[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ (ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ) πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακουγιού στη νότια Τουρκία ξύπνησε για
μία ακόμη φορά τις ενοχές για την κουβέντα που δεν έχουμε ακόμη κάνει στην
Ελλάδα. Κι αυτό φαίνεται ήδη από τα πρώτα επιχειρήματα που πέφτουν στο
τραπέζι. Κάποιοι μίλησαν και για κινδύνους λόγω σεισμικότητας της περιοχής
(ξεχνώντας προφανώς ότι η Ιαπωνία ­ κατ’ εξοχήν σεισμογενής χώρα ­ στηρίζεται
στα πυρηνικά της εργοστάσια).

Ακούγονται κι άλλα, όπως αυτά περί αποβλήτων (ξεχνώντας πάλι ότι πρόκειται για
αμελητέες ποσότητες που θα μεταφέρονται ­ έστω μέσω Αιγαίου ­ ελάχιστες φορές
στη δεκαετία).

Όταν μάλιστα το Κοζλοντούι συνεχίζει και λειτουργεί ­ αν και σε άθλια
κατάσταση ­ ένα… φρεσκότατο πυρηνικό εργοστάσιο ασφαλώς θα τηρεί τις
προδιαγραφές ασφάλειας (υπεύθυνη γι’ αυτό έναντι της διεθνούς επιτροπής
ατομικής ενέργειας είναι η εταιρεία κι όχι η όποια τουρκική κυβέρνηση).

Όσο για τα περί «μελλοντικής στρατιωτικής χρήσης» μόνο ως αστεία μπορούν να
αντιμετωπιστούν απ’ αυτούς που ξέρουν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο μόνος σοβαρός λόγος που υπάρχει και πρέπει να
προβληθεί εναντίον αυτής της κατασκευής προέρχεται από την εσωτερική κατάσταση
στη γειτονική χώρα: Οι Κούρδοι αντάρτες έχουν δείξει μέχρι σήμερα ότι είναι
αποφασισμένοι να φθάσουν μέχρι τέλους ενώ το Ισλάμ είναι όπως πάντα απρόβλεπτο…

Όσο για το ­ πιο θεωρητικό ­ ζήτημα της χρήσης ή μη της πυρηνικής ενέργειας
δεν νομίζω ότι η συζήτηση έχει τελειώσει ­ δυστυχώς ακόμη κι αν δεν το
θέλουμε.

Το πυρηνικό λόμπι είναι ιδιαίτερα ισχυρό τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη.
Ιδιαίτερα μετά την Κατάρρευση βρήκαν δεκάδες πελάτες στα κακοσυντηρημένα
εργοστάσια της Ανατολής ενώ οι μνήμες του Τσερνομπίλ οδηγούν σε
υπερδιπλασιασμό των κονδυλίων για την ασφάλεια. (Τα χρήματα βέβαια οδεύουν σε
εταιρείες του πυρηνικού λόμπι).

Κι επειδή η ιστορία της σύντηξης δεν πραγματοποιεί ακόμη το όνειρο της
πάμφθηνης και καθαρής ενέργειας, φαίνεται ότι στο άμεσο μέλλον η συζήτηση για
τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας θα ανοίξει και πάλι…