ΦΑΛΚΑΟ Το άρμα που δεν έχει η Γαλλία λέγεται Ρονάλντο

ΠΑΡΙΣΙ

Ο Ρονάλντο δεν είναι πια παιδί, είναι η ψυχή της Βραζιλίας

ΟΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΙ δημοσιογράφοι παρακολούθησαν τον προχθεσινό αγώνα Γαλλίας –
Κροατίας και δεν έχουν καμία αμφιβολία: «Ο πέμπτος τίτλος μας είναι κεντημένος
στο στήθος. Ο Θεός δεν κοιμάται πια. Είναι κοντά μας και βλέπει. Εκείνος μάς
οδηγεί. Την Κυριακή, η Βραζιλία θα θυμίζει ένα ατέλειωτο καρναβάλι χαράς,
κεφιού και αποθέωσης». Δεν είναι της ίδιας άποψης όμως οι παίκτες, οι
προπονητές και οι συνοδοί της Βραζιλίας. Ξεκίνησαν με σύνεση τις προπονήσεις.
Παρακολούθησαν τον αγώνα από την τηλεόραση στο ξενοδοχείο, κατέγραψαν τα πάντα
και από χθες άρχισε το «μάθημα στον πίνακα».

­ Οι Βραζιλιάνοι, με την άφιξή τους στο Παρίσι, είχαν μια ημέρα ελεύθερη. Ο
Ρονάλντο τούς παρακίνησε όλους να δουν συντροφιά τον αγώνα από την τηλεόραση.

Η αποστολή έφθασε στο Παρίσι στις τρεις τα ξημερώματα. Οι παίκτες
κοιμήθηκαν έως τις δέκα το πρωί. Ο Ρονάλντο είχε κοντά του τη Σουζάνα Βέρνερ
και την μητέρα του. Στο σπίτι που νοικιάζει για τα μέλη της οικογένειάς του.
Πήγαν όλοι εκεί. Ψητό κρέας, φρούτα και λαχανικά, ένα ποτήρι κρασί και
επιστροφή στο ξενοδοχείο μαζί με τους άλλους, για να δουν το ματς.

«Έπαιξα καλά εναντίον της Ολλανδίας. Κερδίσαμε το πιο δύσκολο παιγνίδι μας.
Τώρα δεν μένει παρά το τελευταίο μας ραντεβού.

Με την Ολλανδία δείξαμε ότι έχουμε δυνάμεις να ανατρέψουμε ένα αποτέλεσμα.
Αλλά και ότι έχουμε τη δυνατότητα να παίξουμε ακόμα καλύτερα».

«Στη Μασσαλία δεν ήταν το καλύτερό μου παιγνίδι. Αλλά αυτό που θέλω να κάνω
στον τελικό».

Ο Ρονάλντο, το 1994, στις ΗΠΑ, ήταν μόλις 18 χρόνων. Αναπληρωματικός σε ένα
Μουντιάλ που πανηγύρισε τον τίτλο μαζί με τους άλλους συμπαίκτες του. Στον
αγώνα με την Ολλανδία, τον είδαμε να αγκαλιάζει και να φιλά τον Ζέντεν και τον
Κοκού, αλλά και τον Σταμ: «Όλοι φίλοι και μάλιστα καλοί, στην Αϊντχόβεν. Καλά
παιδιά. Μείναμε αγαπημένοι έστω κι αν αλλάξαμε ομάδες».

Και ο Ρονάλντο καταλήγει στη συνάντηση στο «Ποντό Κομπάτ» με είκοσι
δημοσιογράφους για μίνι συνέντευξη, πριν από την έναρξη των προπονήσεων και
την προετοιμασία για τον τελικό:

«Μετά τη νίκη μας με την Ολλανδία, αποκτήσαμε δύναμη και μεγαλύτερο
κουράγιο. Ξαναβρήκαμε το ηθικό και την αυτοπεποίθησή μας. Άλλο να έχεις το
άγχος για πέντε παιγνίδια που πρέπει να κερδίσεις για να προκριθείς και άλλο
ένας τελικός, όπου γνωρίζεις ότι πρέπει να τα δώσεις όλα, για μια νίκη και μια
μοναδική επιτυχία».

Η Βραζιλία, κατά την άποψη των περισσότερων παρατηρητών στη Γαλλία, αγώνα
με αγώνα ωρίμασε και τώρα έχει ένα μεγαλύτερο ατού: έναν Ρονάλντο που διψάει
για γκολ και νίκες. Έναν Ρονάλντο που άφησε τον μανδύα του «μικρού παιδιού»
και έγινε «ο πατέρας των μαχών».

Ο Φαλκάο, άλλοτε άσος της Βραζιλίας του Μουντιάλ της Ισπανίας, το ’82 είπε
για το «φαινόμενο»: «Ο Ρονάλντο, στον τελικό, θα είναι το άρμα που δεν θα έχει
η Γαλλία».

Σήμερα, για τους Βραζιλιάνους, ο Ρονάλντο δεν είναι ο παίκτης που
συμπληρώνει την ενδεκάδα. Είναι «η ψυχή της Βραζιλίας».