ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το έθνος των φετίχ

Ένα από τα δύο συμβαίνει. Ή οι Αμερικανοί έχουν βαρεθεί τη ζωή τους και το
έχουν ρίξει στον σαδομαζοχισμό ή η πρωτοπόρα αυτή χώρα μάς δείχνει για άλλη
μια φορά το μέλλον.

«Αδελφή Λύκαινα». Μια συνηθισμένη της μέρα αρχίζει με ψάρι για πρωινό, συνεχίζεται με μερικά ραντεβού που περιλαμβάνουν φίμωτρα και στολή υπηρέτριας και τελειώνει μ’ ένα δείπνο με φίλους. (Φωτογραφία του Χέλμουτ Νιούτον)

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ του «Νιου Γιόρκερ» την αποκαλεί dominatrix, μια γυναίκα δηλαδή
που δεσπόζει, που κυριαρχεί πάνω σε άλλους. Η ίδια, όμως, χρησιμοποιεί το
όνομα Nurse Wolf, «Αδελφή Λύκαινα», μια λύκαινα που παίζει τον ρόλο της
νοσοκόμας, της θεραπεύτριας. Πελάτες της είναι επιχειρηματίες, χρηματιστές,
τραπεζίτες, αλλά και άνθρωποι με πιο σεμνά επαγγέλματα, υδραυλικοί,
ηλεκτρολόγοι. Και ο χώρος όπου τους δέχεται, η «κλινική» της, περιλαμβάνει
μεταξύ άλλων ένα μαύρο φέρετρο, ένα ατσάλινο κλουβί, αλυσίδες, φίμωτρα,
κουκούλες, διάφορα είδη μαστιγίων κι ένα λαστιχένιο σάκο τοποθετημένο κατά
τέτοιον τρόπο ώστε κάποιος να μπορεί να κρεμαστεί ανάποδα, σαν τη νυχτερίδα. Η
«Αδελφή» είναι μια από τις πιο δραστήριες σαδίστριες του Μανχάταν, μας
πληροφορεί ο Πωλ Τερού στο 13σέλιδο άρθρο του που κοσμείται από φωτογραφίες
του Χέλμουτ Νιούτον. Δέχεται όλων των ειδών τους πελάτες, αλλά αποφεύγει τους
νέους άνδρες, που νομίζουν ότι είναι ωραίοι, δεν είναι ποτέ ακριβείς στο
ραντεβού τους και δεν δείχνουν σεβασμό για τη δουλειά της. Στα δέκα χρόνια που
εργάζεται την έχουν επισκεφθεί μόνο δύο γυναίκες. Κι αυτό, πιστεύει, οφείλεται
στο ότι οι γυναίκες δεν είναι πρόθυμες να πληρώσουν για να τις
κακομεταχειριστούν, αφού υφίστανται ανάλογους εξευτελισμούς στις σχέσεις τους.

Η καλύτερή της εμπειρία ως τώρα ήταν μ’ έναν επιτυχημένο επιχειρηματία και
παθολογικό μαζοχιστή, τον οποίο σχεδόν ερωτεύτηκε. Η χειρότερή της, μ’ έναν
Εβραίο που της ζήτησε να υποδυθεί έναν ανακριτή των Ναζί. Και οι πιο
αφοσιωμένοι της πελάτες; Οι «παιδιστές», άνδρες που τους αρέσει να φορούν
πάνες, να πίνουν από το μπιμπερό κι όταν κάνουν αταξίες να τιμωρούνται.
Περισσότερα για τον κόσμο τους, όπως και για όλες τις άλλες διαστροφές που
φαίνεται να συγκινούν τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερους Αμερικανούς,
μαθαίνουμε από ένα επίσης πολυσέλιδο άρθρο της Κάρολ Λόυντ στο ηλεκτρονικό
περιοδικό Salon. Η διάδοση του Internet απελευθέρωσε (ή μήπως δημιούργησε;)
ένα «έθνος των φετίχ», σημειώνει η δημοσιογράφος. Ταινίες όπως το «Crash»
εξοικείωσαν τον μέσο Αμερικανό με φετίχ που σχετίζονται με την τεχνολογία.
Παντρεμένα ζευγάρια απευθύνονται όλο και συχνότερα σε «ακαδημίες» για να
μάθουν την τέχνη της «ασφαλούς και τρυφερής κυριαρχίας». Το ετήσιο Folsom
Street Fair του Σαν Φρανσίσκο, που κάποτε ήταν μια ημιπαράνομη συνάντηση
μερικών gay με δερμάτινα, συγκέντρωσε πέρυσι 300.000 ανθρώπους κάθε φύλου,
χρώματος και διαστροφής.

«Διαστροφής»; Μήπως τέτοιοι χαρακτηρισμοί θα θεωρούνται σε λίγα χρόνια
ανάλογοι μ’ εκείνους που απέδιδε η Βικτωριανή κοινωνία στον αυνανισμό; Μήπως
οι μορφές «σεξουαλικής» βίας που ο πολιτισμός νόμιζε πως είχε ξεριζώσει
επιστρέφουν ξανά από άλλα κανάλια, με άλλο πρόσωπο, για να ικανοποιήσουν άλλες
ανάγκες; Η Ιστορία επαναλαμβάνεται άραγε μόνο ως φάρσα;