Σούκερμεν

6 Ιουλίου 1998. Οι πειρατές του Σούκερ κούρσεψαν λοιπόν μία από τις
θεωρούμενες ναυαρχίδες του Μουντιάλ, καταρρίπτοντας την ψευδαίσθηση της
Γερμανίας ως μεγάλης ομάδας. Και τα κατάφεραν, επειδή το ποδόσφαιρο είναι
άθλημα και όχι γεωπολιτική άσκηση.

Αντιπαθώ βαθιά τον κομπασμό ­ ιδίως όταν γίνεται εκ των υστέρων. Δεν
αντιστέκομαι όμως στον πειρασμό να εξομολογηθώ ότι στη σχεδόν ομόφωνη
αντίδραση των συνθεατών του αγώνα Γαλλίας – Ιταλίας («αμάν, όλοι δουλεύουν για
τους Γερμανούς»), αντέταξα, εντελώς σοβαρά: «για τους Κροάτες εννοείτε». Η
ομαδική τηλεθέαση φαίνεται ότι λειτουργεί σαν την ψυχανάλυση: βγάζει στην
επιφάνεια γνώσεις που δεν ξέραμε ότι διαθέτουμε. Η πρόκληση πάντως δεν θα είχε
εξωτερικευθεί αν η παρακολούθηση των προηγούμενων αγώνων δεν είχε δημιουργήσει
τη βεβαιότητα πως ποδοσφαιρικά η Γερμανία δεν ανήκε αυτή τη φορά στην πρώτη
κατηγορία. Προτεκτοράτο ξε-προτεκτοράτο, η Κροατία επαλήθευσε τον πιο αρχέγονο
κανόνα του ποδοσφαίρου: τα παιχνίδια κερδίζονται στο γήπεδο.

Ο αμιγώς κεφαλοσφαιριστής Μπίρχοφ και οι εξίσου μεγάλοι σε αξία και σε
ένσημα Κλίνσμαν και Ματέους είναι τα σύμβολα μιας Γερμανίας που επιβίωσε ως
εδώ χάρις στη συνήθειά της να παλεύει ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο πρώτο
παιχνίδι που η ροή του της έστρεψε συστηματικά την πλάτη (γκολ στις
καθυστερήσεις του ημιχρόνου, αποβολή που δημιούργησε εκνευρισμό, μερικές εκ
θαύματος αποτροπές της ισοφάρισης) ο προπονητής της, στο κύκνειο φαντάζομαι
άσμα του, συνέβαλε κι αυτός στην αποκάλυψη της αλήθειας, βγάζοντας τον
μοναδικό δημιουργό του (τον Χέσλερ) για να προσθέσει κατ’ όνομα επιθετικούς.
Τα θανατηφόρα διαγώνια βέλη που σφηνώθηκαν στην καρδιά του Κέπκε και η επιμονή
του Σούκερ να βάλει και τη δική του σφραγίδα σ’ έναν αγώνα που φώτισε με την
κλάση του, δεν ήταν παρά οι αιχμές μιας αδιαμφισβήτητης γενικής υπεροχής.

Αν οι Γερμανοί απλώς έφθασαν στα όριά τους, οι Αργεντίνοι στο πιο μεστό
μέχρι στιγμής ποδοσφαιρικό θέαμα, έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται αδικημένοι.
Στα τελευταία λεπτά μια πιθανή νίκη μετατράπηκε σε ήττα από την απίστευτη
ενέργεια του μεγάλου ποδοσφαιριστή, που λέγεται Μπέρκαμπ. Ολλανδία και
Αργεντινή, μαζί με τη Δανία των παιχνιδιών του δεύτερου γύρου, ήταν οι πιο
ομάδες όλης της διοργάνωσης και είναι κρίμα (ιδίως όταν ξέρουμε ότι θα
προκρινόταν μια από τις χλωμές Γαλλια και Ιταλία) που κάποια έπρεπε να
αποκλεισθεί. Η αδικία, το ξανάπαμε, είναι σύμφυτη με τη ζωή. Αυτό βέβαια δεν
σημαίνει ότι θα χτυπήσει οπωσδήποτε και στους ημιτελικούς, όπου το ψυχολογικό
τουλάχιστον προβάδισμα δεν έχουν αναγκαστικά αυτοί που νομίζουμε.