Στη Μέκκα του βουδισμού

Όταν ο Ρίμσκι Κόρσακοφ έγραψε τη μουσική για «το φαλακρό βουνό» δεν είχε
επισκεφθεί το γειτονικό Θιβέτ για να δει πόσο «έδενε» η μουσική του μ’ αυτό το
μοναδικό τοπίο με τις λίμνες, τα ποτάμια και τα αποψιλωμένα βουνά, του
ψηλότερου οροπεδίου του κόσμου, όπου βρίσκεται το «Βατικανό» του βουδισμού.

Η ΔΙΩΡΗ διαδρομή από το αεροδρόμιο ως την πρωτεύουσα Λάσα περνάει ανάμεσα σε
πλίνθινα σπίτια, σαν αυτά που συναντάς στα χωριά της Αλγερίας, με ψηλούς
φράχτες και πολύχρωμα σημαιάκια στις γωνίες, που χάνονται στις χρυσές ακτίνες
του δυνατού ήλιου των 3.650 μέτρων, όπου βρίσκεται η «Στέγη του Κόσμου».

Μετά την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, οι μοναχοί λιγόστεψαν πολύ, αλλά
ακόμη υπάρχουν πολλοί που ­ κρυφά ­ σκέφτονται και αναπολούν τον
πολιτικοθρησκευτικό τους ηγέτη, τον εξόριστο στην Ινδία 14ο Δαλάι Λάμα.

Ο ΔΑΛΑΪ ΛΑΜΑ

Ναός Τζόκχαντ. Δεκάδες πιστοί του Βούδα ξημεροβραδιάζονται προσευχόμενοι. Οι περισσότεροι προέρχονται από χωριά του Θιβέτ. Λίγοι από τους προσκυνητές αυτούς είναι κάτοικοι της Λάσα

Οι κάτοικοι του Θιβέτ ­ άλλοι μιλούν για 3.500.000 και άλλοι για 2.500.000 ­
δεν τον αναπολούν, γιατί συμπεριφερόταν ως ένας αυταρχικός αφέντης ο οποίος
δεν έδειχνε καμία «κλίση» να ανοίξουν δρόμοι, πανεπιστήμια, νοσοκομεία ή
σχολεία και πολύ περισσότερο δεν έδειχνε να συγκινείται με το πολύ χαμηλό
εισόδημα των υπηκόων του.

Στον ναό Τζόκχαντ συναντάς, βέβαια, ακόμα εκατοντάδες πιστούς που σέρνονται
στη γη προσκυνώντας έναν από τους πολλούς Βούδες ­ άλλοτε χαμογελαστούς και
άλλοτε αυστηρούς. Όπως επίσης στο παλάτι Πορτάλα, αυτή τη μεγάλη «Παγόδα» με
τα λευκά και τα κόκκινα – κεραμιδένια χρώματα, όπου συναντάς μοναχούς οι
οποίοι απομονώνονται για να μελετήσουν τις χιλιάδες γραφές του βουδισμού.

Η πρόκληση, ορισμένες φορές, είναι μεγάλη. Σε εποχές απέραντης φτώχειας για το
Θιβέτ, πριν από 300 χρόνια, φτιάχτηκε ένα τέμπλο στο Πορτάλα για τον 5ο Δαλάι
Λάμα, με επένδυση 213 κιλών χρυσού και 10.000 πέρλες!

Τα δεκάδες ωστόσο χρώματα στα ρούχα των Θιβετανών, το απέραντο παζάρι που
ελέγχουν οι Κινέζοι έμποροι, τα ξύλινα σπίτια και οι ξύλινοι ναοί που
αποψίλωσαν τα περήφανα βουνά της Ασίας από τα δέντρα τα οποία υπήρχαν δίνουν
μια φαντασμαγορική εικόνα αυτής της απόμακρης «γειτονιάς» του κόσμου.

Στη Λάσα. Οι νεαρές Θιβετανές χαμογελούν συνεχώς, κυρίως όταν περιφέρονται στην αγορά. Μόνο που εκεί ο έλεγχος ανήκει στους Κινέζους

Ο Μεκόνγκ, ο διάσημος ποταμός του Βιετνάμ, και ο ιερός ποταμός Γάγγης της
Ινδίας έχουν τις «ρίζες» τους σ’ αυτόν τον επιβλητικό τόπο, που αποτελεί
«σύνορο» της Κίνας με τη Δύση, λόγω της μεγάλης σπουδαιότητας του υπεδάφους
και, κυρίως, λόγω της στρατηγικής θέσης του ανάμεσα στην Ινδία, στη Μογγολία,
στο Νεπάλ, στη Βιρμανία και στο Μπουτάν, στα «σύνορα» με τις τόσο σημαντικές
«νέες» χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.

Το Θιβέτ «ανήκε» στην Κίνα από τον 13ο αιώνα, αλλά η ανεξαρτητοποίησή του στις
αρχές του 20ού αιώνα και στη συνέχεια η «ειρηνική» ­ το ’50 ­ επανένταξή του
στη χώρα του μεταξιού αποτελούν σπουδαία στοιχεία για να κατανοήσει κανείς τη
σύγχρονη πραγματικότητα.

Πολλές φορές η Δύση μίλησε για κατεχόμενο από τους Κινέζους Θιβέτ, αλλά όλοι
συμφωνούν ότι ο τόπος αυτός άρχισε να βλέπει «θεού πρόσωπο», μετά την
αποχώρηση του 14ου Δαλάι Λάμα, όταν ξεκίνησαν 62 μεγάλα έργα, για να πάψει το
Θιβέτ να είναι η πιο φτωχή ζώνη του πλανήτη.

Ακόμη και ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα, σε συνέντευξή του στο τελευταίο τεύχος του
αμερικανικού περιοδικού «ΤΙΜΕ», παραδέχεται ότι «η Κίνα αλλάζει γοργά». Και
αυτό το αισθάνονται και το βλέπουν οι κάτοικοι του Θιβέτ.

Ο Βούδας, που κατοικεί σ’ αυτό το παλάτι των θεών, οι καλοσυνάτοι πιστοί του
και τα χιλιάδες γιακ, τα πολύτιμα μαύρα ζώα που ζουν την περιοχή προσφέροντας
στους κατοίκους της το βούτυρό τους, το δέρμα τους, το κόκαλό τους και το
νοστιμότατο κρέας τους, ξέρουν το μυστικό…

Ο τόπος είναι μοναδικός σε ομορφιά και επιβλητικότητα. Στεγάζει όλες τις
αναζητήσεις του ανθρώπου, σκεπάζει τον αβάσταχτο πόνο της ύπαρξής του! Και,
κυρίως, δεν μπορεί ­ ακριβώς γι’ αυτό ­ παρά να είναι κινεζικός…