Η Ευρώπη αγοράζει την… Αμερική!

Οι Ευρωπαίοι που ανησυχούν για την αμερικανική οικονομική επέλαση και
φοβούνται μήπως «κατακτηθούν» από το δολάριο και από τα ήθη και την
«κουλτούρα» των ΗΠΑ θα παρηγορηθούν λίγο αν σκεφτούν ότι ανάλογους φόβους
για… ευρωπαϊκή επέλαση εναντίον των ΗΠΑ διατυπώνουν και πολλοί Αμερικανοί.
![]() |
|
Παρέλαση Μίκι Μάους. Οι ήρωες των καρτούν στο Ορλάντο των ΗΠΑ. Αλλά αν η |
Η πιο θεαματική εκστρατεία της Ευρώπης πέραν του Ατλαντικού έγινε, ως γνωστόν,
πρόσφατα από τη γερμανική εταιρεία Ντέμλερ – Μπεντς, που ανέλαβε ουσιαστικά τη
φημισμένη Κράισλερ. Για τους Αμερικανούς ήταν μια «ταπείνωση» ανάλογη μ’
εκείνη των Άγγλων όταν η «basse classe» Φολκσβάγκεν αγόρασε την περήφανη Ρόλς-Ρόις.
Πολύ πιο αθόρυβα όμως τον τελευταίον καιρό έχουν γίνει και άλλες θεαματικές
εισβολές ευρωπαϊκών κεφαλαίων στις ΗΠΑ, με την αγορά διαφόρων εταιρειών, ιδίως
στον χώρο των εκδόσεων.
Ο γερμανικός εκδοτικός οίκος Μπέρτελσμαν, που εξελίσσεται σε κολοσσό σε
παγκόσμιο επίπεδο, αγόρασε όχι έναν και δύο, αλλά τέσσερις εκδοτικούς οίκους
της Αμερικής και μάλιστα από τους πιο «ιστορικούς» και φημισμένους: τις
εκδόσεις Ντάμπλντεϊ, τα Μπάνταμ Μπουκς, τον οίκο Ντελ και την εταιρεία Ράντομ
Χάους. Ένας άλλος μεγαλοεκδότης, της Αγγλίας αυτός, ο Πίρσον, αγόρασε πρόσφατα
τις εκδόσεις Σάιμον εντ Σούστερ, στις οποίες οφείλεται η διάδοση μερικών από
τα σημαντικότερα έργα της αμερικανικής λογοτεχνίας.
Οι Γάλλοι εφόρμησαν και αυτοί στην ταλαίπωρη Αμερική διά του εκδοτικού οίκου
Ασέτ, ο οποίος τρύπωσε ήδη στην καρδιά του αμερικανικού κατεστημένου και έγινε
ο κύριος χρηματοδότης του περιοδικού «Τζορτζ», που εκδίδεται από τον Τζων
Κέννεντυ τζούνιορ, τον γιο του μακαρίτη προέδρου με το ίδιο όνομα.
Αλλά η Ευρώπη είναι πανταχού παρούσα στην Αμερικη, όχι μόνο στις εκδόσεις ή
στα αυτοκίνητα, γράφει ο Ρίτσαρντ Πελς της «Χέραλντ – Τρίμπιουν». Αν οι ΗΠΑ
εξάγουν στους Ευρωπαίους σαπουνόπερες, χάμπουργκερ, Κόκα-Κόλα και Ντίσνεϊλαντ,
οι Ευρωπαίοι εισδύουν στις ΗΠΑ με πολύ σοβαρότερα όπλα.
«Η Γαλλία, η Αγγλία και η Γερμανία παραμένουν οδηγοί σκέψης για τον ακαδημαϊκό
κόσμο μας, που αναζητεί στους Ευρωπαίους διανοουμένους νέες θεωρίες, μεθόδους
και ορολογίες… Τα αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν γεμίσει από ευρωπαϊκή
κουλτούρα: μεταμοντερνιστές, μεταδομιστές, αποδομιστές και κάθε είδους
θεωρητικούς των “πολιτισμικών σπουδών” ευρωπαϊκής προέλευσης. Δεν υπάρχει
σχολή Ιστορίας που να σέβεται τον εαυτό της και να μην περιλαμβάνει στο
ακαδημαϊκό της πρόγραμμα τον Αντόνιο Γκράμσι ή τον Μισέλ Φουκό».














