Πολιτισμίξερ

8 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Το Μουντιάλ είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι. Παίρνει κάθε φορά
χρώμα από τον τόπο στον οποίο διεξάγεται, αλλά οι εικόνες που μένουν
οφείλονται κυρίως στο κλίμα της εποχής, στις ομάδες που έλαμψαν και στο
προσωπικό μας φίλτρο.

Η πρώτη μου ανάμνηση από Παγκόσμιο Κύπελλο πάει πίσω στο 1970 και συμπίπτει
με το πρώτο σινεμά της ζωής μου. Ένα απόγευμα, ο πατέρας μου με πήρε από το
χέρι και πήγαμε, οι δυο μας, να μου «κάνει μια μεγάλη έκπληξη». Ακόμα θυμάμαι
την οθόνη που μου φαινόταν τεράστια, το μεξικανάκι που ακολουθούσε από πόλη σε
πόλη τη Βραζιλία, το στοίχημα του Ζαϊρζίνιο ότι θα σκοράρει σε κάθε αγώνα, την
απίστευτη πρόκριση των Ιταλών, το ωραιότερο γκολ τελικού όλων των εποχών. Το
πρώτο μου Μουντιάλ έχει την εικόνα της εποχής όπου όλα ήταν εύκολα. Η βύθιση
σ’ έναν κόσμο μαγείας, τέσσερα γκολ σε τελικό, πάσα του Πελέ με τα μάτια της
πλάτης. Το 1974, στη Γερμανία, η πρώτη μας ασπρόμαυρη τηλεόραση και η διάθεση
να υποστηρίξω μια ομάδα. Είναι το Μουντιάλ των μακριών μαλλιών και των στενών
σορτ, του Κρόιφ που παραήταν αέρας για το κύπελλο, της γυναίκας του Νέσκενς
που δεν κοίταγε στο πέναλτι του άντρα της, το Μουντιάλ μιας εφηβείας που
ετοιμαζόταν να σκάσει. Στην Αργεντινή, τα πρώτα έγχρωμα ματς, η μόνη φορά που
η Βραζιλία δεν προξενούσε δέος, το δοκάρι του Ρέζενμπρινκ στο τελευταίο λεπτό
του τελικού, ένα γήπεδο σκεπασμένο από άσπρες κορδέλες. Το 1982 το κύπελλο
ήταν γαλάζιο, τίποτε άλλο δεν εντυπώθηκε τόσο βαθιά όσο η εικόνα του Περτίνι
να σφίγγει τις γέρικες γροθιές του μετά το τρίτο γκολ του Αλτομπέλι. Το 1986
ήταν για μένα το κύπελλο της Γαλλίας και της μαγικής της κεντρικής τετράδας, η
μόνη φορά που έχασα ένα μέρος ­ και το πρώτο γκολ ­ ενός αδιάφορου αλλά
συναρπαστικής εξέλιξης τελικού. Στην Ιταλία, το 1990, θυμάμαι τον Μιλά και
τους Καμερουνέζους, τον Σκιλάτσι και τον τρόπο που πανηγύριζε, σχεδόν χωρίς να
το πιστεύει ότι σκόραρε πάλι. Το προηγούμενο Μουντιάλ ήταν το λιγότερο έντονο,
το πιο μακρινό, το πιο ξένο, τα πρώτα σημάδια μιας κάποιας κούρασης.

Κι αυτό που μπαίνει σήμερα στην τελική του ευθεία; Μουντιάλ καλού
ποδοσφαίρου, αλλά χωρίς ακόμα να έχει πάρει την οριστική του πινελιά, καθώς τα
τρία μεγάλα τελευταία παιχνίδια υπόσχονται κι απειλούν. Ένα κύπελλο ομάδων και
όχι παικτών, γεμάτων γηπέδων και γαλλικού σνομπισμού, ένα κύπελλο με λίγες
εκπλήξεις και χωρίς καθόλου πλήξη. Ένα κύπελλο που ζω με το νου.