ΤΑΦΑΡΕΛ Στο μοναστήρι με τη φανέλα του Πελέ

ΠΑΡΙΣΙ

Ο Κλαούντιο Ταφαρέλ ήταν άνεργος όταν πήρε την πρόσκληση του Ζαγκάλο

Η ΕΙΚΟΝΑ της τηλεόρασης που έχει φθάσει έως τώρα σε περισσότερες από 25
δισεκατομμύρια οικογένειες σε ολόκληρη τη γη, σίγουρα έχει ξεχάσει και κάποιες
στιγμές από εκείνες που σπάνια βλέπουμε δημόσια, όταν μάλιστα πρόκειται για
γνωστές προσωπικότητες του πολιτικού και αθλητικού κόσμου ή και ακόμα των
ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων.

Είδατε σίγουρα παίκτες να κάνουν τον σταυρό τους πριν μπουν στο γήπεδο. Να
υψώνουν τα χέρια στον ουρανό. Συντροφιά με την Καινή Διαθήκη στο ξενοδοχείο
αλλά και τ’ αποδυτήρια. Φυλακτό πίσω από τον πάγκο, αλλά και μέσα στα δίχτυα
για τους τερματοφύλακες. Θα έμοιαζε με εκκλησία ένα γήπεδο, αν όλα μαζί τ’
αντικείμενα, οι παρακλήσεις και οι προσευχές, καταγράφονταν στα ιστορικά
ντοκουμέντα μιας αθλητικής εκδήλωσης.

Υπάρχει όμως ένας αθλητής που έχει αφήσει εποχή και συνεχίζει με τη
διακριτικότητά του ν’ αφήνει άφωνους εκείνους που το ζουν καθημερινά και όσους
ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί τη φιλοσοφία ενός παίκτη που ποτέ δεν το έβαλε
κάτω, ούτε εγκατέλειψε την προσπάθεια σ’ αυτό που πιστεύει. Κι όλα, χάρη στην
πίστη στον Θεό, τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Μιλάμε για τον Κλαούντιο Ταφαρέλ, τερματοφύλακα της Βραζιλίας, που σε ηλικία
32 χρόνων, ύστερα από περιπέτειες που δεν μπορεί να πιστέψει άνθρωπος, είναι
το νούμερο ένα της Εθνικής των «Καριόκας», στη διεκδίκηση του πέμπτου Κυπέλλου τους.

ΗΡΩΑΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Κερδίζοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο και ήρωας με τα πέναλτι που απέκρουσε στο
τελικό με την Ιταλία, το 1994, στις ΗΠΑ, ο Ταφαρέλ πήγε στην Ιταλία και σε ένα
μοναστήρι του Ρέτζιο Εμίλια, χάρισε τη φανέλα του στον ηγούμενο. «Αθλητής τού
Χριστού το 1998» ο Ταφαρέλ, θρήσκος με φανατισμό στις ιδέες του, ποτέ δεν
έκρυψε τη λατρεία του. «Η δική μου είναι μια ιστορία πίστης και αγάπης. Η
καριέρα μου χαρακτηρίστηκε μόνο από αγάπη σ’ αυτό που υποστήριζα. Όταν πήγα
στην Ιταλία για να φορέσω τη φανέλα της Πάρμα (1992) κανένας δεν πίστευε ότι
θα τα κατάφερνα. Κερδίσαμε το Κύπελλο Ιταλίας. Το 1993 το Κύπελλο Κυπελλούχων
Ευρώπης. Μετά ήλθε η απογοήτευση. Ένα πρωτάθλημα αρνητικό, με έξι συμμετοχές
μου στην ομάδα.

Μεταγράφηκα στην Ρετζιάνα. Και στο τέλος της περιόδου η μεγάλη συγκίνηση.
Κλήθηκα στην Εθνική για το Μουντιάλ των ΗΠΑ. Ήλθε ο τίτλος. Στην επιστροφή μου
στην Ιταλία, παρ’ όλα αυτά, δεν είχα συμβόλαιο. Βρέθηκα ξαφνικά χωρίς δουλειά.
Έτσι, από την αγάπη μου στο ποδόσφαιρο, αποφάσισα να πάω σε μια μονή στο
Ρέτζιο. Εκεί έπαιζα ποδόσφαιρο, όχι ως τερματοφύλακας αλλά με τη φανέλα του
Πελέ, το Νο 10…».

Ο Ταφαρέλ πήρε μέρος σε ένα τουρνουά 7Χ7. Σημείωσε 15 γκολ σε επτά αγώνες. Η
καριέρα του στην Ιταλία έληξε όταν κλήθηκε από την Ατλέτικο Μινέιρο. Έτσι,
ξαναγύρισε και κάτω από τα δοκάρια.

«Ο Χριστός και η πίστη μου μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω και να κάνω μια
δεύτερη καριέρα. Φόρεσα το ίδιο χρώμα γάντια, όπως και το πρώτο μου ζευγάρι
δώρο τα Χριστούγεννα, όταν ήμουν μικρό παιδί και στη Σάντα Ρόσα, στο Ρίο ντο
Σουλ, όλοι ονειρεύονταν να γίνω ένας μεγάλος παίκτης του μπάσκετ ή του βόλεϊ».

Το 1985 ο Ταφαρέλ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Πόρτο
Αλέγκρε. Τον Αύγουστο του 1987 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική στο
παιχνίδι με τον Καναδά.

16 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ

Σήμερα, εναντίον της Δανίας, ο Ταφαρέλ συμπληρώνει 16 παρουσίες σε παγκόσμια
κύπελλα, όπως ο Ντούνγκα και ισοφαρίζει το ρεκόρ του Ζαϊρζίνιο. Ένας άνεργος
ποδοσφαιριστής, καλείται στην Εθνική Βραζιλίας και διεκδικεί το παγκόσμιο
στέμμα για δεύτερη φορά. Και όχι μόνο: «Αν η Βραζιλία κατακτήσει το Κύπελλο θα
είναι διπλή επιτυχία και χαρά για μένα. Πρώτον γιατί κερδίζει η πατρίδα μου
και δεύτερον, γιατί η επιτυχία αυτή σημειώνεται στη Γαλλία, την αγαπημένη χώρα
της συντρόφου μου Αντρέα, δημοσιογράφος όπως εσείς, και που επιθυμεί να την
φωνάζω Κατρίν, προς τιμήν της αγαπημένης της ηθοποιού Κατρίν Ντενέβ…».

«Αδέλφια, πάρτε δύναμη έχοντας πίστη στον Χριστό. Φορέστε τον μανδύα του Θεού,
για να διώξετε μακριά τον διάβολο». Αυτή είναι η προσευχή που κάνουν οι
Βραζιλιάνοι, πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Και ο Ταφαρέλ είναι ένας από
τους πρώτους που την επαναλαμβάνει τρεις φορές στα αποδυτήρια. Έχοντας στο
χέρι την Καινή Διαθήκη και τη φωτογραφία των παιδιών απ’ όλο τον κόσμο, που
έχει υιοθετήσει. Και είναι 22 φτωχά, που πήρε και ανέθρεψε από μωρά.