[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ συνιστούν «απειλή». Για άλλους πάλι είναι «η ελπίδα». Ο λόγος για
τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, που σε κάθε περίπτωση στη χώρα μας αντιμετωπίζονται
πλέον σαν το… viagra της Ανώτατης Εκπαίδευσης: ή θα ανεβάσει τον πάσχοντα ή
θα τον κάψει.

Η διαφορά με το άλλο, το γνωστό viagra, είναι ότι αυτό τελικά κυκλοφόρησε και
δοκιμάστηκε, ενώ τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια δεν έχουν φτάσει ακόμη ούτε καν στο
στάδιο της κλινικής πειραματικής μελέτης.

Γιατί βεβαίως δεν γίνεται λόγος για τα εργαστήρια ελευθέρων σπουδών που
αυτοπαρουσιάζονται ως ιδιωτικά Πανεπιστήμια βασιζόμενα είτε στην αφέλεια είτε
στην ένοχη ανοχή ορισμένων γονέων. Λόγος και φασαρία γίνεται εδώ και πολύ
καιρό, χρόνια ολόκληρα, για πραγματικά ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Για ιδρύματα που
θα σπάσουν το μονοπώλιο των σπουδών από τα κρατικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά
Ιδρύματα (ΑΕΙ) με αποτέλεσμα ή να τα συμπαρασύρουν προς τα πάνω ή να τα
εξαφανίσουν ποιοτικά στη συνείδηση του Έλληνα πολίτη.

Η μόνη λύση σε αυτή τη θεωρητική ταλαιπωρία τόσων χρόνων, ίσως να είναι μόνο η
δοκιμή. Ας μην ξεχνάμε τον δόκτορα που, όπως δήλωσε, χρησιμοποίησε το viagra,
αλλά «δεν τον έπιασε».

Μπορεί όντως να αποδειχθούν τζίφος τα ιδιωτικά ή, εν πάση περιπτώσει για όσους
εξακολουθούν να σοκάρονται, τα μη κρατικά Πανεπιστήμια. Μπορεί όμως και να
αποδειχθούν ένα υγιές τονωτικό και για τα λειτουργούντα κρατικά ΑΕΙ που για
πρώτη φορά θα έχουν να αντιμετωπίσουν εσωτερικό ανταγωνιστή στην αγορά των σπουδών.

Κανείς όμως δεν θα μάθει αν δεν δοκιμαστούν.

Απαραίτητες προϋποθέσεις βεβαίως, όπως ισχύει για κάθε «φάρμακο», είναι να
προηγηθεί έλεγχος ποιότητας και να ορισθεί η… δοσολογία, να επιλεγούν
προσεκτικά οι «κατασκευάστριες εταιρείες» και να ακολουθηθεί μία σωστή
πολιτική τιμών, τέτοια που να μην εξοντώνει το κοινωνικό σύνολο.