«Πήγαμε να τους δείρουμε. Δεν ξέραμε ότι θα ρίξει μολότοφ»

«Σκοπός μας ήταν να διώξουμε τα ξένα παιδιά από

το άλσος της γειτονιάς μας. Το ίδιο έκαναν και τα παιδιά του Κορυδαλλού σε μας
όταν εμείς πηγαίναμε σε κάποια πλατεία της γειτονιάς τους».

Από την προσαγωγή των συλληφθέντων στον εισαγγελέα για την επίθεση με μολότοφ στη Νίκαια

Όλα παιδιά από τις λαϊκές γωνιές του Πειραιά. Η μία παρέα από την Αμφιάλη. Η
άλλη από τη Νίκαια. Τη νύχτα της 25ης Ιουνίου συναντήθηκαν τυχαία στη Νίκαια.
Η σύγκρουση θεωρήθηκε αναπόφευκτη για τα παιδιά της Νίκαιας. Θέλησαν να
εκδιώξουν τους ξένους. Δεν υπολόγισαν όμως τον θυμό που έκρυβαν μέσα τους. Η
βόμβα μολότοφ που εκσφενδόνισαν, λίγο έλειψε να αφαιρέσει ζωή. Τα σημάδια της
βίαιης επίθεσης όμως δεν θα σβήσουν ποτέ.

Εννέα ημέρες μετά την αναίτια σύγκρουση, ένας 17χρονος από την Αμφιάλη, ο
Μιχάλης Δεμερτζής, συνεχίζει να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα
Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Κρατικού Αθηνών, με εγκαύματα στο πρόσωπο και
στο σώμα του, που άφησε το εύφλεκτο υγρό της μπίρας-μολότοφ.

Τα όσα περιγράφουν στις καταθέσεις τους οι νεαροί που επιτέθηκαν εναντίον των
συνομηλίκων τους από την Αμφιάλη, αλλά και οι μαρτυρίες των θυμάτων τους,
προβληματίζουν ιδιαιτέρως. Περιγράφουν το επικίνδυνο μονοπάτι που διαβαίνουν
στο τέλος της δεκαετίας του ’90 τα «παιδιά του Πειραιά». Τους 17χρονους που
καλούνται να ισορροπήσουν μεταξύ δύο αντιφατικών γενεών, της «ex generation»
και της «y».

ΓΙΑ «ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ»

«Θέλαμε να τους δείρουμε γιατί ήρθαν στην πλατεία μας. Πηγαίναμε για φασαρία,
για “τσαμπουκά”». Τα λόγια αυτά άκουγαν οι αστυνομικοί και οι εισαγγελείς του
Πειραιά να επαναλαμβάνουν μονότονα οι νέοι στις καταθέσεις τους. Λόγια,
συναισθήματα, διαθέσεις οργής, που εκτονώθηκε βίαια, που κανείς δεν ξέρει αν
έχει ξεθυμάνει.

Όλα άρχισαν το βράδυ της 25ης Ιουνίου. Δύο παιδιά από τη Νίκαια, ο Αντώνης
Αλεξάκης και ο Τάσος Μαυροειδής, λίγο μετά τις οκτώ, βγαίνουν από το Άλσος του
Αγίου Φιλίππου και κατευθύνονται σε μία από τις καφετέριες της πλατείας Σπάθα,
που βρίσκεται στο κέντρο της Νίκαιας.

Στην είσοδο του άλσους συναντούν μια παρέα έξι παιδιών από την Αμφιθέα, που
εκείνοι την ώρα έμπαιναν στο πάρκο. Ο Αντώνης Αλεξάκης, μάλιστα, γνώριζε ένα
από τα παιδιά της άλλης παρέας, τον Μιχάλη Δερμετζή, με τον οποίο μάλιστα
χαιρετίστηκε εγκάρδια.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή τίποτε δεν προμήνυε τι θα επακολουθήσει. Η είδηση των
ξένων παιδιών που ήρθαν στη Νίκαια γρήγορα έφτασε στην πλατεία Σπάθα, στα
πολυάριθμα στέκια των νεαρών.

Ο ΜΑΝΤΑΤΟΦΟΡΟΣ

Τον ρόλο του μαντατοφόρου, σύμφωνα με την κατάθεση του Αντώνη Αλεξάκη, ανέλαβε
ο Τάσος Μαυροειδής. «Λίγο μετά ο Μαυροειδής ειδοποίησε τον Κώστα Κριεμπάρδη
και κάποιον Γιώργο και τους είπε να έρθουν στο αλσάκι να τους δείρουν».

Με θαυμαστό τρόπο τα νέα έκαναν τον γύρο της πλατείας. Πρόθυμα τα αυτιά των
νεαρών «συμφώνησαν» ότι πρέπει να διώξουν «κακήν κακώς» τους απρόσκλητους
επισκέπτες.

Ήταν θέμα αρχής γι’ αυτούς να αποκρούσουν τους ξένους. Ένα παιδί έφυγε με το
«παπάκι» για να ζητήσει ενισχύσεις. Σε λίγο είχαν συγκεντρωθεί 15 παιδιά
ηλικίας 17 έως 19 ετών. Ένας από αυτούς, ο Κώστας Κριεμπάρδης, κατευθύνεται
στο σπίτι του. Δεν πήγε να μείνει.

«Μας είπε να περιμένουμε πέντε λεπτά για να έρθει μαζί μας στο δασάκι όπου
πηγαίναμε για φασαρία, “τσαμπουκά” με τους άλλους νεαρούς», λέει στην κατάθεσή
του ο Διονύσης Τεμπονέρας, ένας από τους νεαρούς της Νίκαιας που συμμετείχε
στην επίθεση κατά των νεαρών της Αμφιάλης.

Η ΣΑΚΟΥΛΑ

Σε λίγο ο Κώστας Κριεμπάρδης επέστρεψε για να μη χάσει το «πάρτι». Δεν γύρισε
με άδεια τα χέρια του. «Ήρθε κρατώντας μια σακούλα όπου μέσα φαινόταν ένα
μπουκάλι». Ήταν ένα μπουκάλι της Άμστελ. Μέσα δεν είχε μπίρα, αλλά βενζίνη και
ένα στουπί που περίμενε τη σπίθα.

Η ομάδα των παιδιών της Νίκαιας ήταν έτοιμοι να μπουν στο άλσος και να
συγκρουστούν με τους έξι ξένους νεαρούς. «Εγώ πάντα πίστευα σε ένα επιπόλαιο
καβγά μεταξύ φιλάθλων ομάδων», λέει ένας από αυτούς, ο Στέλιος Παπαδάκης, που
εκείνη τη στιγμή πίστεψε ότι οι νεαροί ήταν από τον Κορυδαλλό, άρα ήταν
φίλαθλοι της «Προοδευτικής».

Ο ΦΙΛΟΣ

Δύο παιδιά που διατηρούν φιλίες με τους νεαρούς από την Αμφιάλη αποχωρούν
εκφράζοντας την αντίθεσή τους.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην πειράξουν τον φίλο τους. Κάνουν
μάλιστα διάκριση από τους άλλους. «Το παλικάρι, τον Μιχάλη, μην τον πειράξετε,
είναι φίλος μας», λένε, αλλά δεν κατάφεραν να πείσουν τους φίλους τους.

Η ΕΞΑΚΡΙΒΩΣΗ

Η ομάδα της Νίκαιας μπαίνει στο άλσος και κατευθύνεται στο σημείο όπου
βρίσκονται οι έξι νεαροί. Επειδή έχει σκοτάδι, ένας από αυτούς ανάβει τον
αναπτήρα του για να δεί τα πρόσωπά τους. Αυτός είναι ο Δημήτρης Κουρεβέλης.

«Τους πλησίασα, άναψα τον αναπτήρα μου για να τους βλέπω και τους ρωτάω από
πού είστε. “Από την Αμφιάλη” μου είπαν», αναφέρει στην κατάθεσή του ο Δημήτρης Κουρεβέλης.

Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα όταν μετά την «ανάκριση» των παιδιών
από την Αμφιάλη, που διασκέδαζαν χωρίς να ενοχλούν κανέναν, ο Κώστας
Κριεμπάρδης εκσφενδονίζει τη μολότοφ. «Η μολότοφ έσπασε και πήρε φωτιά.

ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΣΕ

Τότε άρχισε να καίγεται ένα παιδί, το οποίο φλεγόμενο εκπλιπαρούσε για βοήθεια
και έτρεχε», αναφέρει ο Δημήτρης Κουρεβέλης.

Οι φίλοι του με αυτοθυσία πέφτουν πάνω, σε μια προσπάθεια να σβήσουν τη φωτιά
που απειλούσε τη ζωή του. Οι νεαροί από τη Νίκαια, που επιτέθηκαν, στη θέα του
καιόμενου νέου τράπηκαν σε φυγή. Κανείς δεν έκρινε σκόπιμο να βοηθήσει το
ανύποπτο θύμα τους.

ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΑ κρίθηκαν χθες το απόγευμα, μετά την απολογία τους στην 6η
τακτική ανακρίτρια Πειραιά, άλλα πέντε άτομα που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν
στο επεισόδιο, στο άλσος Δεξαμενής της Νεάπολης την περασμένη εβδομάδα, όπου
τραυματίστηκε σοβαρά από βόμβα μολότοφ ο 17χρονος μαθητής Μιχαήλ Δεμερτζής και
ελαφρότερα ο 19χρονος φίλος του Κυριάκος Κοκοράκης. Πρόκειται για τους Δημήτρη
Βασίλα, 17 χρόνων, Νικόλαο Βλαχοδιονυσόπουλο, 18 χρόνων, Σταύρο Μοσχοβή, 19
χρόνων, Βασίλη Μυλωνά, 18 χρόνων και τη Χαρούλα Λιόντου, 18 χρόνων.

«ΕΙΧΑ ΜΑΘΕΙ ότι ομάδα νεαρών από τα Ταμπούρια είχαν έρθει στην Πλατεία Σπάθα
και επιτέθηκαν σε ομάδα νεαρών από τη Νεάπολη. Επίσης, κάποια επεισόδια είχαν
γίνει με κάτι νεαρούς από το Αιγάλεω».

Οι συγκρούσεις μεταξύ ομάδων από νεαρούς της μίας και της άλλης περιοχής είναι
συχνό φαινόμενο στους δήμους του Πειραιά. Αιτία των συγκρούσεων δεν είναι οι
ποδοσφαιρικές ομάδες, αλλά οι γειτονιές.

Αυτό περιγράφει στην κατάθεσή του ο Διονύσης Τεμπονέρας από τη Νίκαια.
«Μπήκαμε μέσα στο άλσος ψάχνοντας για φασαρία. Απ’ ό,τι κατάλαβα, πηγαίναμε να
δείρουμε τα έξι άτομα. Εγώ ήξερα ότι θα παίζαμε μόνο ξύλο με τους άλλους
νεαρούς», λέει. Και προσθέτει:

«Όχι ότι θα πέταγε ο Κριεμπάρδης τη μολότοφ. Αν το ήξερα, δεν θα πήγαινα». Και
όμως ο Διονύσης Τεμπονέρας γνώριζε ένα από τα παιδιά της αντίπαλης ομάδας. Τον
Μιχάλη Δερμετζή, που δέχθηκε το φλεγόμενο υγρό στο κορμί του.

Δεν είπε στους φίλους του τίποτε, δεν προσπάθησε να αποτρέψει τον ξυλοδαρμό
του! «Έκανα λάθος που δεν τους είπα ότι γνώριζα τον Μιχάλη Δερμετζή, γιατί
ήταν σκοτάδι και δεν τον γνώρισα».

Λίγο μετά συνέβη το μοιραίο, ο Μιχάλης Δερμετζής πάλευε με τι φλόγες που
έκαιγαν το κορμί του.

Και όμως κανένας από τους επιτιθέμενους δεν λύγισε, δεν έσπευσε να τον
βοηθήσει. «Όλοι της παρέας μου το έβαλαν στα πόδια και εξαφανίστηκαν»,
ομολογεί ένα από τα παιδιά της ομάδας, από την οποία εκσφενδονίστηκε η
μολότοφ.

Την ίδια στιγμή, τα παιδιά από την Αμφιάλη «προσπαθούσαν να σβήσουν με κλαδιά
και με χόρτα» τη φωτιά που έκαιγε τον Μιχάλη Δερμετζή.