Ξενοφοβία λόγω εκλογών

Η ανησυχία του Χέλμουτ Κολ για τις επερχόμενες εκλογές τον έκανε να ξεχάσει
τις παλαιότερες δηλώσεις του και να αναζητήσει καινούργιες θέσεις, περισσότερο
ελκυστικές για ορισμένες κατηγορίες ψηφοφόρων.

Όλες οι φυλές. Με τη βοήθεια του Μουντιάλ, οι Γάλλοι αγάπησαν ξαφνικά τους «ξένους» τους, αντίθετα από τους Γερμανούς, που τους έκαναν μπαλάκι στη μικροπολιτική των εκλογών…

Ο ΣΚΑΠΑΝΕΑΣ του ευρώ άρχισε ξαφνικά να διατυπώνει επιφυλάξεις και εξελίσσεται
σε «ευρωσκεπτικιστή» πρώτης γραμμής, όπως προκύπτει από τις τελευταίες ομιλίες του.

(Ταυτόχρονα σχεδόν, ο αντίπαλός του, σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρτ Σράιντερ, έκανε
και αυτός στροφή 180 μοιρών, αλλά ανάποδα: εγκατέλειψε την παλαιά του απόφαση
για «άγριο πόλεμο κατά του κοινού νομίσματος» και δηλώνει τώρα ότι «η ώρα του
ευρώ πλησιάζει και πρέπει να το κάνουμε να πετύχει»).

Αλλά ο καγκελάριος δεν θέλει να μειώσει τις πιθανότητες νίκης του στις 27
Σεπτεμβρίου. Ξέρει ότι οι περισσότεροι Γερμανοί τον θεωρούν «ευρωπαϊστή».

Με την κριτική του, πλέον, εναντίον του ευρώ επιδιώκει να κερδίσει ένα μέρος
τουλάχιστον και από εκείνους που ανήκουν στην άλλη πλευρά, τους εχθρικούς προς
την ευρωπαϊκή ιδέα.

Καμιά όμως από τις υπαναχωρήσεις του Χέλμουτ Κολ δεν έκανε μεγαλύτερη εντύπωση
απ’ ό,τι οι θέσεις του για τους ξένους. Άλλη μια φορά, τα 7.000.000 των ξένων
που ζουν στη Γερμανία γίνονται μείζον θέμα του προεκλογικού αγώνα.

Καθώς ο καγκελάριος αποσυρόταν αυτή την εβδομάδα στη Βαυαρία για ολιγοήμερη
ανάπαυση, ο βαυαρικός κλάδος του κόμματός του, η Χριστιανοκοινωνική Ένωση
(CSU) κατέθετε ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που ορίζει μεταξύ άλλων
ότι οι ξένοι των οποίων τα παιδία θα συλλαμβάνονται για αδίκημα, θα απελαύνονται.

ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΨΗΦΟΙ

Οι Βαυαροί έχουν τοπικές εκλογές δύο εβδομάδες πριν από τις εθνικές και τα
αισθήματα έναντι των ξένων στο κρατίδιο αυτό είναι γενικώς εχθρικά.

Η CSU πιστεύει ότι με ξενοφοβικά συνθήματα θα εξασφαλίσει πολλές από τις
«καταραμένες» ψήφους των ρατσιστών.

Το θέμα των ξένων είναι η αχίλλειος πτέρνα των περισσότερων Γερμανών
πολιτικών.

Ενώ κατ’ ιδίαν πολλοί από αυτούς είναι εναντίον της εισροής οικονομικών και
πολιτικών μεταναστών στη χώρα και ξέρουν ότι και οι ψηφοφόροι τους μάλλον
συμφωνούν σε αυτές τις θέσεις, διστάζουν εντούτοις να κάνουν τον ρατσισμό
σημαία της εκλογικής τους προσπάθειας. Αλλά διστάζουν και να τον απαρνηθούν ως
μέσο συλλογής ψήφων.

Αποτελεί λοιπόν ιδιαίτερα παράτολμο βήμα για τον Κολ η υιοθέτηση συνθημάτων
των υπερσυντηρητικών και των ιδεολόγων του ρατσισμού.

Τη δυσφορία τους για την στάση αυτή του Κολ δεν παρέλειψαν να δείξουν άνθρωποι
από το ίδιο του το περιβάλλον, πολύ περισσότερο όμως οι εταίροι των
Χριστιανοδημοκρατών στην κυβέρνηση συνασπισμού, οι Φιλελεύθεροι. Ο Τύπος,
επίσης, δεν έδειξε ίχνος κατανόησης.

ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ

«Αν αρχίσουμε διωγμό των ξένων ­ γράφει ένας σχολιαστής ­ τότε πρέπει και η
Ισπανία να διώξει τους Γερμανούς που έχουν εγκατασταθεί εκεί κατά χιλιάδες!
Εκτός αν δώσουν εξετάσεις στα ισπανικά και περάσουν…». Ο Κολ είχε
χαρακτηρίσει λογικό το αίτημα της CSU να υποβάλλονται σε τεστ γερμανικών οι
ξένοι που θέλουν να μείνουν στη χώρα. Τις ανησυχίες της CSU και του Κολ
επέτειναν οι επιτυχίες του ακροδεξιού κόμματος DVU, που πήρε 13% σε πρόσφατες
τοπικές εκλογές, με συνθήματα κυρίως εναντίον των ξένων. Για τους
Χριστιανοδημοκράτες, η διαμόρφωση μιας «εκλογικά σωστής» θέσης στο θέμα των
μεταναστών αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία. Ιδίως αφότου διάβασαν τα
τελευταία γκάλοπ: όπου υστερούν έναντι των Σοσιαλδημοκρατών κατά 5% έως 8%.

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στη Γερμανία, ο
ρατσισμός σημειώνει απότομη κάμψη. Η προετοιμασία για το Μουντιάλ έπαιξε τον
ρόλο της, αλλά ο θρίαμβος της γαλλικής ομάδας ήταν καταλυτικός.

Η θέα μίας νικηφόρας ενδεκάδας στην οποία μετείχαν παίκτες καταγόμενοι από τον
Τρίτο Κόσμο γκρέμισε πολλά ταμπού. Όταν κατόπιν όλοι έψαλαν τη Μασσαλιώτιδα,
οι καρδιές των Γάλλων πλημμύρισαν από συγκίνηση για τα παιδιά αυτά που
αγωνίστηκαν για την «τρικολόρ», ενώ ταυτόχρονα οι κοινότητες των ξένων
αισθάνθηκαν ότι ανέβηκαν στη συνείδηση των αυτοχθόνων και ότι είχαν επιτέλους
κερδίσει μία μεγάλη νίκη με το σπαθί τους.

Κανένας δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτό, αλλά η ευφορία στη Γαλλία μετά το
Μουντιάλ έχει ήδη επιπτώσεις σε όλες τις πλευρές της γαλλικής ζωής.

Μία δεύτερη επίπτωση, πέρα από την ύφεση στη ξενοφοβία, είναι η ανάκτηση μίας
γενικότερης αυτοπεποίθησης από τους Γάλλους. Το περίφημο εθνικό «ελάν» (η
ορμή), που είχε χαθεί τελευταία, επανεμφανίζεται στην οικονομία, στην τέχνη,
σε όλα.

Τρίτη συνέπεια του ποδοσφαιρικού θριάμβου είναι η πολιτική. Όλοι συμφωνούν ότι
οι μετοχές του Λιονέλ Ζοσπέν ανέβηκαν. Ακόμη και αν δεν έπαιξε ο ίδιος μπάλα,
δεν μπορεί, κάτι θα έκανε κι αυτός για να πάνε όλα τόσο καλά…