Ροκ-εντ-μπολ

11 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Γλέντι χωρίς μπάντα δεν γίνεται. Και το Μουντιάλ ’98 ήταν
­ δυο μέρες πριν από τη λήξη του μπορώ να το πω ­ ένα ωραίο γλέντι.

Δεν ξεχνιούνται βέβαια, και δεν συγχωρούνται, οι Άγγλοι και οι Γερμανοί
χουλιγκάνοι και ο φόβος που έσπειραν στη Μασσαλία και τη Λανς. Ούτε η
δυσπιστία ότι κάποιες ομάδες δεν έκαναν το καθήκον τους κατά την κρίσιμη
τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου. Δεν ξεπεράστηκαν οι, σχετικά λίγες
ευτυχώς, ατυχείς ή ανεξήγητες διαιτητικές αποφάσεις, ούτε εξαφανίστηκαν
ορισμένες χτυπητές παραβιάσεις του αθλητικού πνεύματος, που είχαν ήρωα τον
αχαρακτήριστο Στόιτσκοφ και τους μάγους στο να «κερδίζουν» την αποβολή
Αργεντίνους. Δεν διαλύθηκε πλήρως η υποψία ότι, για το ζευγάρι του τελικού της
Κυριακής, δεν έβαλε μόνο το χεράκι της η τύχη και η αξιοσύνη (όπως κι έγινε)
αλλά και κάποιοι κύριοι σε γραφεία με φόντο τη λίμνη της Γενεύης ή της
Ζυρίχης. Δεν έγινε, τέλος, ούτε αυτή τη φορά εξαίρεση από τον άγραφο νόμο των
μεγάλων διοργανώσεων, που θέλει να μην κερδίζουν οι καλύτερες ομάδες.

Η μπάντα μας, ωστόσο, παίζει αλέγκρα μουσική για ένα κύπελλο ωραίου ­ και
μερικές φορές συναρπαστικού ­ ποδοσφαίρου. Την αποτελούν έντεκα (αφού αυτό
είναι το νούμερο των ημερών) καλλιτέχνες της μπάλας. Η μουσική τους δεν έχει
ομοιογένεια, όπως δεν μοιάζουν κι οι κόσμοι κι οι ψυχές τους. Ποια σχέση
μπορούν να έχουν ο γιος του φορτηγατζή Ρομπέρτο Κάρλος κι ο γιος του
βιομήχανου Μπίρχοφ, εκτός από το ότι, επειδή τη διευθύνω εγώ, στην μπάντα
παίζει ο πρώτος κι όχι ο δεύτερος; Οι ήχοι τους είναι ένα ακαταμάχητο μείγμα
τέχνης, ιδρώτα και φαντασίας.

Στα κρουστά βρίσκονται οι στυλοβάτες της μπάντας, αυτοί που φτιάχνουν τον
καμβά πάνω στον οποίο θα παίξουν οι υπόλοιποι. Έχουμε, από τα δεξιά προς τα
αριστερά, τους Γάλλους Τιράμ και Ντεσαγί, τον Ισπανό Ιέρο και τον Βραζιλιάνο
γιο τού φορτηγατζή, που ακόμα προσπαθεί να σπάσει τα τύμπανα. Η ρυθμ-σέξιον,
που δίνει όλο το ύφος και το βάρος στη μουσική, αποτελείται από τον Ολλανδό
Ντάβιντς, τον Κροάτη Ασάνοβιτς, τον Βραζιλιάνο Ριβάλντο και τον Αργεντίνο
Ορτέγκα, που παίζει ό,τι αυτός θέλει. Αυτοί που περνάνε το μήνυμα και παίρνουν
το περισσότερο χειροκρότημα (οι τενόροι μας, ας πούμε) είναι ο Κροάτης Σούκερ
κι ο Δανός Μπρίαν Λάουντρουπ (έτσι κι η γυναίκα μου είναι ευχαριστημένη). Όσο
για τον άνθρωπο που μπαλώνει κάθε τρύπα και μας προφυλάσσει από κάθε κακό, την
τελευταία στιγμή προτίμησα τον Κολομβιανό Μοντραγκόν από τον Παραγουανό
Σιλαβέρτ. Μόνο και μόνο γιατί ο δεύτερος είναι πιο ρολ από ροκ.