Τελικώς

13 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Από τον μεγάλο τελικό του 1970 είχε να κριθεί ένα Παγκόσμιο
Κύπελλο με τρία γκολ διαφορά. Αυτό τα λέει όλα για την αυλαία του Μουντιάλ ’98.

Η «πέντα» δεν ήθελε μόνο ρέντα. Ήθελε και πίστη, καταπολέμηση της υπεροψίας
και, κυρίως, αγωνιστικότητα. Όλα στοιχεία που έλειπαν από τη Βραζιλία του
τελικού. Είχαν βιαστεί οι ειδικοί κάθε φυράματος να την αναγάγουν σε μεγάλο
φαβορί, ξεχνώντας ότι εξαρχής έδειχνε κάτι να της λείπει, ξεχνώντας τ’
αμυντικά της προβλήματα, ξεχνώντας ότι προκρίθηκε χωρίς να νικήσει (τα πέναλτι
μπορεί να δίνουν την πρόκριση, δεν είναι όμως νίκη) στον ημιτελικό. Βεβαίως,
δεν μπορούσαν να ξέρουν το ξαφνικό πρόβλημα του Ρονάλντο. Όμως κι αυτός (καλός
παίκτης, αλλά όχι του επιπέδου των πραγματικά μεγάλων του παγκοσμίου
ποδοσφαίρου) είχε απομυθοποιηθεί, αρκετά πριν από το χτύπημα που τον κράτησε
έως τις 8 το βράδυ του τελικού στο νοσοκομείο. Η παρουσία του εξέθεσε επίσης
και τον γερόλυκο Ζαγκάλο. Η πίστη ότι τα παιχνίδια κερδίζονται με τα ονόματα
(ποιος ήταν ο Λεμπέφ για να κόψει τον πιο πολυδιαφημισμένο ποδοσφαιριστή του
πλανήτη;) δεν σήμαινε άραγε φόβο για τις αγωνιστικές δυνατότητες της ομάδας του;

Η Γαλλία κράτησε το καλύτερο παιχνίδι της για το τέλος. Φυσικά, ένα
ολόκληρο τουρνουά δεν είναι μόνο ο τελικός του, αλλά μια τέτοια απόδοση στο
πιο κρίσιμο παιχνίδι είναι, πέρα από κάθε αμφιβολία, αυτό που στον αθλητισμό
ονομάζεται μαγκιά. Η εξυπνάδα του Ζακέ και των παικτών του ήταν ότι δεν
καμώθηκαν, όπως οι Βραζιλιάνοι σε μεγάλα διαστήματα αυτού του Μουντιάλ, ότι
δεν είχαν κενά ­ αλλά πάλεψαν να τ’ αναπληρώσουν, τονίζοντας τα δυνατά τους
σημεία. Το μεγάλο τους κενό ήταν η επίθεση, όπου με στοιχειώδη ευστοχία και
στοιχειωδώς εκπρόσωπο σέντερ φορ θα είχαν δημιουργήσει τη μεγαλύτερη διαφορά
σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η μεγάλη τους δύναμη δεν ήταν τόσο αυτό που
φαίνεται με γυμνό μάτι (μια αδιαπέραστη άμυνα όπου δέσποζε η δύναμη της φύσης
που λέγεται Ντεσαγί), αλλά το δέσιμο των γραμμών και κυρίως άμυνας και κέντρου
­ αυτό που στην τεχνική διάλεκτο λέγεται παιχνίδι μετάβασης, ο τρόπος δηλαδή
που από το κόψιμο εκδηλώνεται επίθεση και όταν χάνεται η μπάλα οργανώνεται η
αμυντική προσπάθεια. Η δομή αυτή ­ και το προσωπικό πείσμα του ­ επέτρεψαν
εξάλλου στον άσημο Λεμπέφ να φανεί δυνατότερος του πολυδιαφημισμένου
αρραβωνιαστικού τής Ροναλντίνια.

Ο Ζακέ κατάφερε, λοιπόν, στο τέλος, να δικαιώσει τ’ όνομά του, αφού Εμέ στα
γαλλικά σημαίνει αγαπημένος. Με δύο κεφαλιές του Ζιντάν (επιτέλους έλαμψε) κι
ένα σουτ του Πετί οι Γάλλοι βρίσκονται από σήμερα στην κορυφή του παγκοσμίου
ποδοσφαίρου. Με την απόδοσή του στον τελικό μάς αφαιρούν το δικαίωμα να
εκφράσουμε τα όποια ερωτηματικά μας. Στο κάτω – κάτω, στους δρόμους της
Γαλλίας δεν θα ξεχυθούν οι γραβατωμένοι κύριοι του Σταντ ντε Φρανς, αλλά όσοι
αγαπούν ­ κι αγάπησαν εξαιτίας της νίκης ­ το ποδόσφαιρο. Αφήνοντάς τους στο
γλέντι τους ήρθε και για μένα η ώρα να γυρίσω στο σπίτι μου, δηλαδή στη στήλη μου.