[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΡΧΗ δεν ήταν τόσο καλή, η συνέχεια ελπίζουμε να αποδειχθεί καλύτερη.
Δεκαπέντε μήνες μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου, ο «Συνήγορος του πολίτη»
ετοιμάζεται να δεχτεί ­ κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου ­ τις πρώτες αναφορές πολιτών
που ταλαιπωρημένοι ή απογοητευμένοι από την επαφή τους με τη Δημόσια Διοίκηση
θα σπεύσουν να αναζητήσουν τον… συνήγορό τους. Θεσμός καταξιωμένος σε 75 ήδη
χώρες του κόσμου (25 ευρωπαϊκές) ήρθε με καθυστέρηση στην Ελλάδα ­ όπως όλα
άλλωστε ­ για να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στο κράτος και τους
πολίτες με διπλό στόχο: την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών αφενός, την
άσκηση επιρροής προς τη διοίκηση αφετέρου, προκειμένου να καταπολεμηθούν
φαινόμενα κακοδιοίκησης, αδιαφάνειας και μη τήρησης της νομιμότητας. Η
πρόκληση για τον καθηγητή κ. Νικηφόρο Διαμαντούρο ­ πρώτο Έλληνα Συνήγορο ­
και τους τέσσερις βοηθούς συνηγόρους είναι μεγάλη. Και το μεγαλύτερο όπλο τους
για την επιτυχέστερη εκτέλεση του έργου τους η σταδιακή κατάκτηση της
αξιοπιστίας, η έμπνευση εμπιστοσύνης στους πολίτες, οι οποίοι θα προστρέξουν
είτε για μείζονα είτε για μικρά καθημερινά προβλήματα ρουτίνας, που όμως τους
ταλαιπωρούν στη ζωή τους, δίνοντάς τους την αίσθηση ότι είναι πολίτες
τριτοκοσμικής χώρας. Ο νέος θεσμός δεν έχει περιθώρια να αποτύχει, ακριβώς
γιατί εκφράζει την ανάγκη των πολιτών να απολαμβάνουν τις συνθήκες της
ισονομίας που το Σύνταγμα επιτάσσει. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι ο
Συνήγορος, ως θεσμός, γεννήθηκε στις σκανδιναβικές χώρες, εκεί ακριβώς που οι
«κοινωνίες των πολιτών» είναι πιο οργανωμένες και πιο ισχυρές». Το μεγάλο
πλεονέκτημα του θεσμού είναι η αυτονομία του ως ανεξάρτητης διοικητικής αρχής
και η ομοφωνία της Βουλής για την επιλογή του προσώπου του κ. Διαμαντούρου ως
Συνηγόρου. Τα πράγματα θα ήταν ακόμη καλύτερα αν οι γκρίνιες και οι ενστάσεις
που προβλήθηκαν από ορισμένους υπουργούς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν ως
αποτέλεσμα την αλλαγή της πρώτης πρότασης περί διορισμού του Συνηγόρου από
αυξημένη πλειοψηφία του Κοινοβουλίου, σε απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Κάποιοι φοβήθηκαν τη δύναμη που θα αποκτούσε με αυτό τον τρόπο ο Συνήγορος και
τη σημασία που θα είχαν οι ετήσιες εκθέσεις που υποχρεούται να υποβάλει στη
Βουλή, και συγχρόνως υπονόμευσαν το κύρος του. Όχι του προσώπου. Του θεσμού.