ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Όλα έτοιμα για τον «Μεγάλο Συνασπισμό»

Έχοντας ξεπεράσει και το τελευταίο εμπόδιο, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ καλπάζει πλέον
προς την εκλογική νίκη. Έρμη σοσιαλδημοκρατία…

Κολ και Σρέντερ. Το αλάτι και το πιπέρι της γερμανικής πολιτικής ζωής φαίνεται πως σύντομα θα συνεργαστούν για να φτιάξουν μια πολιτική σαλάτα

«ΣΕ ΜΑΣ, η εμφάνιση της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο μπορεί να επηρεάσει
τις εκλογές», έλεγε πριν από λίγες μέρες στη «Μοντ» ο Γιούργκεν, που δουλεύει
ως προμηθευτής πλοίων στο γαλλικό λιμάνι της Σετ. «Μια ωραία νίκη της
Γερμανίας και αμέσως όλοι φουσκώνουν από υπερηφάνεια και επιτυχία και λένε:
“Είναι η εποχή Κολ”. Το ίδιο συμβαίνει με σας και τον Σιράκ, έτσι δεν είναι;».
Όμως αλλιώς τα ήθελε η τύχη ­ ή ο διαιτητής. Η Γερμανία αποκλείστηκε, η
γκρίνια στις εφημερίδες άρχισε ήδη από χθες, οι φωνές για ανανέωση πληθαίνουν.
Κι αν προβεί κανείς σε μια απλή πολιτικο-ποδοσφαιρική μεταφορά, αντικαταστήσει
δηλαδή στα ρεπορτάζ το όνομα του προπονητή Μπέρτι Φογκτς μ’ εκείνο του
καγκελάριου Χέλμουτ Κολ, έχει μια έξοχη ανάλυση της γερασμένης Γερμανίας που
διψάει για αλλαγή.

Το ερώτημα είναι τι είδους θα είναι αυτή η αλλαγή ­ τόσο στο ποδόσφαιρο όσο
και στην πολιτική, όπου ο Γκέρχαρντ Σρέντερ οδηγεί τους Σοσιαλδημοκράτες στις
εκλογές της 27ης Σεπτεμβρίου με ένα «σκιώδη» υπουργό Οικονομικών που
περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη νέα εποχή της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς.
Επιτυχημένος επιχειρηματίας (πολλοί τον χαρακτηρίζουν «Μπιλ Γκέιτς της
Γερμανίας») και πρώην μέλος της νεολαίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, ο
43χρονος Γιοστ Στόλμαν είχε αναγκάσει τον περασμένο μήνα τον αρχηγό του να τον
επαναφέρει στην τάξη μετά τις αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του όπου επαινούσε τις
επιλογές του Χέλμουτ Κολ και επέκρινε το πρόγραμμα του SPD για την απασχόληση.
Ο διορισμός του έχει εξοργίσει τα συνδικάτα, που ζητούν την έγκαιρη
απομάκρυνσή του επισημαίνοντας ότι ένας καλός επιχειρηματίας μπορεί να είναι
ένας χείριστος πολιτικός.

Στην πραγματικότητα, ο Στόλμαν ταιριάζει απόλυτα με το μοντέλο που υποστηρίζει
και προωθεί ο Σρέντερ. Σε συνέντευξή του στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού
«Στερν», ο σοσιαλδημοκράτης ηγέτης τάσσεται κατηγορηματικά εναντίον του 35ώρου
και υπέρ ενός ελαστικού ωραρίου εργασίας που θα καθορίζεται από τις ανάγκες
της παραγωγής και θα μπορεί να είναι μεγαλύτερο ακόμη κι από τον σημερινό μέσο
όρο των 37,5 ωρών την εβδομάδα. Απορρίπτει τα αιτήματα των Πρασίνων για φόρο
στη βενζίνη και εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας. Και αποδέχεται για πρώτη
φορά την ιδέα ενός «Μεγάλου Συνασπισμού» (Grosse Koalition), μιας συμμαχίας
δηλαδή των δύο μεγάλων κομμάτων, υπό τον όρο να διευθύνεται από
σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο ­ δηλαδή τον ίδιο.

Όπως δείχνουν άλλωστε οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, με το σενάριο αυτό συμφωνεί
και το 54% του γερμανικού λαού.

Κατόπιν αυτών, αναρωτιέται κανείς γιατί Κλίντον και Μπλαιρ περιμένουν τη νίκη
του Σρέντερ τον Σεπτέμβριο για να ξεκινήσουν την πρωτοβουλία τους για μια νέα
«νέα Αριστερά». Πρωτοβουλία, που η ουσία της είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον
θόρυβο που τη συνοδεύει.