ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ http: //www. Λευκάδα

ΣΑΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Χ – Files θα μπορούσε άνετα να εξηγηθεί, σαν κάτι άλλο δύσκολο,
το πώς δηλαδή η οθόνη του κομπιούτερ αρχίζει να βγάζει μόνο πολύ συγκεκριμένες
εικόνες. Ούτε γράμματα, ούτε σύμβολα, παρά μόνο αυτή, τη μία διεύθυνση www.
Lefkada υποθέτω, που πηγαίνει με πρωτοβουλία του, χωρίς να κάνω το «ποντίκι»
ούτε δύο χιλιοστά παραπέρα. Έτσι από μόνο του.

Το ζωγραφιστό ανοιχτό γαλάζιο που έχει η παραλία στο Κάθισμα, τη βόλτα
κατεβαίνοντας στο Πόρτο Κατσίκι, τη γέφυρα απέναντι στον βράχο, τις ταμπέλες
και τη στροφή στον δρόμο για να «πέσουμε» ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Έως και τη
μυρωδιά απ’ τα πεύκα. Το κομπιούτερ επαναστάτησε και άφησε το αλάτι να καθίσει
πάνω στα πλήκτρα του, τα πράσινα φωτάκια έγιναν κόκκινα σαν αυτά των φάρων.
Έτσι, στα ξαφνικά, σαν προγραμματισμένο, άρχισε να δείχνει τις περσινές
διακοπές.

Καρέ καρέ το καλοκαίρι της Λευκάδας, σαν να συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα
πέρσι, τη διαδρομή πάνω στο βουνό, μπροστά από το μοναστήρι και περισσότερο
μετά μπλε, σαν υπενθύμιση της πραγματικότητας. Enter και πάλι το νησί. Escape
και ξανά η άσπρη άμμος. Control Shift, οι άσπρες μπλε ομπρέλες και το φούξια
φλούο, παρακαλώ, στρώμα θαλάσσης.

Ως την ώρα που πιάνει το θερμικό φαινόμενο, στην παραλία του Άη Γιάννη και
σηκώνεται ο αέρας για να βγουν τα σέρφινγκ και να ανοιχτούν και επιστροφή ξανά
μετά στο Κάστρο Μαίστρο για να δούμε αν έπεσε ο αέρας απ’ τη σημαία του και
βλέπουμε μετά. Αυτά βάλθηκε να κάνει το κομπιούτερ κι άρχισα να σκέφτομαι
εκείνο που λένε πως όταν κάτι πάνε να πουν τα μηχανήματα πρέπει να τα ακούς.