Σελεσάουτς

9 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Αυτό που ήταν να συμβεί συνέβη. Η Βραζιλία θα παίξει στον
τελικό του Μουντιάλ. Ο τρόπος όμως που προκρίθηκε είναι ο πιο άδοξος γι’ αυτήν
και μαζί ο πιο οδυνηρός για την Ολλανδία.

Να το πω εξαρχής, παρόλο που η συμπάθεια για την ουράνια ομάδα δεν
κρύβεται: η Σελεσάο δεν έκλεψε, απλώς δεν κέρδισε, την πρόκρισή της. Βρήκε
απέναντί της τον δυνατότερο αντίπαλο, μοιράστηκε μαζί του τα ημίχρονα και
υπερίσχυσε σε ευκαιρίες και σε αίσθηση επικινδυνότητας. Ιδίως στην πιο ανοιχτή
παράταση των τελευταίων χρόνων, κάθε κατεβασιά μύριζε μπαρούτι κι αν
αποφεύχθηκε ένας θάνατος, που δεν θα ‘ταν καθόλου ξαφνικός, ήταν γιατί οι
Ολλανδοί επιστράτευσαν άλλες αρετές από αυτές που ταυτίζουμε συνήθως με το
ποδόσφαιρό τους. Ο πρώτος ημιτελικός, εκτός από συναρπαστικός, αποδείχθηκε και
ιδιότυπος. Για μεγάλα διαστήματα η Βραζιλία έπαιξε σαν Ιταλία (παραχώρηση
πρωτοβουλίας και αντεπιθέσεις), ενώ και η Ολλανδία έφθασε ως τα πέναλτι
παίζοντας σαν Αγγλία (με ηρωικές αποτροπές εκτός λογικής και ισορροπίας). Οι
εμβληματικές φάσεις της αναμέτρησης ήταν, νομίζω, το γκολ του Ρονάλντο, που
ήρθε απ’ το πουθενά και έμοιαζε τόσο απλό, και το κόψιμο του αρχηγού Ντε Μπουρ
στον ίδιο πάντα Ρονάλντο, στην παράταση, που απέτρεψε την ύστατη στιγμή το
προδιαγραφόμενο τέλος. Η Βραζιλία, με τους Ρο-Ρι σε μεγάλη μέρα (ο Ριβάλντο
είναι ήδη αναμφισβήτητα ο άνθρωπός της σ’ αυτό το Μουντιάλ), σκόραρε όταν
έμοιαζε σταματημένη και απέτυχε εκεί που φαινόταν να έχει γονατίσει την
αντίσταση. Η Ολλανδία, με το αστέρι της χαμένο ή σαν οριστικά χορτασμένο μετά
τη μαγική του αργεντίνικη ενέργεια (ήδη το γκολ αυτό προβάλλει ως το ωραιότερο
του Μουντιάλ), στηρίχθηκε στην ομαδικότητα, σε τρεις εργατοτεχνίτες (Φρανκ ντε
Μπουρ, Ντάβιντς, Κοκού) που έκαναν μεγάλο παιχνίδι και στον Κλάιφερτ που
νίκησε την άμυνα, αλλά έχασε από τον εαυτό του. Η ψυχική προσπάθεια του αγώνα
αποδείχθηκε τέτοια που αφαίρεσε από τους Ολλανδούς κάθε ψυχραιμία στα πέναλτι.
Και οι δύο παίκτες που νικήθηκαν από τον αδάμαστο γερο-ιεραπόστολο από τα
έντεκα βήματα, δίστασαν τη στιγμή του σουτ. Οι Βραζιλιάνοι ακόμα ρίχνουν τον
Βαν ντε Σάαρ στην άλλη γωνία.

Κατά περίεργο τρόπο το ματς αυτό των ανατροπών επαλήθευσε και μερικά από τα
ισχυρότερα στερεότυπα: ναι, ο Ρονάλντο στη μέρα του είναι ασταμάτητος. Ναι, η
Ολλανδία παίζει, μόνη αυτή, πραγματικά ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Ναι, αυτός θα
έπρεπε να ήταν ο τελικός του Μουντιάλ. Με μια διαφορά: ως φίλαθλοι δεν
αντέχουμε άλλο κύπελλο να κριθεί στα πέναλτι. Ίσως για τον λόγο αυτό και μόνο
έπρεπε ­ και πάλι ­ να θυσιασθεί η Ολλανδία.