέρα του ανέλαβε τον διπλό
ρόλο μέσα στην οικογένεια.

«Δέθηκα πολύ μαζί της και ήταν λογικό, μετά την απώλεια του πατέρα μου. Αυτό
το γεγονός ίσως βοήθησε στο να σφυρηλατηθεί περισσότερο ο χαρακτήρας μου στις
δυσκολίες και να γίνει πιο σκληρός. Ξαναπαντρεύτηκε έναν πολύ καλό άνθρωπο,
που με αγαπάει πολύ, αλλά και πάλι η σύνδεση με την μητέρα μου ήταν μεγάλη».

ΟΛΙΓΑΡΚΗΣ

Από μικρός έμαθε να είναι ολιγαρκής. «Ήμουν άτομο που προσαρμοζόταν εύκολα σε
αυτά που έχει. Πιστεύω πως ακόμα και τώρα, που έχω την οικονομική άνεση, θα
μπορούσα να ζήσω με αυτά που είχα παλιά. Δεν έχουν πάρει τα μυαλά μου αέρα και
ξέρω να εκτιμώ τι σημαίνει χρήμα, πώς βγαίνει και τι σημαίνει να δουλεύεις».

Φοιτητής της Νομικής, αναγκάστηκε να παραμελήσει τις σπουδές του για το
μπάσκετ. «Είναι, ίσως, το μόνο που θα μπορούσα να πω ότι στερήθηκα λόγω του
μπάσκετ. Όμως, δεν είμαι αχάριστος και λέω πως όλα είναι θέμα επιλογών. Το
μπάσκετ δεν μου στέρησε τίποτα στη ζωή μου, αντίθετα μου πρόσφερε πολλά.
Διακοπές, αν ήθελα, θα μπορούσα να κάνω κάθε ημέρα. Έχω αποφασίσει πως θα
κάνω, όμως, στα 35 μου χρόνια. Είναι θέμα τού τι θα διαλέξεις και εγώ το
μπάσκετ δεν το επέλεξα για βιοποριστικούς λόγους».

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πρόσφατα, δίχασε τη Θεσσαλονίκη, φτάνοντας κοντά στον ΠΑΟΚ και υπογράφοντας
τελικά στον Άρη. «Ξέρω πως γι’ αυτό ίσως να έχω πρόβλημα, αλλά εγώ λέω πάντα
την αλήθεια. Δώσαμε τα χέρια με τον ΠΑΟΚ και τον κύριο Αλεξόπουλο, τον οποίο
εκτιμώ ιδιαίτερα, αλλά την επόμενη ημέρα είχαν αλλάξει πολλά. Αν ο Άρης, που
δεν υπήρχε πριν, μπήκε σφήνα, δεν φταίω εγώ».

Στη Θεσσαλονίκη τον περιμένουν σαν Μεσσία, αλλά όπως λέει: «Μόνος μου δεν
μπορώ να αλλάξω την ομάδα. Εγώ θέλω να γίνω το ίνδαλμα των φίλων του Άρη και
εξαρτάται από εμένα, αν θα με αγαπήσουν. Εγώ θα προσπαθήσω, όπως πάντα, να
κάνω σωστά τη δουλειά μου και να ματώσω τη φανέλα. Δεν πρόκειται να βάλω 40
πόντους. Οι άνθρωποι της ομάδας μού έδειξαν πως με θέλουν και εξηγώντας μου τι
σκέπτονται, με κέρδισαν. Δεν παίζει ρόλο για μένα πρώτα το οικονομικό».

Με τους φίλους του στον Πειραιά, κάθε Πέμπτη, μαζεύονταν σε κάποιο σπίτι για
να δουν την προσπάθεια του Άρη, του Γκάλη και του Γιαννάκη.

«Τον θαυμάζαμε και εμείς, όπως όλη η Ελλάδα, τότε που ουσιαστικά όλοι οι
Έλληνες ήταν με μία ομάδα. Είναι ο πιο μπασκετικός σύλλογος στην Ελλάδα».

Όταν, μάλιστα, ερχόταν ο Άρης να παίξει στην Αθήνα, γινόταν πανικός. «Η ομάδα
μας δεν μας έβαζε μέσα στο γήπεδο και συνήθως περιμέναμε απ’ έξω, προκειμένου
να περάσει ο Γκάλης ή ο Γιαννάκης και να μας πουν: “Γεια σας παιδιά”. Αν
προλαβαίναμε, παίρναμε και κάποιο αυτόγραφο».

Λίγα χρόνια μετά, με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη βρέθηκαν αντίπαλοι, ενώ τώρα ο
«Δράκος» (ο Γιαννάκης) είναι και ο προπονητής της νέας Εθνικής ομάδας. Με τον
Γιώργο Σιγάλα να βρίσκεται στα χνάρια του…

Η Εθνική είναι έτοιμη για τη μεγάλη έκρηξη, λέει ο Γιώργος Σιγάλας

ΣΤΟ σχολείο, έπαιζε ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι από πορτοκαλάδα και ίσως να τον
είχε κερδίσει το λαοφιλέστερο άθλημα, αν ο Ολυμπιακός δεν ξεκινούσε την
οργάνωση ακαδημιών μπάσκετ. Το νέο άθλημα, για την εποχή, το γνώρισε σε ηλικία
μόλις 10 ετών στην Στ’ Δημοτικού.

«Μόνο το ποδόσφαιρο είχε πέραση τότε και το μπάσκετ στην Ελλάδα ήταν πολύ
πίσω. Ξέραμε το όνομα του αθλήματος, αλλά δεν το παίζαμε ποτέ. Αντίθετα, με
ένα άδειο μπουκάλι πορτοκαλάδα, που το γεμίζαμε με χαρτιά για να γίνει πιο
σκληρό, παίζαμε ποδόσφαιρο κάνοντας και κεφαλιές ­ παρ’ όλο τον πόνο». Όταν το
1981 μπήκαν στο σχολείο του δύο μπασκέτες, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει
χαμένη. «Άσε τις βλακείες Γιώργη και έλα να παίξουμε ποδόσφαιρο», του φώναζαν
οι συμπαίκτες του, αλλά αυτός πάλευε με μία νέα, πορτοκαλί, μπάλα. «Όταν
γνωρίστηκα με τον Αλέκο τον Σπανουδάκη, πήγα στον Ολυμπιακό. Έτσι με είχε
κερδίσει το μπάσκετ, αντί του ποδοσφαίρου. Άλλωστε, σκεπτόμουν πολύ την
περίπτωση να πάω στα τσικό του Ολυμπιακού ή του Εθνικού, αλλά τελικά προτίμησα
το μπάσκετ. Ήμουν τυχερός, επειδή το σχολείο μου είχε μία μεγάλη αυλή και
μπόρεσαν να στηθούν οι μπασκέτες».

ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕ

Δεν το μετάνιωσε ποτέ και δεν θα ξεχάσει την πρώτη ημέρα που ήρθε ο Γιάννης
Ιωαννίδης στον Ολυμπιακό. «Ήμουν με φίλους και έπαιζα μονό σε ηλικία 20 ετών
έξω από τη λέσχη. Τότε, ήρθε κοντά μου ο Μανώλης Χουρδάκης και μου είπε να πάω
μέσα να γνωρίσω έναν κύριο. Ήταν ο Γιάννης Γιαννάκης: “Αμάν, η μαφία” ήταν η
πρώτη σκέψη που έκανα μόλις τον είδα, αφού τόσα χρόνια με τον Άρη ακούγαμε
πολλά». Κάπου εκεί, τα φιλικά μονά στη Λέσχη του Ολυμπιακού σταμάτησαν, αφού
πλέον υπήρχε πιο επαγγελματική σχέση με την ομάδα. Έτσι σταμάτησε να τον
κυνηγάει μαζί με τους φίλους του ο κυρ Στέλιος, επειδή κρατούσαν το γηπεδάκι
ανοιχτό μέχρι τις δώδεκα το βράδυ και ήθελε ο άνθρωπος να κλείσει.

«Κάναμε αυτό που μας ευχαριστούσε και δεν σκεπτόμασταν μακροπρόθεσμα. Στη
συνέχεια, καταλάβαμε πως σε επαγγελματικό επίπεδο χρειαζόμασταν περισσότερη
ατομική και ομαδική προπόνηση και δεν υπήρχε χρόνος για τα παιχνίδια στο
Πασαλιμάνι». Κάπως έτσι είχε ξεκινήσει και η μεγάλη του αγάπη για τον
Ολυμπιακό, που κανείς δεν μπόρεσε να του την στερήσει. «Έχω περάσει πολλά με
αυτή την ομάδα και εγώ τον Ολυμπιακό τον έχω μέσα μου και κανείς δεν έχει το
δικαίωμα να μου τον πάρει. Δεν είναι τόσο οι πέντε τίτλοι πρωταθλητή που
κατέκτησα με αυτή την ομάδα, όσο η όλη ιστορία. Από τα “προμίνι” έφτασα να
γίνω αρχηγός στην πρώτη ομάδα και να πάρουμε και το Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Έτσι το θέλησε η Ιστορία να έρθουν τα πράγματα».

ΟΠΟΥ και αν έπαιξε, είχε ένα απίστευτο δέσιμο με τους οπαδούς της κάθε ομάδας.
Οι Ιταλοί τον παρακαλούσαν το καλοκαίρι να μη φύγει, παρά το γεγονός πως η
ομάδα πλέον είχε σχεδόν καταρρεύσει. Στον Άρη τον αποθέωσαν και τον
υποδέχτηκαν με τιμές ήρωα. Όμως, στον Ολυμπιακό, αυτή η «επαφή» με τους
οπαδούς ήταν το κάτι άλλο. Ακόμα και τώρα τον σταματούν στον δρόμο και του
ζητούν να γυρίσει πίσω.

«Ο κόσμος έχει ένα αλάνθαστο ένστικτο. Βλέπει την εικόνα που παρουσιάζεις ως
άνθρωπος και ως αθλητής και κρίνει. Με αγάπησαν γιατί δεν ήμουν κάτι ψεύτικο,
δεν προσποιήθηκα».

Ο Ολυμπιακός δεν τον κράτησε, αλλά αυτός δεν κρατά κακία και φυσικά ούτε τον
προβληματίζει η επιστροφή του στο ΣΕΦ ως αντιπάλου (για πρώτη φορά) με τη
φανέλα του Άρη.

«Εγώ είχα σκεφτεί παλαιότερα πως ακόμα και στον Παναθηναϊκό να πήγαινα, δεν θα
είχα πρόβλημα να κατέβω στον Πειραιά. Οι Πειραιώτες με νιώθουν δικό τους παιδί
και ο Πειραιάς είναι η πόλη μου. Αυτό ίσως κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν».

Αν και είναι από τους πιο διάσημους εργένηδες, ακόμα δεν σκέφτεται να ανοίξει
το «κεφάλαιο οικογένεια». Περιζήτητος ­ και λόγω των μαγειρικών του ικανοτήτων
(«δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς και στην Ιταλία έμαθα να φτιάχνω κάτι
σπαγγέτι»…) ­ δεν έχει ακόμα τέτοιες ανησυχίες.

«Δεν ξέρω εάν το κεφάλαιο οικογένεια είναι κοντά ή μακριά για μένα. Άλλωστε,
πολλές φορές το κοντά, για μένα είναι μακριά. Το θέμα δεν είναι να πάρεις έναν
άνθρωπο και να κάνεις ένα παιδί. Θέλει ώριμη σκέψη, αφού θα ζήσεις μαζί του
μια ολόκληρη ζωή. Προσωπικά, δεν είμαι έτοιμος να το κάνω, αν και είμαι
ώριμος. Αυτή τη στιγμή δεν μου χρειάζεται κάτι τέτοιο».

Έτσι, βέβαια, έλεγαν και άλλοι φίλοι και συμπαίκτες του στην Εθνική και τώρα
τους καμαρώνει με τις κορούλες τους. «Με τον Χρήστο Μυριούνη τα κοροϊδεύαμε
αυτά, αλλά τώρα τον βλέπω με μία τρισχαριτωμένη κορούλα. Επίσης βλέπω τον
Παναγιώτη (Φασούλα) ότι έχει εξοικειωθεί με την οικογενειακή ζωή. Ίσως να μου
συμβεί και εμένα ξαφνικά».

Στην Ιταλία τρέλανε ακόμα και τη μητέρα του Ελευθερία, αφού κάποια μέρα που
μιλήσανε στο τηλέφωνο της ζήτησε μια συνταγή για να φτιάξει σάλτσα για τα
μακαρόνια (!). Και όμως, αυτό το ταξίδι ήταν γι’ αυτόν εμπειρία ζωής, όπως λέει.

«Νιώθω πως έγινα ακόμα πιο αυτόνομος. Έζησα και εκεί λιτά, όπως συνήθιζα στην
Αθήνα και δεν χρειάστηκε να γνωρίσω την άστατη ζωή που μπορείς να κάνεις σε
μία πόλη όπως το Μιλάνο. Μπήκα στην ιταλική κουλτούρα γιατί ήθελα να τη
γνωρίσω και άφησα πίσω πολλούς φίλους».

Περιμένει πώς και πώς να ξαναμπεί στα ελληνικά γήπεδα και δεν σκέφτεται καν τη
στιγμή που θα επιστρέψει στο ΣΕΦ κόντρα στον Ολυμπιακό, αφού, έτσι και αλλιώς,
θα είναι μία επιστροφή στη γειτονιά του, που την ξέρει καλύτερα από τον καθένα.