Παραwhy

25 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει τέτοια χτυποκάρδια.
Στον αγώνα Γαλλίας – Παραγουάης προήλθαν όχι τόσο από το ποδοσφαιρικό θέαμα
καθ’ εαυτό, όσο από την ένταση που, από ένα σημείο και πέρα, πέρασε σχεδόν μες
στα σπίτια μας, καθώς οι δύο ομάδες πάλευαν, με διαφορετικό τρόπο, ενάντια
στον χρόνο.

Ακριβώς αυτή η μάχη με τον χρόνο, ένα από τα συναρπαστικότερα στοιχεία όχι
μόνο του αθλητισμού αλλά και κάθε ανταγωνιστικής ανθρώπινης δραστηριότητας,
είναι που έχει διχάσει τους φιλάθλους, ανάλογα με πώς βλέπει κανείς τα
πράγματα, σχετικά με τον νέο κανονισμό του «χρυσού ξαφνικού θανατηφόρου γκολ»
(για να μην αδικήσουμε καμιά από τις εναλλακτικές ονομασίες του). Το
καθοριστικό γκολ στην παράταση αναγκάζει άραγε τις ομάδες να παίξουν πιο
ανοιχτά για να κυνηγήσουν τη νίκη ή διπλασιάζει την αυτοσυγκράτησή τους ώστε
να μην κινδυνέψουν με ήττα; Κι ακόμα περισσότερο: η τυχόν επιτυχία του χρυσού
γκολ αποδίδει δικαιοσύνη στο παιχνίδι, υπό την έννοια της επιβράβευσης της
τόλμης, ή στερεί από έναν από τους δύο αντιπάλους τη δυνατότητα να διεκδικήσει
μέχρι τέλους τη νίκη; Το σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα που βίωσε ως δράμα η
Παραγουάη και τσαλάκωσε τα νεύρα μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε παραλίγο να τρακάρω
όταν, μετά τον αγώνα, έταξα στη γυναίκα μου λίγη διασκέδαση, αφορά ακριβώς την
έννοια του τέλους. Γιατί έπρεπε να χάσει η πιο ηρωική αλλά και πιο έξυπνη
ομάδα αυτής της φάσης; Πώς όμως να μείνει έξω η Γαλλία, στερώντας από το
τουρνουά ταλέντο και συγκινήσεις. Τελικά, ό,τι και να γινόταν, στον ουδέτερο
θεατή θα έμενε μια στυφή γεύση.

Σ’ ένα από τα αγαπημένα μου προσωπικά παιχνίδια επανασυνθέτω, δίνοντάς τους
την έκβαση που θέλω εγώ, μερικούς μεγάλους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Πρώτος στη
σχετική λίστα είναι ο ημιτελικός της Σεβίλλης, στο Μουντιάλ του 1982, μεταξύ
Γερμανίας και Γαλλίας. Πόσες φορές δεν έχω βάλει τους Γάλλους, μετά το τρίτο
γκολ του Ζιρές, στην παράταση, να κάνουν ατέλειωτες πασίτσες στο κέντρο ή τον
Ρουμενίγκε να στραμπουλάει βαριά το πόδι του ή τον Ετορί να αποκρούει (πράγμα
αδύνατο) την κεφαλιά του Χρούμπες στο 119′. Τώρα σκέφτομαι ότι αν υπήρχε το
χρυσό γκολ, όλα θα είχαν τελειώσει με τη γυριστή βολίδα του Τρεζόρ. Ίσως
χρωστούσε λοιπόν κάποιος στη Γαλλία (ακόμα και σε μια νευρική και εγκλωβισμένη
Γαλλία σαν τη προχθεσινή) μια νίκη στην παράταση και μάλιστα με γκολ του
κεντρικού αμυντικού της. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι στον τελικό του 1982
θα αντιμετώπιζε την Ιταλία, δηλαδή τον αντίπαλο της ερχόμενης Παρασκευής.