[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΩΡΑ που οι διαρθρωτικές αλλαγές δείχνουν να μπαίνουν σε πιο ήρεμα νερά, τώρα
που οι αντιδράσεις των εργαζομένων ­ αλλά και οι κινήσεις της κυβέρνησης ­
αρχίζουν να έχουν, αν και αχνή, τη σφραγίδα της λογικής, η ελληνική κοινωνία
οφείλει να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα εν όψει της εισόδου μας στο
ευρώ: τον πληθωρισμό..

Είναι σαφές ότι μετά την υποτίμηση υπήρξε διατάραξη της πτωτικής πορείας του
πληθωρισμού και μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, η εξέλιξη αυτή δεν προέκυψε
μόνον ως απόρροια της ανάγκης, για να εισέλθουμε στον μηχανισμό
συναλλαγματικών ισοτιμιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για παράδειγμα, τους
τελευταίους μήνες, ανέβηκαν οι τιμές σε διάφορες υπηρεσίες σε ποσοστά πολύ
μεγαλύτερα του πληθωρισμού, ακόμα και σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα της υποτίμησης!

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρακτικά ότι η κυβέρνηση, που «καίγεται» να
κατεβάσει τον πληθωρισμό, δεν διέθετε, έως τουλάχιστον πριν από λίγο καιρό,
κάποιο σχέδιο για να το επιτύχει. Όλες οι προσπάθειες εξαντλούνταν στην
επιχείρηση ελέγχου της αγοράς των τροφίμων, τα οποία έχουν μεν μεγάλο βάρος
στη διαμόρφωση του τιμαρίθμου, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση οι
αποκλειστικοί διαμορφωτές του.

Το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει κάποιες κινήσεις για τη συνεργασία μεταξύ
των συναρμόδιων υπουργείων, αλλά σε όλες τις συσκέψεις που έχουν γίνει έως
τώρα οι εκπρόσωποι κάθε υπουργείου έχουν την τάση να ενδιαφέρονται κυρίως για
«τα του οίκου τους», χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το γενικότερο συμφέρον της χώρας
και της κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό είναι λογικό να αναβάλλονται κάποιες
ριζοσπαστικές κινήσεις, που θα μπορούσαν να έχουν και βραχυπρόθεσμα
αποτελέσματα ­ και να γίνεται λόγος για «κινήσεις το ’99».

Είναι λοιπόν φανερό ότι απαιτείται μια πιο αποτελεσματική «ομπρέλα» σ’ αυτή
την προσπάθεια ­ και αυτή την «ομπρέλα» μόνον ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μπορεί να
την προσφέρει. Ο κ. Κ. Σημίτης έχει σήμερα κάθε λόγο να μην περιμένει την
ανάπτυξη ενός «αντιπληθωριστικού σχεδίου» για το 1999, οπότε ενδεχομένως θα
είναι πια αργά για την επίτευξη του σχετικού κριτηρίου του Μάαστριχτ. Άλλωστε,
η εξαγγελία ενός «εθνικού σχεδίου» για τον πληθωρισμό ­ πέρα από κριτήρια,
πέρα από συγκλίσεις, πέρα από ευρώ και όλα τα σχετικά ­ είναι η πιο σημαντική
κίνηση που μπορεί να κάνει μία κυβέρνηση στην εμβάθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης.